II OSK 1402/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 788/21 w sprawie ze skargi J.Z. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 30 czerwca 2021 r. nr 196/2021 znak: GPB-III.7721.56.2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz J.Z. kwotę 1227 (jeden tysiąc dwieście dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Wyrokiem z 26 stycznia 2022 r., II SA/Łd 788/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Łodzi oddalił skargę J.Z. na decyzję Wojewody Łódzkiego z 30 czerwca 2021 r. nr 196/2021, znak: GPB-III.7721.56.2021, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę silosów zbożowych. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, 21 czerwca 2016 r. do Starostwa Powiatowego w Z. (organ I instancji) wpłynął wniosek M.P. (inwestor) o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę 5 silosów zbożowych (obiekty kategorii VIII), przenośnika kubełkowego z masztem oraz wagi najazdowej na działce nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w [...]. 2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Łd 788/21 kolejno wskazano, że 14 lipca 2016 r. do Starosty Zduńskowolskiego (organ I instancji) wpłynęła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. (PINB) z 7 lipca 2016 r. nakazująca rozbiórkę samowolnie wykonanej budowli instalacji suszarni na działce inwestora, na której projektuje się inwestycję, Starosta Zduńskowolski 26 lipca 2016 r. wystosował do PINB pismo z pytaniem czy decyzja ta jest ostateczna. PINB poinformował, że wpłynęło odwołanie M.P. od w/w jego decyzji nakazowej. Z uwagi na toczące się przed Łódzkim Wojewódzkim Inspektoratem Nadzoru Budowlanego w Łodzi (ŁWINB) postępowanie dotyczące rozbiórki obiektu budowlanego – samowolnie wybudowanej budowli (instalacji suszarni z jej elementami), postanowieniem z 7 września 2016 r. Starosta Zduńskowolski zawiesił postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. W związku z pismem PINB z 7 września 2020 r. informującego o dokonaniu rozbiórki suszarni, stwierdzonej podczas kontroli, jak i postanowieniem tegoż organu z 15 września 2020 r. o umorzeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku egzekucyjnego, organ I instancji postanowieniem z 18 września 2020 r. podjął zawieszone postępowanie, ponownie zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. 2.3. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 15 października 2020 r. Starosta Zduńskowolski ponownie zawiesił postępowanie, gdyż strona postępowania powiadomiła, że inwestor nie wykonać miał nakazu rozbiórki nałożonego przez PINB, załączając zdjęcia oraz kopie skarg z 9 października 2021 r. adresowanych zarówno do PINB, jak i do ŁWINB. W związku z pismem ŁWINB stwierdzającego, że postępowanie w sprawie samowolnie wybudowanej budowli – instalacji suszarni ziarna z jej elementami zostało przez organ szczebla powiatowego zakończone poprzez wydanie postanowienia z 15 września 2020 r., które stało się ostateczne, postanowieniem z 7 stycznia 2021 r. Starosta Zduńskowolski podjął zawieszone postępowanie w sprawie. 2.4. Dalej w wyroku II SA/Łd 788/21 przywołano, że decyzją z 8 stycznia 2021 r. Nr 7.2021 Starosta Zduńskowolski zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.P. pozwolenia na budowę dla opisanej na wstępie inwestycji (decyzja I instancji). Odnosząc się do uwag dotyczących przedłożonej dokumentacji projektowej, zawartych m. in. w piśmie J.Z. z 14 października 2020 r., Starosta wyjaśnił, że zawarte w projekcie budowlanym rozwiązania przeciwpożarowe zostały uzgodnione przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, a w kwestii uwag dotyczących zabezpieczenia konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania, to projektant odpowiada za sporządzenie projektu w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma podstaw prawnych do weryfikowania rozwiązań technicznych zawartych w projekcie budowlanym. Natomiast, w kwestii pozostałych rozbieżności w dokumentacji to zostały one zakwalifikowane do błędów pisarskich i rachunkowych, które zostały poprawione przez projektanta. 2.5. W odwołaniu od powyższej decyzji J.Z. wniósł o jej uchylenie i orzeczenie o odmowie wydania pozwolenia na budowę albo zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu zakończenia postępowania w sprawie samowolnie wzniesionych obiektów na działce inwestycyjnej. 2.6. W wyroku wskazano dalej, że powołaną na wstępie decyzją z 30 czerwca 2021 r. Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 735; K.p.a.) