II OSK 1369/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku H.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej H.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 lutego 2025 r. sygn. II SA/Lu 925/24 w sprawie ze skargi H.D. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 listopada 2024 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 13 lutego 2025 r. sygn. II SA/Lu 925/24 oddalił skargę H.D. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 12 listopada 2024 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Skarżący w skardze kasacyjnej od ww. wyroku zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślił, że w przypadku uwzględnienia skargi i stwierdzenia, że nie było podstaw do nakazania rozbiórki powstanie kwestia przywrócenia stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia znacznych kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem tym można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego (decyzji) musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien w sposób wnikliwy uzasadnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przedstawiając spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W oparciu o ww. przepis sąd ocenia bowiem, czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania danego aktu administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał ani nie udokumentował konkretnych, wyjątkowych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Lakoniczne uzasadnienie wniosku, niepoparte informacjami o rozmiarze grożącej skarżącemu szkody i sytuacji majątkowej skarżącego, nie może prowadzić do uwzględnienia tego wniosku. Nie sposób bowiem ocenić, czy wykonanie decyzji o nakazie rozbiórki faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub wywoła trudne do odwrócenia skutki. Jednocześnie wskazać należy, że oceniając wniosek o wstrzymanie sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Kwestie merytoryczne, a podnoszone w skardze kasacyjnej, nie mogą być oceniane na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania, ponieważ mogłoby dojść w ten sposób do nieuprawnionego "przedsądu", tj. merytorycznego rozpoznania sprawy (w oparciu o sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej) przed rozprawą. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu