II OSK 1395/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska - Karwecka po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Gl 1802/23 w sprawie ze skargi J. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miejskiej w Bytomiu z dnia 30 stycznia 2023 r. nr LXXIII/931/23 w przedmiocie sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 1802/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miejskiej w Bytomiu z dnia 30 stycznia 2023 r., nr LXXIII/931/23 w przedmiocie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń w Bytomiu (Dz. Urz. Woj. Śląsk. z 2023 r. poz. 1101 – dalej uchwała krajobrazowa Miasta Bytomia), stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 17 (ustalającego terminy dostosowania obiektów małej architektury, ogrodzeń, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zasad i warunków określonych w uchwale), a w pozostałym zakresie oddalił skargę oraz zasądził od Rady Miejskiej w Bytomiu na rzecz skarżącej spółki kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła J. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w części oddalającej skargę spółki, tj. w zakresie pkt 2 wyroku w całości. Wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."): I. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 37a ust. 1-10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z § 4 ust. 1 pkt 37 w zw. z § 7 pkt 6 lit. b, § 11 pkt 1 lit. a i c i § 13 pkt 2 lit. 1 uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia w zw. z art. 94, art. 2, art. 7, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja RP") i art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2023 r. poz. 221 z późn. zm. dalej: "Prawo przedsiębiorców"): a. przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji, że uchwały krajobrazowe, w tym uchwała krajobrazowa Miasta Bytomia przedmiotem ochrony czyni krajobraz, rozumiany jako postrzeganą przez ludzi przestrzeń i z jej zakresu nie zostały wyłączone tablice reklamowe i urządzenia reklamowe umieszczone poza zewnętrzną przegrodą budowlaną, podczas gdy uchwały krajobrazowe jako akty z zakresu gospodarki przestrzennej obejmują wyłącznie lokalizowanie tablic lub urządzeń reklamowych "na nieruchomościach" lub "na obiektach budowlanych" i nie obejmują, bo nie mogą obejmować wnętrz budynków w tym przestrzeni poza płaszczyzną szklenia, nawet jeśli jest ona postrzegalna z zewnątrz; b. przez błędną wykładnię art. 37a ust. 1 u.p.z.p. i uznanie przez Sąd I instancji, że delegacja ustawowa upoważniająca radę gminy do podjęcia uchwały krajobrazowej pozwala radzie również na regulowanie zasad zagospodarowania wnętrz obiektów budowlanych i stanowienie w tejże uchwale, co może, a co nie może znaleźć się we wnętrzu obiektu, jeśli ma być widoczne z zewnątrz, podczas gdy tak daleko idąca ingerencja w prawa obywateli co do zagospodarowania wnętrz lokali nie była celem ustawodawcy przyświecającym uchwaleniu ustawy krajobrazowej, stanowi wypaczenie idei uporządkowania przestrzeni publicznej, której miały służyć wprowadzone przepisy i wykroczenie poza delegację ustawową (nie spełnia konstytucyjnego warunku wydania aktu wykonawczego na podstawie upoważnienia ustawowego), a także nie spełnia przesłanek formalnoprawnych ograniczenia praw konstytucyjnych wynikających z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP albowiem wkracza w istotę wolności działalności gospodarczej oraz nie spełnia kryterium proporcjonalności; c. przez błędną wykładnię wskazanych przepisów polegającą na uznaniu przez WSA w Gliwicach, że ekspozycja witryny sklepowej, polegająca na wystawieniu na widok realnego towaru, nie jest objęta zakresem obowiązywania uchwał krajobrazowych, w tym uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia, natomiast urządzenia reklamowe typu ekran LED umieszczone w polu przeszklenia witryny tym zakresem są objęte. Dokonana przez Sąd I instancji wykładnia, bezpodstawnie różnicuje sytuację prawną właścicieli ekranów LED, które prezentują treści reklamowe w formie wyświetlanej, z sytuacją prawną podmiotów prezentujących