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333, uPb) oraz art. 25 i 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020, poz. 471 ze zm.; UzmuPb), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swej decyzji odwoławczy stwierdził, że w związku z datą złożenia wniosku o wydanie pozwolenia zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 25 UzmuPb, zgodnie z którym do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Powyższe wiąże się również z koniecznością zastosowania art. 27 ust. 1 pkt 1 UzmuPb, stanowiącego, że do zamierzeń budowlanych, realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych, w przypadkach, o których mowa w jej art. 25 i art. 26, przepisy, m. in. ustawy zmienianej w art. 1 (czyli uPb) stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym zastosowanie w sprawie mają przepisy uPb oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy w brzmieniu sprzed jej nowelizacji. Wskazując na przepisy art. 4, art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 uPb, art. 33 ust. 2, art. 34, art. 35 ust. 1 uPb, organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją zlokalizowana jest na działce nr ew. [...], położonej w [...] przy ul. [...]. Teren inwestycji jest zabudowany m. in. od strony południowej dwukondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym, od strony zachodniej – w granicy z działką nr ew. [...] jednokondygnacyjnym budynkiem z pomieszczeniami gospodarczymi, który połączony jest zadaszeniem, wysokości przejazdu 5 m z usytuowanym w poprzek działki budynkiem z pomieszczeniami inwentarskimi. Całość zabudowy wraz z infrastrukturą techniczną towarzyszącą stanowi zabudowę zagrodową, gospodarstwo rolne. Projekt przewiduje budowę: pięciu silosów zbożowych w konstrukcji stalowej prefabrykowanej o łącznej pojemności wynoszącej 700 ton posadowionych na płytach fundamentowych, przenośnika kubełkowego z masztem konstrukcji stalowej, żelbetowej wagi najazdowej. W decyzji szczegółowo określono parametry tych obiektów i ich usytuowanie. Projekt obejmuje również utwardzenie terenu z drogami dojazdowymi i placem manewrowym, zaprojektowano szpaler zieleni średnio i wysokopiennej. Podobnie wzdłuż granicy wschodniej z działką nr ew. [...] zaprojektowano, na wprost silosów, szpaler zieleni o długości ok. 41 m średnio i wysokopiennej. Po zachodniej stronie inwestycja bezpośrednio graniczy z niezabudowaną działką nr ew. [...], stanowiącą również własność inwestora. Po stronie wschodniej teren inwestycji bezpośrednio graniczy z zabudowaną budynkami gospodarczymi i budynkiem mieszkalnym, działką o numerze ew. [...], stanowiącą własność J.G. Od południa teren inwestycji graniczy z działką drogową nr ew. [...] (ulica [...] o nawierzchni asfaltowej - droga wojewódzka nr 473), z której prowadzi istniejący zjazd (oznaczony na PZT nr 6). Wszystkie projektowane obiekty zlokalizowane zostały na terenie istniejącego gospodarstwa rolnego i zgodnie z opisem (s. 25 dokumentacji) będą pełnić funkcję magazynową do przechowywania zboża przeznaczonego jako pasza dla zwierząt tego gospodarstwa. 2.7. W wyroku wskazano, że na terenie, na którym znajduje się nieruchomość objęta pozwoleniem na budowę nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania. Inwestor, wraz ze źródłowym wnioskiem przedłożył decyzję z 6 listopada 2015 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 30 marca 2016 r. Analizując ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, organ wojewódzki stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest z nią zgodna. 2.8. Organ II instancji przechodząc do oceny zgodność projektowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska stwierdził, że rozważeniu podlega czy wymagała ona uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2021, poz. 247 ze zm., Uioś). Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 nr 213, poz. 1397, rozp. RM 2010), przedsięwzięcia wymienione w katalogu mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne nie kwalifikuje się do żadnych z przedsięwzięć enumeratywnie wymienionych we wspomnianym rozporządzeniu, w tym również do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, i w związku z tym inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływana na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, zatem nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ wojewódzki zbadał również zgodność projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. 2014, poz. 81 ze zm.; rozp. MRiGŻ 1997). Wskazując na regulację § 3 i 4 cyt. rozporządzenia Wojewoda podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż 5 silosów zbożowych, o łącznej powierzchni zabudowy 115,55 m², zlokalizowanych będzie w odległości 8,40 m od granicy nieruchomości - działki nr ew. [...], w odległości 24 m od granicy nieruchomości działki nr ew. [...]