II OSK 1336/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia NSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1998/24 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 13 maja 2024 r. znak: DLI-II.7621.49.2022.MT w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. W. na rzecz Ministra Finansów i Gospodarki kwotę 360,00 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1998/24 oddalił skargę K. W. (dalej: "skarżący") na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii (dalej: "Minister") z dnia 13 maja 2024 r., znak: DLI-II.7621.49.2022.MT, którą utrzymana została w mocy decyzja Wojewody Śląskiego (dalej: "Wojewoda") z dnia 7 listopada 2022 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 29 czerwca 2011 r., nr 2/11 (dalej "decyzja z 2011 r.") o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi gminnej klasy L w rejonie ul. [...]" w części dotyczącej działki nr Y z obrębu [...]. Wyrok wydano w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z 2011 r. w zakresie działki nr Y wskazując, że sprawa w tym zakresie została już prawomocnie załatwiona inną decyzją ostateczną - decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia 12 stycznia 2010 r. zatwierdzającą podział działki nr X (dalej "decyzja z 2010 r."). Zdaniem skarżącego działka nr Y, która powstała wskutek tego podziału, w rzeczywistości została wydzielona pod drogę publiczną i przeszła na własność Gminy S. w chwili, gdy decyzja podziałowa stała się ostateczna (art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, ze zm.; dalej: "u.g.n."). Wojewoda decyzją z dnia 7 listopada 2022 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z 2011 r. nie dopatrując się wad kwalifikowanych. Rozpoznający odwołanie od tej decyzji Minister opisaną wstępie decyzją z dnia 13 maja 2024 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody w mocy. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że skoro wydzielona działka nr Y nie była przeznaczona pod drogę publiczną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na dzień wydania oraz na dzień ostateczności decyzji podziałowej, to nie nastąpił w stosunku do tej działki skutek w postaci przejścia prawa własności. Skoro skutek ten nie nastąpił, to tym samym późniejsza decyzja z 2011 r., w której oznaczono działkę nr Y, jako działkę przeznaczoną pod pas drogowy, nie jest obarczona wadą, o której mowa w art 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "K.p.a."). Powyższe oznacza także, że na dzień wydania decyzji z 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej działka nr Y stanowiła własność skarżącego, w konsekwencji czego w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Skargę na decyzję Ministra z 13 maja 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący domagając się uchylenia tej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, podtrzymując stanowisko dotychczasowe stanowisko i argumentację. Organ, którego decyzję zaskarżono, wnosił o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę. Stwierdził na wstępie, że istota problemu sprowadza się do ustalenia znaczenia wydania decyzji podziałowej dla kwestii właścicielskich działki nr Y. Zaakceptował stanowisko Ministra, że decyzja z 2010 r. nie przeniosła własności działki nr Y na Gminę i jej właścicielem na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pozostawał skarżący. W oparciu o stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 14 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 2050/22 wyjaśnił, że skutek w postaci przejścia prawa własności działek wydzielonych pod drogi publiczne z podmiotu, na wniosek którego dokonano podziału na podmiot publicznoprawny (Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego), dotyczy wyłącznie działek przeznaczonych pod drogę publiczną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w jego braku - w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Taka sytuacja nie zachodzi jednak w tej sprawie. Wobec braku ustaleń planu miejscowego, z których wynikałoby, że wydzielona działka skarżącego będzie częścią drogi gminnej, Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że z mocy prawa nastąpiła zmiana uprawnień właścicielskich. Na marginesie jedynie zauważył, że z protokołu sporządzonego w dniu 16 lipca 2008 r. w Wydziale Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego w S. wynika, że po podziale strony rozważały możliwość przeniesienia własności wydzielonej działki w drodze umowy sprzedaży lub zamiany na inną działkę gminną, jednak brak jest dokumentów, z których wynikałoby, że do takiej transakcji doszło. W aktach sprawy znajduje się natomiast postanowienie Prezydenta z dnia 24 września 2008 r., w którym pozytywnie zaopiniowano podział działki nr X pod warunkiem uwzględnienia w ostatecznym podziale wydzielenia z tej działki części terenu dla projektowanej drogi mającej zapewnić m.in. dojazd do nowopowstałych działek. Zgodnie z planem miejscowym dla terenu obejmującego obszar "[...]" uchwalonym przez Radę Miejską w S. uchwałą z dnia [...] 