takie same treści w innej formie np. przestrzennej; d. dokonując błędnej wykładni wskazanych przepisów Sąd I instancji nie dostrzegł, że uchwała krajobrazowa Miasta Bytomia dyskryminuje podmioty umieszczające tablice lub urządzenia reklamowe we wnętrzu lokali użytkowych, względem innych adresatów uchwały przez określenie nadmiernie rygorystycznych zasad i warunków sytuowania tablic lub urządzeń reklamowych wewnątrz obiektów budowlanych z pominięciem cechy relewantnej tej grupy adresatów uchwały, jaką jest korzystanie z przestrzeni prywatnej zaprojektowanej zgodnie z tradycją budowlaną pod cele promocyjne; 2. art. 37a ust. 1-10 w zw. z art. 37d ust. 1-8 w zw. z art. 2 pkt 16b-16c u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 16 w zw. z § 12 pkt 2 lit. b uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia w zw. z art. 94 i art. 2 Konstytucji RP przez błędną wykładnię wskazanych przepisów polegającą na przyjęciu, że zakresem normowania uchwał krajobrazowych, w tym uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia objęte są urządzenia wielofunkcyjne mogące służyć do wyświetlania komunikatu o zmiennej treści i bez znaczenia dla kwalifikacji prawnej przedmiotu jako nośnika reklamowego jest czas emitowania treści reklamowych, podczas gdy uchwały krajobrazowe mogą regulować zasady sytuowania przedmiotów, które nie stanowią konstrukcyjnie nośników reklamowych (takich jak np. billboard, słup ogłoszeniowy, baner) wtenczas tylko, gdy prezentują one faktyczną i jednorodną funkcję reklamową. Sąd I instancji dopuszczając się błędnej wykładni wskazanych przepisów uchybiając zasadzie równości, bezpodstawnie zrównał sytuację prawną podmiotów umieszczających przedmiotowe urządzenia wielofunkcyjne, z sytuacją prawną podmiotów umieszczających nośniki służące w sposób trwały i ciągły reklamie komercyjnej; 3. art. 37a ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 3 Europejskiej Konwencji Krajobrazowej sporządzonej we Florencji dnia 20 października 2000 r. (Dz.U. z 2006 r. Nr 14, poz. 98, dalej: "Konwencja Krajobrazowa") oraz art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3, art. 22 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez ich błędną wykładnię i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że zapisy uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia ograniczają prawo właściciela do korzystania z nieruchomości w tym do swobodnego zagospodarowania wnętrz obiektów budowlanych, a w konsekwencji naruszają istotę prawa własności nieruchomości oraz swobodę działalności gospodarczej jej adresatów w sposób nieproporcjonalny do celów zarówno samej uchwały, jak i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (naruszenie zasady proporcjonalności), a także naruszają zasadę równości, w szczególności na skutek: a. wykluczenia możliwości sytuowania billboardów poza tymi, które posiadają ściśle określone zaskarżoną uchwałą powierzchnie i wymiary oraz wysokość konstrukcji określone w przepisach ogólnych uchwały, a przy tym bezpodstawne różnicowanie sytuacji prawnej właścicieli billboardów posiadających wymiary dopuszczone uchwałą reklamową Miasta Bytomia z sytuacją prawną właścicieli pozostałych billboardów (§ 7 pkt 9 lit. a, e, i w zw. z § 7 pkt 3 w zw. z § 13 pkt 2 lit. a uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia); b. dopuszczenia możliwości lokalizowania wyłącznie billboardów dwustronnych, co w sposób bezpodstawny dyskryminuje właścicieli posiadających billboardy inne niż dwustronne (§ 7 pkt 9 lit. h) w zw. z § 13 pkt 2 lit. a uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia); c. całkowitego wykluczenia możliwości sytuowania billboardów (reklam wielkoformatowych) w [...] (§ 14 pkt 2 lit. a uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia); d. całkowitego wykluczenia możliwości sytuowania tablic i urządzeń reklamowych na nieruchomościach niezabudowanych, jeżeli w promieniu 100 m nie znajduje się żaden budynek (§ 7 pkt 7 lit. a uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia); e. wprowadzenia obowiązku zachowania