. Od strony wschodniej odległość silosów zbożowych do najbliższego budynku gospodarczego, znajdującego się na działce nr [...], wynosi ponad 60 m, a do budynku mieszkalnego na tej nieruchomości wynosi ponad 118 m. Natomiast od strony zachodniej odległość silosów zbożowych do najbliższego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ew. [...], stanowiącej własność odwołującego, wynosi ponad 50 m. 2.9. W wyroku przytoczono następnie, że sprawdzając zgodność projektowanej inwestycji z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz.U. 2019, poz. 1065 ze zm.; rozp. MI 2002) organ odwoławczy stwierdził, że jest ona zgodna z tymi przepisami. O usytuowaniu projektowanych silosów względem innych obiektów w zakresie przesłaniania stanowi § 13 cyt. rozporządzenia. Jak stwierdził organ odwoławczy maksymalna wysokość przesłaniania projektowanych obiektów równa jest wysokości najwyższego z nich, to jest 14,20 m. W odległości równej wysokości przesłaniania nie znajdują się pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. Z uwagi na odległość budynków mieszkalnych od projektowanej inwestycji, wynoszącej ponad 50 m w kierunku zachodnim i południowym, nie wystąpi również zacienianie, o którym mowa w § 60 cyt. rozporządzenia. 2.10. Następnie Wojewoda zwrócił uwagę na § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz. U. Nr 130, poz. 881, rozp. MŚ 2010), w związku z art. 220 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2019 poz. 1396; uPoś) i stwierdził, że pozwolenia nie wymaga wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w przypadku instalacji do przechowywania owoców, warzyw, zboża, innych płodów rolnych lub leśnych (pkt 12 załącznika do ww. rozporządzenia). Dalej organ II instancji wskazał na brzmienie art. 112 uPoś i § 1 pkt 1 lit. a-i rozporządzenia Ministra Środowiska z 15 października 2013 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. 2014, poz. 112; rozp. MŚ 2013) i stwierdził, że z uzupełnionego materiału dowodowego w postaci m. in. analizy akustycznej dla ww. przedsięwzięcia w oparciu o wykonany model obliczeniowy wraz z przedstawieniem mapy zasięgu hałasu emitowanego w czasie eksploatacji przedsięwzięcia wynika, że zasięg prognozowanego poziomu hałasu emitowanego do środowiska przez przedmiotowe przedsięwzięcie o wartości powyżej 55 dB w porze dnia nie obejmuje terenów chronionych (terenów zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej). W opracowaniu tym przyjęto, że hałas emitowany do środowiska będzie przez źródła dźwięku: ruchome - generowany przez pojazdy ciężkie (powyżej 3,5 t) związane z funkcjonowaniem gospodarstwa rolnego oraz stacjonarne - generowane przez istniejącą suszarnię mobilną i projektowany podnośnik kubełkowy. W wyroku przytoczono podstawy do dokonania obliczeń spodziewanego hałasu. Przedstawiono wyniki obliczeń, z których wynika, że na terenie inwestycji zostały zachowane dopuszczalne wartości hałasu dla terenu zabudowy zagrodowej. W obszarze, w którym usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny odwołującego podlegający ochronie akustycznej (50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej), jak pokazuje zasięg emitowanego hałasu, nie przekroczy poziomu hałasu wymaganego dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Izofona 50 dB, określona jako dopuszczalna dla zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, przebiega na północ od istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego odwołującego i poziom określony właśnie dla zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej został dotrzymany. Natomiast w porze nocnej brak jest występowania generatorów hałasu związanych z funkcjonowaniem gospodarstwa rolnego. W decyzji II instancji dodano, że dodatkowym zabezpieczeniem przed hałasem są zaprojektowane wzdłuż granicy zachodniej działki inwestora nasadzenia zieleni średnio i wysokopiennej, stanowiącej również dodatkową barierę dla hałasu, jak i ochronę przed kurzem czy pyłem. Ponadto, w celu ograniczenia oddziaływań akustycznych na środowisko w fazie eksploatacji planuje się zapewnić odpowiednią organizację pracy, zachować wysoką kulturę pracy, ograniczyć pracę pojazdów na biegu jałowym oraz dbać o dobry stan techniczny maszyn i urządzeń. Dodano, że w ścianie budynku mieszkalnego odwołujących, zwróconej w stronę granicy działki nr ew. [...] brak jest jakichkolwiek otworów-okiennych czy drzwiowych, a okna budynku ukierunkowane są na północ i południe, gdzie od południa zwrócone są w stronę ulicy [...] – drogi o randze wojewódzkiej o wzmożonym ruchu samochodowym. 3.1. W skardze do WSA w Łodzi na powyższą decyzję Wojewody J.Z. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz przeprowadzenie postępowania dowodowego na podstawie dokumentów załączonych do skargi na okoliczność niekompletności projektu budowlanego i braku spełnienia przesłanek do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. 1) art. 34 ust. 3 pkt 1 uPb, poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na zatwierdzeniu projektu budowlanego, w którym nie uwzględniono istniejących obiektów budowlanych na projektowanej działce, a stanowiących urządzenia budowlane związane z projektowaną przez inwestora budową, mimo zgłaszanych w tym zakresie przez skarżącego uwag i przedstawienia dowodów; 2) art. 34 ust. 3 pkt 2 uPb, poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na zatwierdzeniu projektu budowlanego, w którym pominięto określenie funkcji, jaką będzie pełnić projektowana inwestycja; 3) art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 uPb, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez organy obu instancji w toku postępowania wyjaśniającego spełnienia ustawowych przesłanego do zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę; 4) art. 35 ust. 4 uPb poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez organy obu instancji i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę w sytuacji braku spełnienia ustawowych przesłanek do wydania przedmiotowych decyzji, w szczególności braku jej zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, a także wymaganiami w zakresie wymagań ochrony środowiska; 5) art. 81 uPb poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewywiązanie się przez organy architektoniczno-budowlane obu instancji z ustawowych obowiązków sprawowania należytego nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego; 6) § 5 pkt 2 "warunków technicznych", poprzez jego błędną wykładnię i przeprowadzenie analizy na podstawie niekompletnego projektu budowlanego i w konsekwencji przyjęcie, że projektowanej przez inwestora inwestycji wraz z urządzeniami budowlanymi został zapewniony dojście i dojazd przystosowany do ich użytkowania – w szczególności w zakresie projektowanej drogi pożarowej i jej szerokości; 7) § 12 "warunków technicznych" poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że projekt budowlany złożony przez inwestora spełnia warunki odizolowania projektowanej inwestycji (uciążliwej dla otoczenia), zaproponowanym przez inwestora pasem zieleni średnio i wysokopiennej. 3.2. W skardze sformułowano ponadto zarzuty naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7 w zw. z art. 81 K.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości wypowiedzenia się do co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem przez organ II instancji decyzji w sprawie; 2) w konsekwencji naruszenie przez organ II instancji art. 10 § 1 K.p.a., statuującego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, art. 8 K.p.a. statuującego zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz art. 6 K.p.a. statuującego zasadę działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa; 3) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i w konsekwencji naruszenie pomimo istnienia podstaw faktycznych i prawnych do uchylenia decyzji organu I instancji, a wskazanych przez skarżącego w złożonym odwołaniu, 4) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i nieuzasadnienie w sposób wystarczający motywów swojego rozstrzygnięcia – w szczególności poprzez pominięcie przez organ II instancji ustosunkowania się do zarzutów powołanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, 5) art. 128 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie zarzutu skarżącego zawartego w odwołaniu od decyzji, że na działce objętej nowo projektowaną inwestycją pozostają urządzenia/obiekty nie ujęte w projekcie budowlanym, a stanowiące funkcjonalną całość wraz z projektowaną inwestycją. 3.3. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Łodzi skargę oddalił. 4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że analiza akt sprawy dowodzi, że projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z wymaganiami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, kwestie te zostać miały szczegółowo przeanalizowane w motywach kontrolowanej decyzji. Organ zweryfikował zgodność projektu zagospodarowania terenu działki z przepisami technicznymi, czemu również dał wyraz z motywach decyzji, sporządzonych zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Zweryfikowano także zachowanie wymogów p-poż., wymogów ochrony środowiska, zachowania norm hałasowych. W toku postępowania odwoławczego dokumentacja projektowa została uzupełniona o analizę akustyczną, którą organ II instancji poddał wnikliwej analizie trafnie dochodząc do wniosku, że normy hałasowe zostaną zachowane. Co istotne, w analizie jej autor uwzględnił do badań zarówno źródła ruchome – pojazdy ciężkie pow. 3,5 t i stacjonarne w postaci suszarni mobilnej i podnośnika kubełkowego, sporządzono także mapę obrazującą rozprzestrzenianie się hałasu, z której wynika, że zasięg prognozowanego poziomu hałasu emitowanego do środowiska przez przedmiotowe przedsięwzięcie o wartości 50/55 dB w porze dnia nie obejmuje terenów chronionych akustycznie. 4.3. Sąd wojewódzki stwierdził również, że w kwestii zachowania wymogów ochrony środowiska organ zasadnie wskazał, że nie jest wymagana decyzja środowiskowa, bowiem inwestycja nie kwalifikuje się do inwestycji zawsze bądź potencjalnie oddziałujących na środowisko zgodnie z przepisami rozp. RM 2010. W ocenie tegoż sądu organy obu instancji, w kontekście powyższych rozważań i uwag poprawnie oceniły, że w sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji negatywnej. Zdaniem sądu pierwszej instancji bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostawało to, że skarżący do skargi załączył prywatną opinię akustyczną z 3 sierpnia 2021 r., sporządzoną już po wydaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokument ten nie może więc rzutować na ocenę legalności kontrolowanej decyzji. 4.4. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J.Z. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając go w całości. 4.5. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ II instancji przepisów art. 7 w zw. z art. 81 K.p.a., tj. naruszenia zasady prawdy obiektywnej poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości wypowiedzenia się do co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem przez organ II instancji decyzji ostatecznej w sprawie; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 10 § 1 K.p.a., statuującego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, art. 8 K.p.a. statuującego zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz art. 6 K.p.a. statuującego zasadę działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa; c) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 Ppsa przez oparcie się przez sąd na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony przez organy w sposób pełny (tj. pominięciem stanowiska zaprezentowanego przez skarżącego), co w efekcie doprowadziło do błędnego zastosowania środka w postaci oddalenia skargi zamiast zastosowania środka w postaci uchylenia decyzji organu II instancji w całości; c) art. 106 § 3 Ppsa poprzez pominięcie i nie odniesienie się przez WSA w Łodzi do wniosku skarżącego o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu prywatnego (analizy akustycznej z 3 sierpnia 2021 r.) w sytuacji, gdy wniosek ten zmierzał do wykazania istotnych wątpliwości co do legalności kontrolowanego aktu zaś dowód nie był objęty przedmiotem rozpoznania przez organy administracji i nie spowodowałby nadmiernego przedłużenia postępowania; d) art. 141 § 4 Ppsa poprzez ogólnikowe i lakoniczne odniesienie się w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę co do zarzutów w niej zawartych, a ponadto brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi, "a w szczególności": - naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 uPb poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na zatwierdzeniu projektu budowlanego, w którym nie uwzględniono istniejących obiektów budowlanych na projektowanej działce, a stanowiących urządzenia budowlane związane z projektowaną przez inwestora budową - mimo zgłaszanych w tym zakresie przez skarżącego uwag i przedstawienia dowodów, - naruszenia art. 7 w zw. z art. 81 K.p.a., to jest naruszenia zasady prawdy obiektywnej poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości wypowiedzenia się do co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem przez organ II instancji decyzji ostatecznej, - naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i nieuzasadnienie w sposób wystarczający motywów swojego rozstrzygnięcia - w szczególności poprzez pominięcie wyjaśnienia i wskazania powodów, dla których organ II instancji oparł rozstrzygnięcie z pominięciem stanowiska skarżącego. 4.6. Skarżący kasacyjnie wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 4.7. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podnosi, że wobec pominięcia pisemnego stanowiska skarżącego przez organ II instancji i celem uwiarygodnienia tych twierdzeń skarżący w skardze wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego (opinii akustycznej z 3 sierpnia 2021 r.). Wskazuje, że powyższa okoliczność została pominięta przez sąd wojewódzki, który lakonicznie wskazał, że powołany dokument nie może rzutować na legalność decyzji, albowiem został sporządzony po jej wydaniu. 