2003 r., nr [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z [...] r. Nr [...] poz. [...]), teren, na którym znajduje się działka nr X, jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z przeznaczeniem uzupełniającym na: usługi z zakresu handlu, gastronomii, rzemiosła, administracji, ochrony zdrowia i oświaty, zieleń przydomowa, elementy sieci i urządzenia zbrojenia technicznego. Prezydent wydał decyzję zatwierdzającą podział działki nr X na działki o numerach od Y do Z, przy czym zaznaczył, że podział ten następuje zgodnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który ustala dla tych terenów zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Z kolei decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, będąca przedmiotem żądania stwierdzenia nieważności, została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623; dalej: "specustawa drogowa"). W tych warunkach Sąd skonstatował, że Minister miał podstawy do uznania, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z 2011 r. określone w art. 156 § 1 pkt 3 i 4 K.p.a. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 27 listopada 2024 r. wniósł skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zaskarżając to orzeczenie w całości i podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 i K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i brak odniesienia się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego, w szczególności dotyczących: - kwestii przymiotu strony postępowania, a to poprzez pominięcie ustalenia w toku postępowania momentu przeniesienia własności nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o nr Y na rzecz Gminy S., - kwestii przeznaczenia działki na drogę publiczną, co wynika z okoliczności natury faktycznej, a także postanowienia Prezydenta z dnia 24 sierpnia 2008 r. w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania planu podziału, - całkowitym pominięciu rozpoznania podniesionej w odwołaniu kwestii czasu rozpoczęcia budowy drogi w kontekście art. 31 ust. 1 specustawy drogowej w związku z art. 7a § 1 K.p.a.; 2) art. 145 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 i 4 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie skarżący wskazywał na dwie przesłanki nieważnościowe, co powinno skutkować uchyleniem decyzji organów obu instancji i stwierdzeniem nieważności decyzji, ewentualnie stwierdzeniem wydania decyzji z naruszeniem prawa. W oparciu o te zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister domagał się jej oddalenia, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Została rozpoznana w granicach przytoczonych w niej podstaw, stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., jako że Naczelny Sąd Administracyjny w trakcie kontroli instancyjnej nie dostrzegł istnienia przyczyn, które należało wziąć pod rozwagę z urzędu. Należy wyeksponować, że przedmiotem kontroli sądowej była ostateczna decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji, stanowiącym odstępstwo od zasady trwałości decyzji, określonej w art. 16 § 1 K.p.a. Ma to istotne znaczenie, jako że w trybie nieważnościowym organ nie załatwia ponownie sprawy administracyjnej zakończonej kontrolowaną decyzją, ale orzeka, czy taki akt administracyjny jest obarczony jedną z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. i jednocześnie nie zachodzą przesłanki negatywne stwierdzenia nieważności, wymienione w art. 156 § 2 K.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji mają charakter kwalifikowany i ograniczają się jedynie do kardynalnych, poważnych naruszeń prawa (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2052/11, LEX nr 1358496). Nie są one związane z postępowaniem, w którym wydano decyzję, wynikają one z samej decyzji, a jej ciężka wadliwość tkwi w podjętym rozstrzygnięciu. Tego rodzaju ocena została dokonana na drodze administracyjnej, o czym prawidłowo orzekł Sąd pierwszej instancji. W tym kontekście nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia kodeksowej zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), zaniechania obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 K.p.a.) i w efekcie przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie przyjął, że wszystkie okoliczności niezbędne do wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu nieważnościowym, w tym kwestia przymiotu strony postępowania oraz przeznaczenia nieruchomości pod drogę publiczną, zostały w dostateczny sposób rozważone przez organ. Wyczerpująco wskazał dlaczego nie dopatrzył się istotnych wadliwości przeprowadzonego postępowania oraz z jakich przyczyn nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w części dotyczącej działki nr Y. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji Ministra odpowiadało zaś w pełni wymaganiom art. 11 w związku z art. 107 § 3 K.p.a., zawiera ono podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia oraz dokładne odniesienie się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego. Skarżący twierdzi, że decyzja z 2011 r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją z 2010 r. oraz że została skierowana do podmiotu niebędącego stroną. W przypadku wady określonej w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. o tożsamości administracyjnej możemy mówić wówczas, gdy mamy do czynienia z tożsamością wszystkich elementów podmiotowych i przedmiotowych, które determinują istnienie danej sprawy administracyjnej. Tożsamość ta będzie istniała zatem wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, sprawa dotyczy tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy (por. np. wyrok NSA z 21 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 295/22, LEX nr 3568528). Z nieważnością, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., mamy natomiast do czynienia w sytuacji, kiedy organ administracji kieruje rozstrzygnięcie do podmiotu, który nie jest stroną postępowania administracyjnego. Rację ma zatem Sąd pierwszej instancji, że zasadniczą kwestią w rozpoznawanej sprawie było ustalenie przez organ znaczenia wydania decyzji podziałowej dla uprawnień właścicielskich działki nr Y, a mianowicie czy w wyniku zatwierdzenia podziału nieruchomości dokonanego decyzją z 2010 r. nowopowstała działka oznaczona numerem Y pozostała własnością skarżącego, czy – jak twierdzi autor skargi kasacyjnej – wydanie decyzji podziałowej wywołało skutek w postaci objęcia tej działki pod drogę publiczną, która przeszła na własność Gminy z chwilą gdy decyzja ta stała się ostateczna. W punkcie wyjścia trzeba wyjaśnić, że u.g.n. reguluje dwa skutki podziału nieruchomości, tj. ewidencyjne oraz prawne. Podział ewidencyjny nieruchomości polega na ukształtowaniu w nowy sposób wewnętrznych linii granicznych działek gruntu, wchodzących w skład nieruchomości. Jak stanowi art. 96 ust. 1 u.g.n. podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. Sam podział ewidencyjny nie skutkuje zmianą stanu własnościowego nieruchomości. Celem decyzji, wydanej na podstawie art. 96 ust. 1 u.g.n., jest wyłącznie dokonanie fizycznego i ewidencyjnego podziału nieruchomości, a następnie ich oznaczenie w katastrze nieruchomości oraz w księdze wieczystej (E. Bończak-Kucharczyk, Komentarz zaktualizowany do art. 96 u.g.n., LEX/el. 2026). Inna sytuacja ma miejsce w przypadku podziału nieruchomości, uregulowanym w art. 98 ust. 1 u.g.n. Wraz z podziałem ewidencyjnym i wydzieleniem działki gruntu pod drogę publiczną, następuje jednocześnie zmiana właściciela tej nieruchomości z mocy prawa. Powołany przepis należy zatem odczytywać w tym znaczeniu, że chodzi o działki, które w przyszłości mają być przeznaczone pod drogi publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, że przebieg przyszłej drogi publicznej powinien wynikać z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub - w przypadku braku takiego planu - decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie (por. wyroki NSA z 14 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 2050/22, LEX nr 3757267 i I OSK 1078/23, LEX nr 3733548 oraz 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt I OSK 549/22, LEX nr 3848123; E. Bończak-Kucharczyk, Komentarz zaktualizowany do art. 98 u.g.n., LEX/el. 2026; A. Nikiforów, Komentarz do art. 98 u.g.n. LEX/el. 2024). W świetle powyższego należy przyjąć, że nie można z art. 98 ust. 1 u.g.n. domniemywać istnienia drogi publicznej w przypadku braku wyraźnych postanowień aktu planistycznego w tym względzie. Założeniem koniecznym do uznania, że nastąpił skutek w postaci przejścia z mocy prawa na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa działek wydzielonych pod drogę publiczną jest to że plan miejscowy przewiduje przebieg drogi publicznej na tym terenie. Sąd pierwszej instancji, kierując się wyżej wskazanym poglądem, prawidłowo uznał, że podział działki nr X, dokonany decyzją z 2010 r. na wniosek skarżącego, nie odpowiadał dyspozycji art. 98 ust. 1 u.g.n. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i oceny, czy doszło do zmiany stanu własnościowego przedmiotowej nieruchomości mają przede wszystkim treść decyzji podziałowej oraz ustalenia planu miejscowego terenu. Materialnoprawną podstawę decyzji z 2010 r. stanowi art. 96 ust. 1 u.g.n. (ewidencyjny podział nieruchomości), a będąca przedmiotem tego podziału działka w planie miejscowym, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w S., została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z przeznaczeniem uzupełniającym na usługi z zakresu handlu, gastronomii, rzemiosła, administracji, ochrony zdrowia i oświaty, zieleni przydomowej, elementy sieci i urządzeń zbrojenia technicznego. Przyjęcie w planie miejscowym takiego przeznaczenia gruntu w kontekście poczynionych wcześniej rozważań odnośnie regulacji z art. 96 ust. 1 u.g.n. oznacza, że teren ten pozostaje własnością jego dotychczasowego właściciela (w tym wypadku skarżącego). Jednocześnie takie przeznaczenie skutkuje tym, że w wyniku podziału nieruchomości nowe (wyodrębnione) działki mają takie samo