skali względem sąsiedztwa urbanistycznego (§ 7 pkt 5 zaskarżonej uchwały); f. dyskryminowania podmiotów umieszczających nośniki reklamy o wyświetlanej treści względem innych adresatów uchwały umieszczających nośniki reklamowe niestanowiące ekranów świetlnych przez wprowadzenie zakazu stosowania tego rodzaju reklamy poza ściśle wskazanymi w uchwale wyjątkami (§ 4 ust. 1 pkt 16 w zw. z § 12 pkt 2 lit. b uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia). II. Naruszenie następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151 w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm., dalej "u.s.g.") przez częściowe oddalenie skargi i odmowę stwierdzenia nieważności uchwały w całości, podczas gdy Sąd I instancji powinien był stwierdzić nieważność uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia w całości albowiem uchwała ta sprzeczna jest z prawem z uwagi na wskazane w zarzutach naruszenie przepisów prawa materialnego; 2. art. 151 w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37a ust. 1-10 u.p.z.p. przez częściowe oddalenie skargi i odmowę stwierdzenia nieważności uchwały w całości, podczas gdy stwierdzenie niekonstytucyjności art. 37a ust. 9 u.p.z.p. "w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1 powołanej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia" przesądzone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r. wydanym w sprawie o sygn. P 20/19 skutkować powinno stwierdzeniem nieważności uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia w całości, albowiem uchwała ta pozbawiona § 17 nie realizuje w pełni upoważnienia ustawowego i jako taka nie może funkcjonować w obrocie prawnym. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej części wyroku WSA w Gliwicach oddalającej skargę i rozpoznanie jej przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz stwierdzenie nieważności uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia w całości, ewentualnie, w razie przyjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona, wniesiono uchylenie zaskarżonej części wyroku WSA w Gliwicach oddalającej skargę i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak też o zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie z 4 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie uzupełniła argumentację w zakresie podniesionych zarzutów, akcentując okoliczności, które miałyby wskazywać na naruszenie ustaleniami zaskarżonej uchwały zasad równości i proporcjonalności oraz preferowania w przyjętych uregulowaniach własności publicznej jako miejsca sytuowania nośników reklamowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Przywołane wyżej obszerne w formie i treści zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się do zakwestionowania zawartej w zaskarżonym wyroku oceny legalności uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia w zakresie ustaleń dotyczących: 1) tablic reklamowych i urządzeń reklamowych (w tym urządzeń typu ekran LED) umieszczonych wewnątrz obiektów budowlanych, czego konsekwencją jest – zdaniem skarżącej kasacyjnie – dyskryminacja podmiotów umieszczających tablice lub urządzenia reklamowe we wnętrzu lokali użytkowych oraz podmiotów umieszczających nośniki reklamy o wyświetlanej treści względem innych umieszczających nośniki niestanowiące ekranów świetlnych; 2) urządzeń wielofunkcyjnych mogących wyświetlać komunikaty o zmiennej treści; 3) parametrów i rodzajów bilbordów lokalizowanych na terenie gminy, a także wprowadzenia: 4) zakazów sytuowania bilbordów w [...], jak też tablic i urządzeń reklamowych na nieruchomościach niezabudowanych oraz 5) obowiązku zachowania skali względem sąsiedztwa urbanistycznego przy sytuowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Odnosząc się do wymienionych kwestii należy w pierwszej kolejności podkreślić, że celem uchwał krajobrazowych jest, wymienione w tytule ustawy wprowadzającej do u.p.z.p. między innymi przepisy art. 37a-37 (ustawa z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu – Dz.U. poz. 774 z późn. zm.), "wzmocnienie narzędzi