4.8. Na rozprawę wyznaczoną w tej sprawie nikt się nie stawił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie. 5.2. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Stosownie do cyt. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną swego wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu lektura uzasadnienia tak skonstruowanego zarzutu wskazuje wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku, imputowanie sądowi pierwszej instancji lakoniczne i ogólnikowe odniesienia się do zarzutów skargi, samo w sobie nie dowodzi naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa. 5.3. Usprawiedliwiony jest z kolei zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 7, art. 10 § 1 K.p.a. Sąd pierwszej instancji sam uznał za trafny zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, ujętej w normie art. 10 § 1 K.p.a., gdyż decyzja organu II instancji została podjęta przed upływem terminu, jak został ustalony przez Wojewodę Łódzkiego dla strony skarżącej, aby mogła zająć stanowisko w sprawie, a to wobec kluczowego dowodu przeprowadzanego na etapie postępowania odwoławczego, tj. analizy akustycznej przedsięwzięcia. Pismo organu odwoławczego na wypowiedzenie się stron w sprawie datowane na 15 czerwca 2021 r., a ustalające termin 7 dni, licząc od dnia doręczenia tegoż pisma, zostało doręczone skarżącemu kasacyjnie w dniu 5 lipca 2021 r. Swoje zastrzeżenia i uwagi J.Z. sformułował w piśmie datowanym na 10 lipca 2021 r., które wpłynęło do organu odwoławczego 13 lipca 2021 r. Skarżący kasacyjnie dotrzymał przeto terminu ustalonego przez organ odwoławczy celem zrealizowania swoich uprawnień, jako strona postępowania. Tymczasem Wojewoda Łódzki nie czekał na upływ ustalonego przez siebie terminu i wydał decyzję w dniu 30 czerwca 2021 r. Tym samym organ II instancji niewątpliwie uchybił zasadzie ogólnej z art. 10 § 1 K.p.a., skoro jego obowiązkiem było zapewnienie stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ten obowiązek organ odwoławczy całkowicie zlekceważył. Sąd pierwszej instancji tę okoliczność dostrzegł, ale – zdaniem Sądu Naczelnego w tym składzie – nietrafnie nie uczynił przyczyną uwzględnienia skargi, wypowiadając się przy tym wyłącznie w tonie przypuszczającym ("...wydaje się..." – s. 22 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), że naruszenie to pozostawać ma bez istotnego wpływu na wynik sprawy, w kontekście podniesionych zarzutów. W ocenie Sądu tak niedbałe działanie organu odwoławczego w zakresie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, nie może zostać potraktowane pobłażliwie. Jeśli prawa strony postępowania administracyjnego, mające ponadto walor zasady ogólnej postępowania administracyjnego, które organ winien respektować i formalnie to wpierw czyni wyznaczając termin do wypowiedzenia się w sprawie, by następnie całkowicie to zlekceważyć, mają mieć rzeczywisty charakter, a nie wyłącznie pozorny, sąd administracyjny nie może przechodzić do porządku nad takim zachowaniem organu. Uwzględnić wypadnie, że strona w wyznaczonym w piśmie organu II instancji złożyła stanowisko w sprawie, podważając zasadnicze ustalenia dla treści rozstrzygnięcia. Podtrzymując swoje stanowisko meriti skarżący kasacyjnie ponadto na etapie postępowania sądowego przedłożył prywatną opinię akustyczną z 3 sierpnia 2021 r., sąd wojewódzki uznał natomiast, że było to działanie spóźnione i nie mogło rzutować na ocenę legalności onej decyzji. 5.4. Sąd Naczelny przyjmuje, że w realiach kontrolowanej sprawy uchybienia organu odwoławczego wyczerpują przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa, skoro uchybienia przepisom postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rolą organu II instancji będzie ponowne rozważenie rozstrzygnięcia, uwzględniając stanowisko skarżącego kasacyjnie. Wojewoda odniesie się także do ustaleń zawartych w przedłożonym dowodzie – prywatnej opinii akustycznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji nie przesądza o treści przyszłej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. 5.5. W tych okolicznościach bezprzedmiotowe jest rozważanie skuteczności zarzutu naruszenia art. 106 § 3 Ppsa poprzez pominięcie i brak odniesienia się do prywatnej opinii akustycznej przedłożonej przez skarżącego na etapie postępowania sądowego. 6.1. Z wyłożonych względów i działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję. 6.2. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w myśl art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 i 205 § Ppsa.