II OSK 1332/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Gminy Rokietnica od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 marca 2023 r. sygn. akt IV SA/Po 776/22 w sprawie ze skargi M. S. na uchwałę Rady Gminy Rokietnica z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr LII/442/2022 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości: Rokietnica rejon ul. Szamotulskiej, ul. Szkolnej, ul. Leśnej i ul. Grzybowej i w miejscowości Mrowino do ul. Radziwoja - etap 1 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Gminy Rokietnica na rzecz M. S. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 3 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 776/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi M. S. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr ... w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości: R. rejon ul. S., ul. S., ul. L. i ul. G. i w miejscowości M. do ul. R. – etap 1, (1) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenów oznaczonych w tej uchwale symbolami UA/UM, 20KDW i 21KDW, w granicach działki ewidencyjnej nr ... (obręb R.); (2) oddalił skargę w części dotyczącej terenów oznaczonych w zaskarżonej uchwale symbolami 9KDD i 10KDD, w granicach działki ewidencyjnej nr ... (obręb R.); (3) oddalił skargę w części dotyczącej terenu oznaczonego w zaskarżonej uchwale symbolem 8KDD, w granicach działek ewidencyjnych nr ... (obręb R.) i nr ... (obręb R.); (4) oddalił skargę w części dotyczącej terenów oznaczonych w zaskarżonej uchwale symbolami 2ZP, 3ZP, 6KDD, 11KDD, 12KDD i 8KX, w granicach działki ewidencyjnej nr ... (obręb R.); (5) w pozostałej części skargę odrzucił oraz (6) zasądził zwrot kosztów postępowania. Rada Gminy R. wniosła skargę kasacyjną zaskarżając powyższy wyrok w części obejmującej pkt 1 oraz 6 sentencji wyroku. Skargę kasacyjną oparto na: I. podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."), polegającej na naruszeniu przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego w oparciu o zgromadzone w sprawie akta, a w efekcie wydanie rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie oparte o błędnie ustalony stan faktyczny sprawy, tj. uznanie przez Sąd I instancji, iż: a) wyznaczenie dróg wewnętrznych (20KDW i 21KDW) na działce skarżącej nie będzie służyło przede wszystkim nieruchomościom Skarżącej; b) wyznaczone na działce skarżącej drogi wewnętrzne (20KDW i 21KDW) będą de facto pełnić funkcję dróg publicznych, gdyż spełniają kumulatywnie kryteria do uznania ich za drogi publiczne, bowiem: są połączone z siecią dróg publicznych, nie są przeznaczone do wyłącznego użytku mieszkańców zamkniętego osiedla, a także, zważywszy na ich usytuowanie w siatce drogowej oraz powiązania z drogami publicznymi, będą pełnić funkcję dróg "przelotowych", są ogólnodostępne oraz służą nieograniczonej liczbie potencjalnych użytkowników; c) postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy R. nie umożliwiają na działce Skarżącej realizacji zakładanego w zaskarżonym Planie przeznaczenia pod teren zabudowy usług administracyjnych, biurowych, socjalnych, a także służb gminnych oraz teren zabudowy usług służby zdrowia i opieki społecznej (UA/UM). II. podstawie wynikającej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., polegającej na naruszeniu wskazanych poniżej przepisów prawa materialnego: 1. art. 1 ust. 2 pkt 1, 5, 6 i 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.), poprzez brak zastosowania przepisów, które powinny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. uznanie przez Sąd I instancji, iż przeznaczenie w planie miejscowym części działek skarżącej pod tereny dróg wewnętrznych 20KDW i 21KDW, w przyjętym kształcie nie stanowiło realizacji: wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami; walorów ekonomicznych przestrzeni i potrzeb interesu publicznego. 2. art. 3 ust. 1 oraz 6 ust. 1 u.p.z.p., ustanawiających tzw. władztwo planistyczne gminy, poprzez błędne zastosowanie, tj. uznanie przez Sąd I instancji, iż w niniejszej sprawie przeznaczenie w planie miejscowym części działek skarżącej pod tereny dróg wewnętrznych 20KDW i 21KDW stanowiło nadużycie władztwa planistycznego gminy. 3. art. 31 ust. 3 oraz 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z których wynika tzw. zasada proporcjonalności, poprzez błędne zastosowanie, tj. uznanie przez Sąd I instancji, iż w niniejszej sprawie przeznaczenie w planie miejscowym części działek skarżącej pod tereny 20KDW i 21KDW stanowiło naruszenie zasady proporcjonalności, podczas gdy powyższe przeznaczenie nie stanowiło nadmiernej ingerencji w prawo własności skarżącej w konfrontacji z: wymaganiami ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; wymaganiami ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami; walorami ekonomicznymi przestrzeni i potrzebami interesu publicznego. 4. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie przesłanek stwierdzenia nieważności planu miejscowego, tj. uznanie przez Sąd I instancji, iż gmina, stosując środki określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przeznaczając nieruchomość skarżących pod tereny dróg wewnętrznych (20KDW i 21KDW) oraz pod teren zabudowy usług administracyjnych, biurowych, socjalnych, a także służb gminnych oraz teren zabudowy usług służby zdrowia i opieki społecznej (UA/UM) naruszyła zasady sporządzania planu miejscowego. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w części obejmującej pkt 1 oraz 6 sentencji wyroku i oddalenie skargi w zakresie objętym pkt 1 sentencji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części obejmującej pkt 1 oraz 6 sentencji wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. S. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd Wojewódzki zasadnie uwzględnił w części skargę złożoną na uchwałę Rady Gminy R. z dnia 25 kwietnia 2022 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "Uchwała", "plan miejscowy"), stwierdzając nieważność zaskarżonej Uchwały w zakresie terenów oznaczonych symbolami UA/UM, 20 KDW i 21 KDW w granicach działki ewidencyjnej nr ..., stanowiącej własność skarżącej. Przypomnieć trzeba, że w skardze zakwestionowano ustalenia planu miejscowego m.in. w zakresie przebiegu dróg publicznych i ciągu pieszo-rowerowego na nieruchomościach skarżącej oraz zaprojektowania dróg wewnętrznych (20 KDW i 21 KDW) w granicach działki gruntowej nr ..., przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (tereny 28MN, 30MN, 31MN). Wobec takich zarzutów strony skarżącej, konieczna była ocena, czy Gmina uchwalając plan miejscowy w zaskarżonej części uczyniła to zgodnie z prawem, a zwłaszcza czy korzystając z przysługujących jej ustawowo uprawnień w zakresie kształtowania sposobu gospodarowania przestrzenią, uprawnień tych nie nadużyła. Wprawdzie przepisy art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dopuszczają ingerencję w prawo własności, musi ona jednak pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że poza regulacjami ustawodawstwa zwykłego organy gminy przy stanowieniu treści aktu planistycznego muszą uwzględnić również normy konstytucyjne, w tym ustanowioną w art. 31 ust. 3 zasadę proporcjonalności i wynikający z art. 64 ust. 3 zakaz nadmiernej ingerencji w chronione prawo własności (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 2018 r., II OSK 1293/16; 26 października 2016 r., II OSK 145/15; 22 marca 2017 r., II OSK 1861/15; 13 marca 2019 r. II OSK 1026/17). Podkreślenia również wymaga, że wynikająca z przepisów art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. samodzielność gminy w zakresie wykonywania zadań planistycznych nie jest nieograniczona, co wiąże się z koniecznością poszanowania prawa własności i innych wartości wymienionych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Badając legalność planu miejscowego należy uwzględnić z jednej strony uprawnienie właściciela do korzystania z nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa (art. 140 k.c.), a z drugiej strony możliwości przeznaczenia gruntów prywatnych na cele publiczne z konsekwencją odszkodowania, wykupu lub zamiany gruntów (art. 36 u.p.z.p.) ewentualnie wywłaszczenia za słusznym odszkodowaniem (art. 112 u.g.n., art. 21 ust. 2 Konstytucji RP). W orzecznictwie przyjmuje się, że ingerencja gminy w prawo własności nieruchomości objętej planem miejscowym wymaga każdorazowo od organów gminy wnikliwego i wszechstronnego rozważenia interesu indywidualnego i publicznego, a następnie uzasadnienia przyjętych rozwiązań planistycznych (por. wyroki NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r., II OSK 1468/08; 6 listopada 2019 r., II OSK 74/18). W rozpoznawanej sprawie powyższe uwarunkowania prawne zostały przez Sąd Wojewódzki w sposób właściwy rozważone. Przede wszystkim Sąd Wojewódzki rozpoznając sprawę uwzględnił należycie unormowania prawne odnoszące się do różnego statusu dróg wewnętrznych i dróg publicznych, co ma znaczenie w kontekście m.in. art. 15 ust 2 pkt 10 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Wstępnie zaznaczyć trzeba, że Skład orzekający podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym system komunikacji - o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. – obejmować może, obok dróg publicznych, także drogi wewnętrzne (por. wyroki NSA z 11 października 2016 r. II OSK 3314/14, 12 czerwca 2025r. II OSK 168/23). Należy bowiem założyć, że ustanowiony w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g. obowiązek gminy zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w sprawach gminnych dróg oraz organizacji ruchu drogowego nie oznacza, że przyjmowane w planach miejscowych rozwiązania w zakresie systemu komunikacji oparte będą wyłącznie na drogach publicznych. W zależności więc od uwarunkowań danego obszaru układ komunikacyjny w planie miejscowym może obejmować zarówno drogi publiczne, jak i wewnętrzne. Jednocześnie dostrzec trzeba, że z uwagi na regulację art. 6 pkt 1 u.g.n. nie jest dopuszczalne wywłaszczenie nieruchomości z przeznaczeniem na cele realizacji dróg niepublicznych (wewnętrznych), tak więc samo wyznaczenie w planie miejscowym drogi wewnętrznej na nieruchomości prywatnej nie gwarantuje jej realizacji. Konieczność zatem uzyskania zgody właściciela na urządzenie drogi wewnętrznej wytyczonej na jego nieruchomości sprawia, iż ujęty w planie miejscowym system komunikacji może być trudny do zrealizowania, a nawet taka możliwość może być wyłączona. Dlatego wnikliwej oceny wymaga każdy przypadek przeznaczenia gruntów prywatnych pod drogi wewnętrzne, mające stanowić element ogólnodostępnego układu komunikacyjnego. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 kwietnia 2018r. II OSK 1410/16, ustalanie przebiegu dróg wewnętrznych w planie miejscowym powinno być poprzedzone bardzo wnikliwą analizą stanu faktycznego i prawnego, aby do niezbędnego minimum ograniczać sytuacje, w których Gmina planuje tego typu drogi na gruntach prywatnych. Chodzi bowiem o to, aby w sposób realny zaspokoić usprawiedliwione potrzeby lokalnej społeczności w zakresie dostępu do drogi publicznej, a taką gwarancję daje jedynie niewątpliwe ustalenie, że realizacja drogi wewnętrznej nie napotka przeszkód niezależnych od gminy (np. spotka się z oporem właścicieli nieruchomości, na których jej przebieg został przewidziany w miejscowym planie). Z analizy stanu faktycznego i prawnego zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Wojewódzki prawidłowo powyższe kryteria rozważył, przy czym oddalił skargę w części odnoszącej się do dróg publicznych (w tym zakresie wyrok nie został zaskarżony), natomiast za zasadną uznał skargę w zakresie obejmującym drogi wewnętrzne (20 KDW i 21 KDW). Odnosząc się do zarzutu z punktu II.1 skargi kasacyjnej, zaznaczyć trzeba, że Sąd Wojewódzki nie negował tego, iż wyznaczenie przedmiotowych dróg wewnętrznych stanowiło realizację wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; wymagań ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami; walorów ekonomicznych przestrzeni i potrzeb interesu publicznego. Niewątpliwie ogólna koncepcja zaprojektowanego w planie miejscowym układu drogowego w sposób pożądany zapewniłaby obsługę komunikacyjną, opartą na sieci dróg publicznych i wewnętrznych. Rzecz w tym, że organ planistyczny wyznaczając sporne drogi wewnętrzne na nieruchomości skarżącej nie rozważył w sposób wystarczający jej interesu prawnego. Sąd Wojewódzki trafnie zauważył, że istota sporu w tym przedmiocie nie dotyczyła przebiegu dróg, a jedynie ich zaklasyfikowania jako dróg wewnętrznych, zamiast dróg publicznych. W skardze kasacyjnej bezzasadnie zarzucono Sądowi Wojewódzkiemu błędne ustalenie faktycznego charakteru przedmiotowych dróg, oznaczonych w planie symbolami 20 KDW i 21 KDW (zarzut I.a,b). Rację ma bowiem Sąd Wojewódzki, że wymienione drogi odpowiadają kategoriom drogi publicznej z uwagi na sposób ich połączenia z siecią dróg publicznych (a także innych dróg wewnętrznych), oraz potencjalną możliwość korzystania z nich przez nieograniczoną liczbę użytkowników z całego obszaru planu, a nie tylko terenów do nich przyległych. Z uwagi na "przelotowy" charakter spornych dróg trudno uznać, że służyć będą głównie obsłudze nieruchomości skarżącej (jak też wydzielonym w przyszłości działkom budowlanym), podczas gdy usytuowanie sprzyjać będzie wykorzystaniu ich przez ogół użytkowników dróg na tym obszarze. Tych ustaleń nie mogło podważyć twierdzenie organu o możliwości ograniczenia ruchu drogowego przez zastosowanie odpowiednich znaków drogowych, gdyż na tym etapie sprawy nie ma pewności jaka będzie organizacja ruchu w tym miejscu. Trafnie Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że przypadki ustalenia w planie dróg wewnętrznych na gruntach prywatnych powinny być ograniczone do niezbędnego minimum, aby nie dochodziło do przerzucenia na ich właścicieli kosztów budowy i utrzymania dróg o charakterze ogólnodostępnym. Słusznie Sąd wskazał, że celem rozwiązań przyjmowanych w planie miejscowym powinno być realne zaspokojenie potrzeb lokalnej społeczności w zakresie dostępu do drogi publicznej, a taką gwarancję daje wyznaczenie dróg wewnętrznych tylko wówczas, gdy odbywa się na wniosek lub za zgodą właścicieli danych nieruchomości. W przeciwnym razie, mimo ograniczenia w planie prawa własności, może nie dojść do zamierzonego przez organ planistyczny skutku w postaci budowy zaprojektowanej drogi. W tym kontekście Sąd Wojewódzki zasadnie wywiódł, iż wyznaczenie spornych dróg wewnętrznych stanowi naruszenie zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Z jednej strony - sprzeciw skarżącej nie stwarza perspektywy realizacji spornych dróg, według ustaleń uchwalonego planu miejscowego. Z drugiej zaś strony – nie będzie również możliwe wywłaszczenie nieruchomości z przeznaczeniem na drogi wewnętrzne. Ponadto słusznie Sąd wskazał na wyrok ETPC w sprawie "Bugajny i inni przeciwko Polsce", w którym chociaż nie zakwestionowano samej możliwości kształtowania polityki przestrzennej przez planowanie sieci dróg wewnętrznych w odniesieniu do działek należących do podmiotów prywatnych, to jednak wskazano przede wszystkim na to, że zasadne jest przyznanie odszkodowania, gdy na właściciela nieruchomości (podlegającej podziałowi) przerzucany jest obowiązek wybudowania i utrzymania drogi wewnętrznej, która faktycznie ma charakter drogi publicznej. W doktrynie zauważono, że ETPC w powołanym wyroku przesądził, że określone drogi mogą być uznane za drogi publiczne de facto z uwagi na ich funkcję oraz dostępność, niezależnie od formalnego zaklasyfikowania danej drogi jako publicznej bądź wyłącznie wewnętrznej (zob. D. Sześciło. Glosa do wyroku ETPC z dnia 6 listopada 2007 r. 22531/05, publ. "Samorząd Terytorialny" 2008/5, s. 81). Zaznaczyć trzeba, że chociaż wymieniony wyrok ETPC ma zastosowanie do spraw w przedmiocie odszkodowań (por. wyrok WSA z 14 lutego 2008 r. II SA/Bk 853/07), to zawiera również istotne wytyczne dla organów uchwalających plany miejscowe. Trybunał przypomniał w omawianym wyroku swoje utrwalone stanowisko, że państwo – na gruncie art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka – korzysta z szerokiego marginesu swobody przy kształtowaniu zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego. Niemniej jednak nie zwalnia to organów administracji publicznej od obowiązku poszukiwania rozwiązań równoważących interes publiczny z interesem właścicieli nieruchomości. Tymczasem w niniejszej sprawie organ Gminy nie wyważył interesu skarżącej jako właściciela przedmiotowej nieruchomości oraz interesu publicznego związanego z obsługą komunikacyjną terenów objętych planem miejscowym. W rezultacie uprawniona była konstatacja Sądu, że wyznaczenie przedmiotowych dróg wewnętrznych stanowiło nadużycie władztwa planistycznego. Tym samym chybione okazały się zarzuty skargi kasacyjnej (punkty II 1, 2, 3 i 4) dotyczące przepisów art. 1 ust. 2 pkt 1,5,6, i 9, art. 3 ust 1 i art. 6 ust 1 u.p.z.p. oraz art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Bezzasadne okazały się również pozostałe zarzuty (punkty Ic, II4 skargi kasacyjnej) dotyczące oceny Sądu Wojewódzkiego co do przeznaczenia w planie części nieruchomości skarżącej – jako terenu oznaczonego symbolem UA/UM (teren zabudowany usług administracyjnych, biurowych, socjalnych, a także służb gminnych oraz teren zabudowy usług służby zdrowia i opieki społecznej). Sąd Wojewódzki przedstawił w uzasadnieniu wyroku wyczerpującą argumentację odnoszącą się do sprzeczności pomiędzy zapisami Studium a ustaleniami przedmiotowego planu w zakresie przeznaczenia części działki ewidencyjnej nr ... pod teren UA/UM. Naczelny Sąd Administracyjny w całości akceptuje ustalenia faktyczne i prawne Sądu Wojewódzkiego, które implikowały stwierdzenie istotnego naruszenia zasady sporządzania planu miejscowego, określonej w przepisach art. 9 ust 4 i art. 20 ust 1 u.p.z.p. Zgodzić się należało z Sądem Wojewódzkim, że charakter zabudowy przewidzianej w planie w ramach terenu UA/UM nie jest adekwatny do wyznaczonego w Studium kierunku zagospodarowania przestrzennego terenu R-16 MN/U, a konkretnie zapisów odnoszących się do możliwości realizacji zabudowy gospodarczej towarzyszącej zabudowie mieszkaniowej i usługowej, a także zabudowy o funkcji uzupełniającej, w szczególności związanej z drobnymi usługami i drobnym handlem. Nie bez znaczenia była podana przez Sąd okoliczność, że nieruchomość skarżącej – objęta terenem UA/UM – może zostać wywłaszczona na potrzeby realizacji celu publicznego, co stanowi nadmierną ingerencję w przysługujące jej prawo własności, zważywszy, iż znaczna część jej gruntów położonych w granicach planu przeznaczona została na drogi publiczne i tereny zielone. Z tych wszystkich względów zasadne było wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego, że wyznaczenie terenów UA/UM, 20 KDW i 21 KDW w granicach działki nr ... nastąpiło z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu, co warunkowało stwierdzenie nieważności przedmiotowych ustaleń zaskarżonej Uchwały, stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. i art. 147 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. ----------------------- 9