ochrony krajobrazu". Tytułowa ochrona ze swej istoty wiąże się z wprowadzeniem ograniczeń ingerencji w krajobraz rozumiany, zgodnie z art. 2 pkt 16e u.p.z.p., jako postrzeganą przez ludzi przestrzeń, zawierającą elementy przyrodnicze lub wytwory cywilizacji, ukształtowaną w wyniku działania czynników naturalnych lub działalności człowieka. Postrzeganie przez ludzi przestrzeni, o której mowa w art. 2 pkt 16e u.p.z.p., determinowanej głównie znajdującymi się w niej elementami materialnymi, obejmuje również obrazy emitowane przez światło, niezależnie od miejsca z którego jest ono emitowane, jeżeli dociera do przestrzeni, stanowiącej krajobraz w rozumieniu art. 2 pkt 16e u.p.z.p. Powyższa teza znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, z którego wynika, że miejsce zainstalowania urządzenia wyświetlającego reklamy nie ma znaczenia dla objęcia tego urządzenia ustaleniami uchwały krajobrazowej, jeżeli obraz reklamy jest widoczny w przestrzeni, o której mowa w art. 2 pkt 16e u.p.z.p. (zob. przykładowo wyrok NSA z 22.10.2024 r., II OSK 1634/23, LEX nr 3810838). Odnosząc się do urządzeń wyświetlających reklamy wypada wskazać na podkreślane w literaturze znaczenie zasad ich sytuowania w uchwałach krajobrazowych, które w obowiązującym porządku prawnym są jednym z niewielu środków ograniczania zanieczyszczania przestrzeni sztucznym światłem, które ma negatywny wpływ między innymi na psychiczne i fizyczne zdrowie człowieka (zob. m.in.: K. Szlachetko, Planowanie oświetlenia zewnętrznego w gminie, [w:] Sztuczne światło nocą między zagrożeniem a rozwojem, red. P. Tabaka, Łódź 2021, s. 243 oraz K. Szlachetko, K. M. Zielińska-Dąbkowska, O (bez)skuteczności prawa polskiego wobec antropogenicznych zanieczyszczeń światłem sztucznym [ang. man-made light pollution], "Przegląd Prawa Publicznego" 2021, nr 5, s. 25). Należy też podzielić pogląd prezentowany w aktualnym orzecznictwie, zgodnie z którym, ustaleniom uchwał krajobrazowych podlega także eksponowanie tablic reklamowych, w rozumieniu art. 2 pkt 16b u.p.z.p., z wnętrza budynków, jeżeli ekspozycja ta jest widoczna z przestrzeni, o której mowa w art. 2 pkt 16e u.p.z.p., a co za tym idzie, współkształtuje tę przestrzeń (por. mi.in. wyroki NSA z 4.12.2024 r., II OSK 1210/23, LEX nr 3854907 oraz 10.01.2025 r., II OSK 1384/23, LEX nr 3855022). Uwzględniając powyższe uwagi, jak i to że obowiązujące przepisy art. 37a-37e u.p.z.p. dają organom planistycznym szerokie kompetencje w zakresie określania zasad i warunków sytuowania tablic i urządzeń reklamowych, których granice wytyczane są ogólnymi zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego wywodzonymi z norm konstytucyjnych oraz z przepisów u.p.z.p., przy szczególnym uwzględnieniu celu, w jakim wprowadzono do porządku prawnego instytucję uchwały krajobrazowej, należało uznać za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 37a ust. 1-10 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 37 w zw. z § 7 pkt 6 lit. b, § 11 pkt 1 lit. a i c i § 13 pkt 2 lit. 1 uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia w zw. z art. 94, art. 2, art. 7, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i art. 2 Prawa przedsiębiorców (zarzut określony w pkt I. 1. lit. a-d) oraz art. 37a ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 3 Konwencji Krajobrazowej oraz art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3, art. 22 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (w zakresie odnoszącym się do pkt I. 3. lit. f). Nie sposób też zgodzić się z zarzutem błędnej wykładni art. 37a ust. 1-10 w zw. z art. 37d ust. 1-8 w zw. z art. 2 pkt 16b-16c u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 16 w zw. z § 12 pkt 2 lit. b uchwały krajobrazowej Miasta Bytomia w zw. z art. 94 i art. 2 Konstytucji RP, która doprowadziła Sąd do uznania, że przedmiotem zaskarżonej uchwały mogą być również urządzenia wielofunkcyjne służące do wyświetlania komunikatu o zmiennej treści (zarzut podniesiony w pkt. I. 2.). Jeżeli bowiem urządzenia wielofunkcyjne, mogące wyświetlać różne