II OSK 1370/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Robert Sawuła, Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.), Sędzia NSA (del.) Jerzy Stankowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Bernadetta Pręgowska, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 770/20 w sprawie ze skarg E. F. i R. S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 27 października 2020 r. nr ZOA-VIII.7721.55.2020 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 2 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 770/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargi E. F. i R. S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 27 października 2020 r., znak: ZOA-VIII.7721.55.2020 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. E. F. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie: I. art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieprzedstawieniu, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, rzetelnie stanu sprawy, tj. zgodnie ze stanem faktycznym oraz niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności, co nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale taki wpływ w istocie miało. II. art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i art 145 § 1 pkt 4-5 k.p.a. (traktowanych jak przepisy prawa materialnego) polegające na ich wadliwym zastosowaniu w zw. z art. 52 Prawa budowlanego oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a i 1c p.p.s.a. polegające na ich niezastosowaniu. Skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły dwie przesłanki do uchylenia dotychczasowej decyzji na rozbiórkę: 1. z art 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - strona – E. F. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; w dotychczasowych orzeczeniach organów i WSA w Lublinie brak jest jakichkolwiek informacji o tym, czy skarżąca odebrała (skutecznie doręczono) decyzję rozbiórkową oraz czy skarżąca E. F. zezwoliła na to, by inwestor dokonał czynności rozbiórkowych; brak zgody powinien skutkować wydaniem decyzji rozbiórkowej nie na inwestora, a na właściciela nieruchomości, gdyż tylko w takiej sytuacji możliwe jest wykonanie nakazu, 2. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; taką okolicznością faktyczną jest brak zgody (sprzeciw) właściciela tu: skarżącej E. F. na rozbiórkę; w orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadkach gdy sprawcą samowoli jest inwestor, który w dacie orzekania przez organ nie posiadał prawa do obiektu, wskazanie podmiotu zobowiązanego (tu: w decyzji nakazującej rozbiórkę) powinno uwzględniać wolę właściciela co do tego, czy chce i zezwala, by inwestor - sprawca samowoli - dokonał czynności (tu: rozbiórki). Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 340 zł, zgodnie z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. mając na uwadze art. 205 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne. Brak jest podstaw pozwalających na uznanie, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, w szczególności stanowisko Sądu I instancji odnoszące się do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sam fakt, że skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że skarżąca brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lubartowie z 24 kwietnia 2015 r., nakazującą inwestorowi R. S. rozbiórkę samowolnej rozbudowy i decyzja została skarżącej doręczona (k. 366 akt administracyjnych). Podnoszona natomiast przez skarżącą kwestia dotycząca braku jej zgody na dokonanie rozbiórki przez inwestora nie ma nic wspólnego z udziałem w postępowaniu. Nie stanowi również nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, nieznanego organowi, który wydał decyzję. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji kwestia skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie może być rozpoznawana jedynie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Z tych względów brak było podstaw pozwalających uznać za uzasadnione zarzuty naruszenia art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., a także art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i art 145 § 1 pkt 4-5 k.p.a. (traktowanych jak przepisy prawa materialnego) w zw. z art. 52 Prawa budowlanego oraz art. 145 § 1 pkt 1a i 1c p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ----------------------- 3