przeznaczenie. Skoro działka objęta decyzją z 2010 r. nie została przeznaczona pod drogę publiczną w planie miejscowym, oczywistym jest, że jej podział na mniejsze działki ewidencyjne, w tym grunt oznaczony numerem Y, nie mógł wywołać z mocy prawa skutku, o którym mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n., tj. przejścia na własność podmiotu publicznoprawnego (Gminy). Dodatkowym argumentem jest również to, że w podstawie prawnej decyzji z 2010 r. nawet nie wskazano na taki skutek. Nie ma przy tym racji autor skargi kasacyjnej twierdząc, że wydzielenie działki nr Y pod drogę publiczną wynika z treści postanowienia Prezydenta z dnia 24 września 2008 r., nr 571/08. Zdaniem NSA samo pozytywne zaopiniowanie przez organ projektu planu podziału nieruchomości nie nadaje działce nowego znaczenia, innego od tego przewidzianego w akcie prawa miejscowego. Podstawowym kryterium prawnym dopuszczalności podziału nieruchomości jest zgodność tego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 93 ust. 2 u.g.n.). Natomiast zapis, że proponowany podział jest zgodny z planem, a inwestor posiada zaświadczenie o zapewnieniu dojazdu do nowoprojektowanych działek, świadczy wyłącznie o tym, że organ aprobuje istniejące rozwiązania w zakresie komunikacji, gdyż podział jest dopuszczalny (art. 93 ust. 3 a contrario u.g.n.), ale bynajmniej nie potwierdza, że działka stanowi drogę publiczną. Powyższe pozwala uznać, że nabycie prawa własności działki nr Y przez jednostkę samorządu terytorialnego nastąpiło dopiero na mocy decyzji wydanej na podstawie specustawy drogowej, albowiem to właśnie z decyzji tej wynika, że nieruchomości (w tym działka nr Y) wydzielone liniami rozgraniczającymi wyznaczającymi teren inwestycji staną się z mocy prawa własnością Gminy z dniem, kiedy decyzja ta uzyska walor ostateczności (pkt VI ppkt 3 decyzji z 2011 r.). To z kolei oznacza, że przedmiot sprawy rozstrzygniętej decyzją podziałową nie pokrywał się z przedmiotem sprawy zakończonej wydaniem decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej w części dotyczącej działki nr Y. Nie zaistniała bowiem tożsamość sprawy w ujęciu przedmiotowym (decyzje zostały wydane w innych postępowaniach, w oparciu o inne przepisy prawa i przedstawiają odmienne skutki w sferze własności nieruchomości) jak i podmiotowym (decyzja podziałowa została wydana na wniosek skarżącego, zaś decyzja drogowa na wniosek zarządcy drogi - Prezydenta). Wobec tego podzielić należy konkluzję Sądu pierwszej instancji akceptującego stanowisko Ministra, że decyzja z 2011 r. nie posiada kwalifikowanej wady prawnej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Kontrolowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja nie jest również dotknięta przesłanką nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Skierowanie decyzji do osoby niebędącą stroną w sprawie w rozumieniu tego przepisu oznacza zamiar ukształtowania czyjejś sytuacji prawnej. Taki przypadek nie wystąpił w niniejszej sprawie, skoro działka nr Y wskutek decyzji podziałowej nie przeszła na własność Gminy i jej właścicielem na dzień wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pozostawał skarżący. Zauważyć jedynie przyjdzie, że brak udziału strony w postępowaniu zakończonym ostateczną należy oceniać jako ewentualną przesłankę wznowieniową (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), która nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Zaznaczenia przy tym wymaga, że tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu uprawniony jest do podnoszenia tego zarzutu, inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Z tych powodów nieusprawiedliwiony okazał się również zarzut niezastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 3 i 4 K.p.a. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut braku odniesienia się do kwestii czasu rozpoczęcia budowy drogi w kontekście art. 31 ust. 1 specustawy drogowej w związku z art. 7a § 1 K.p.a. Wyjaśnić należy, że z art. 31 ust. 1 specustawy drogowej wynika, iż zastosowanie tego przepisu wchodzi w grę w razie zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Skoro Sąd pierwszej instancji przyjął, że w stosunku do decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej nie zachodzą okoliczności skutkujące stwierdzeniem jej nieważności, to rozważania na temat zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 31 ust. 1 specustawy drogowej, należy uznać za bezprzedmiotowe. W konsekwencji niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. przez oddalenie skargi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł w oparciu o art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118) mając na uwadze stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013, nr 3, poz. 38), że wskazane przepisy stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, odpowiedzi na skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., gdyż skarżący zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastodniowym nie zażądały jej przeprowadzenia.