treści, mają służyć ekspozycji reklamy, to należy je traktować jako urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 2 pkt 16c u.p.z.p., nawet gdy oprócz reklam wyświetlają treści niemające charakteru reklamowego (por. wyroki NSA z 4.12.2024 r., II OSK 1213/23, LEX nr 3827254 oraz z 10.01.2025 r., II OSK 1384/23, LEX nr 3855022). Niezasadny okazał się też zarzut naruszenia art. 37a ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 3 Konwencji Krajobrazowej oraz art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 3, art. 22 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (w zakresie ujętym w pkt. I. 3. lit. a-e). Istotą uchwały krajobrazowej jest wprowadzenie w odniesieniu do obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, poza zasadami i warunkami ich sytuowania, również określnych standardów jakościowych oraz ich unifikację w zakresie dopuszczalnych rozmiarów i gabarytów, co z natury rzeczy pociąga za sobą niedopuszczalność odmiennych rozwiązań od tych przyjętych w uchwale. Wynikające z tego ograniczenia znajdują swoją podstawę ustawową w art. 37a ust. 1 u.p.z.p. i są wyrazem przyznanego organom gminy władztwa planistycznego. Z tych też względów należało uznać, że podnoszone przez skarżącą kasacyjnie ograniczenia polegające na możliwości sytuowania wyłącznie billboardów dwustronnych o określonej powierzchni, wymiarach i wysokości konstrukcji oraz sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych z zachowaniem odpowiedniej skali względem sąsiedztwa urbanistycznego, stanowią przyjętą przez organy gminy koncepcję porządkowania przestrzeni publicznej. Ograniczenia te nie naruszają istoty wartości chronionych normami konstytucyjnym, jeśli weźmie się pod uwagę, że ustalenia zaskarżonej uchwały w wyniku stwierdzenia nieważności § 17 odnoszą się wyłącznie do zamierzeń inwestycyjnych podejmowanych po jej wejściu w życie. Podobnie należało ocenić ustalenia zaskarżonej uchwały dotyczące zakazu instalowania reklam wielkoformatowych w Strefie Przyrodniczej oraz sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych na nieruchomościach niezabudowanych, jeżeli w promieniu 100 m nie znajduje się żaden budynek. Wypada zaznaczyć, że rada gminy, mając na względzie ochronę wartości wysoko cenionej, którą w myśl art. 1 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., stanowią walory krajobrazowe, w świetle ustawowej kompetencji, ma prawo, zgodnie z art. 37a ust.3 u.p.z.p., do ustalenia zupełnego zakazu sytuowania tablic i urządzeń reklamowych, z wyłączeniem szyldów. Nieuzasadnionym okazał się również zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37a ust. 1-10 u.p.z.p. przez częściowe oddalenie skargi i odmowę stwierdzenia nieważności uchwały w całości, co zdaniem skarżącej kasacyjnie skutkuje tym, że utrzymana w mocy pozostała część uchwały (pozbawiona ustaleń zawartych w § 17), nie realizuje w pełni upoważnienia ustawowego, a co za tym idzie, nie może funkcjonować w obrocie prawnym (zarzut podniesiony w pkt. II. 2.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostające w obrocie prawnym ustalenia zaskarżonej uchwały nie tracą waloru wykonalności. Mają one samodzielny charakter, odnoszą się bowiem do lokalizacji i realizacji nowych/planowanych obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, zaś § 17, którego nieważność została stwierdzona wyrokiem Sądu I instancji, zawierał ustalenia dotyczące warunków i terminów dostosowania istniejących na terenie gminy obiektów małej architektury, ogrodzeń, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zasad i warunków określonych w uchwale. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.g. (zarzut podniesiony w pkt. II 1). Przepisy przytoczone w tym zarzucie należą do tak zwanych przepisów wynikowych, co oznacza że nieskuteczność wcześniej poddanych ocenie zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania pociąga za sobą nieskuteczność zarzutów naruszenia art. 151 w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 u.s.g. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.