II OSK 1321/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. P. i P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1473/20 w sprawie ze skargi R. P. i P. P. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 30 sierpnia 2018 r., nr LXXIII/2065/2018 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. umorzyć postępowanie kasacyjne; 2. zwrócić solidarnie R. P. i P. P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1473/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę R. P. i P. P. (dalej jako skarżący) na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 30 sierpnia 2018 r., nr LXXIII/2065/2018 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy Siedliskowej część pierwsza, w części dotyczącej położonych na obszarach oznaczonych 10 UO, 12 KD-D oraz 7 KD-L części działki ew. nr [...] z obrębu [...]. Skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 26 marca 2021 r. wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego i domagali się uchylenia zaskarżonego wyroku oraz stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła o jej oddalenie w całości. W piśmie z 29 grudnia 2022 r. skarżący informując jednocześnie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi, cofnęli wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 P.p.s.a. Skarżący kasacyjnie może rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 P.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak również, że cofnięcie zmierza do obejścia prawa. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu uiszczonego od skargi kasacyjnej NSA orzekł w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.