II OSK 129/15

Dnia 26 października 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 466/14 w sprawie ze skargi E. T. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., II SA/Wr 466/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę E. T. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu (zwanego dalej "Inspektorem Wojewódzkim") z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie. Wskazane wyżej rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego Jelenia Góra (zwany dalej "Inspektorem Powiatowym") wstrzymał E. T. roboty budowlane w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. P. [...] w J. oraz nałożył obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia oceny wykonanych robót budowlanych (k. 3 akt administracyjnych organu I instancji). W dniu [...] lutego 2013 r. do siedziby organu pierwszej instancji wpłynął wniosek E. T. z dnia [...] lutego 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie wraz z wnioskiem o wydłużenie terminu wynikającego z wyżej wymienionego rozstrzygnięcia (k. 40 akt administracyjnych organu I instancji). Inspektor Powiatowy postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] odmówił E. T. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tegoż organu z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] (k. 41 akt administracyjnych organu I instancji). Z wyżej wymienionym postanowieniem nie zgodziła się E. T., która złożyła na nie zażalenie, jak również zażalenie na postanowienie powiatowego inspektora nadzoru budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu (k. 2 akt administracyjnych organu II instancji). Inspektor Wojewódzki postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] uchylił w całości postanowienie Inspektora Powiatowego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] i umorzył postępowanie przed tym organem w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] (k. 6 akt administracyjnych organu II instancji). Organ odwoławczy zaznaczył, że o przywróceniu bądź odmowie przywrócenia terminu rozstrzyga organ właściwy do rozpatrzenia odwołania bądź zażalenia. Jednocześnie Inspektor Wojewódzki postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] rozpoznał (jako organ właściwy) wniosek E. T. i odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu powiatowego z dnia [...] stycznia 2013 r. W wyniku rozpatrzenia skargi E. T., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 września 2013 r., II SA/Wr 526/13, uchylił postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. podkreślając, iż Inspektor Wojewódzki wskazał jedynie na twierdzenia wnioskodawczyni o chorobie matki i konieczności przebywania poza miejscem zamieszkania oraz na adres dla doręczeń, nie podając, czy uznaje je za wiarygodne, ale niemające wpływu na rozstrzygnięcie, czy też odmawia tym twierdzeniom wiarygodności. Nie podjął przy tym żadnych czynności umożliwiających wnioskodawczyni uwiarygodnienie jej twierdzeń o przyczynie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Nadto nie wyjaśniono kwestii zachowania przez skarżącą siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W trakcie ponownego rozpatrywania wniosku Inspektor Wojewódzki pismem z dnia [...] lutego 2014 r. wezwał E. T. do szczegółowego wyjaśnienia okoliczności i przyczyn uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] stycznia 2013 r. wraz ze wskazaniem dnia, w którym przyczyny ta ustały. Wezwał nadto skarżącą do przedłożenia dowodów potwierdzających wyjaśnienia obejmujące zarówno przyczyny uchybienia terminu jak i termin (dzień), w którym przyczyny ta ustały (k. 17 akt administracyjnych organu II instancji). W dniu [...] marca 2014 r. do organu wpłynęła odpowiedź E. T. z dnia [...] marca 2014 r. wraz z kopią karty informacyjnej leczenia szpitalnego S. S. (k. 19 akt administracyjnych organu II instancji). Następnie Inspektor Wojewódzki postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity tej ustawy opublikowano w Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – uw. NSA, dalej "K.p.a.") ponownie odmówił wnioskodawczyni przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Inspektora Powiatowego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], którym wstrzymano skarżącej roboty budowlane w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. P. [...] w J. Organ zaznaczył przy tym, że rozpoznał w ten sposób wniosek E. T. z dnia [...] lutego 2013 r. uzupełniony pismem z dnia [...] marca 2013 r., Inspektor Wojewódzki stwierdził, że strona złożyła zażalenie na postanowienie Inspektora Powiatowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia zażalenia. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone skarżącej – w trybie doręczenia zastępczego – w dniu 24 stycznia 2013 r. A zatem środek zaskarżenia powinien być złożony najpóźniej w dniu 31 stycznia 2013 r. Inspektor Wojewódzki wyjaśnił dalej, że wniesienie zażalenia z uchybieniem siedmiodniowego terminu nie pozbawia strony możliwości obrony jej interesów, gdyż może wystąpić o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Dla przywrócenia terminu muszą wystąpić łącznie cztery przesłanki: 1) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, 2) wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, 3) dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, 4) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Zatem to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność przy dokonywaniu czynności procesowych oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niej niezależna. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Nie budzi żadnych wątpliwości, iż ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 K.p.a. musi odbywać się z odwołaniem do okoliczności konkretnego przypadku. Organ stwierdził, że jako przyczynę nieodebrania przesyłki zawierającej postanowienie Inspektora Powiatowego skarżąca wskazała przebywanie poza miejscem zamieszkania w związku z opieką nad chorą matką w styczniu 2013 r. W ocenie Inspektora Wojewódzkiego okoliczność ta nie wskazuje na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu. Organ – nie kwestionując trudnej sytuacji osobistej E. T. – zauważył, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zdaniem organu, ani z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu, ani z dołączonych do niego dokumentów nie wynika, by istniała nieusuwalna przeszkoda uniemożliwiająca skarżącej, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, odebranie przesyłki zawierającej postanowienie Inspektora Powiatowego, a następnie nadanie w ustawowym terminie zażalenia. Okolicznością taką nie jest konieczność sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Konieczność sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny nie stanowi przeszkody nie do przezwyciężenia, jeżeli jest to jedyna okoliczność stanowiąca przesłankę ewentualnego przywrócenia terminu. Choroba członka rodziny może usprawiedliwiać przywrócenie terminu jedynie wówczas, gdy jest nagła, rodząca konieczność zapewnienia nieustannej opieki, a brak jest osób, którymi można by było się wyręczyć, czy to w sprawowaniu tej opieki, czy dokonaniu czynności. W ocenie Inspektora Wojewódzkiego nie można zatem przyjąć, iż skarżąca uprawdopodobniła istnienie jakichkolwiek okoliczności mających wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Powoływane przez skarżącą okoliczności stanowią bowiem jedynie potwierdzenie faktu sprawowania opieki nad chorym, co nie oznacza, że skarżąca nie mogła prawidłowo nadać zażalenia, np. korzystając z pomocy innych osób. Organ zauważył też, że gdyby nawet przyjąć brak winy skarżącej w uchybieniu terminu, to jej wniosek nie mógłby zostać uwzględniony z uwagi na niezachowanie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. Skoro skarżąca, jako przyczynę uchybienia terminu wskazała przebywanie poza miejscem zamieszkania z powodu konieczności sprawowania opieki nad marką w styczniu 2013 roku, to siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, liczony od 31 stycznia 2013 r., upłynął w dniu 7 lutego 2013 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu skarżąca złożyła w dniu 19 lutego 2013 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 58 § 2 K.p.a. E. T. wniosła skargę na przywołane postanowienie Inspektora Wojewódzkiego. W jej ocenie choroba matki stanowi zasadną przesłankę przywrócenia terminu. Odczucie więzi rodzinnych i stresu jest subiektywne. Zdaniem skarżącej, błędne jest twierdzenie organu, jakoby tylko pożar czy powódź mogły uzasadniać przywrócenie terminu. Odpowiadając na skargę Inspektor Wojewódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 23 września 2014 r. skarżąca podtrzymała skargę i wnioski w niej zawarte. Uczestnik postępowania A. H. wniósł o oddalenie skargi. Oddalając skargę wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., II SA/Wr 466/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przypomniał, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 58 § 1 K.p.a., który stanowi, że razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W § 2 tego przepisu wskazano, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W myśl art. 59 § 2 K.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Sąd wskazał dalej, że sprawa przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia zażalenia na opisane na wstępie postanowienie Inspektora Powiatowego była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Wyrokiem z dnia 17 września 2013 r., II SA/Wr 526/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił poprzednie rozstrzygnięcie organu w tej sprawie. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organ nie wyjaśnił należycie sprawy w jej całokształcie, a w szczególności nie ustalił, czy skarżąca zachowała termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, nie ustalił co było przyczyną uchybienia terminu, ani w którym dniu przyczyna owa ustała. Sąd podkreślił, że wskazania te są wiążące dla organu jak i sądu na dalszym etapie sprawy. Sąd wskazał, że w dniu [...] lutego 2013 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Inspektora Powiatowego z dnia [...] stycznia 2013 r. We wniosku podano, że skarżąca w styczniu 2013 r. przebywała w J. w związku z chorobą (złamana noga) swojej matki i nie mogła była odebrać korespondencji. Następnie, na wezwanie organu skarżąca pismem z dnia [...] marca 2014 r. wyjaśniła, że w styczniu 2013 r. przebywała u swojej matki w J. Do J. jeździ w każdym tygodniu, ponieważ tam pracuje i ma rodzinę. Pobyt w J. się przedłużył, bo w międzyczasie matka złamała nogę. Nadto wskazano, że o postanowieniu Inspektora Powiatowego z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżąca dowiedziała się od organu pierwszej instancji w dniu 15 lutego 2013 r. Do pisma dołączono kopię karty informacyjnej wypełnionej przez lekarza chirurga, z treści której wynika, że matce skarżącej w dniu 16 stycznia 2013 r. założono "but gipsowy" w związku ze złamaniem lewej nogi. Odnosząc się do powyższego Sąd wskazał, że fakt przebywania skarżącej w J. (czyli poza miejscem zamieszkania, na adres którego doręczono postanowienie Inspektora Powiatowego) jest okolicznością, która nie może być uznana za wiarygodną przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia. Skoro bowiem skarżąca twierdzi, że przebywa w J. w każdym tygodniu, bo tam pracuje, to powinna tak zorganizować swoje sprawy, aby z racji wyjazdów do tej miejscowości nie narażać się na problemy wynikające z nieodbierania korespondencji urzędowej. Zdaniem Sądu za okoliczność, która ewentualnie mogłaby być uznana za przyczynę uchybienia terminowi można by było uznać nagłą i niespodziewaną chorobę matki skarżącej. Sąd wskazał, że jak wynika ze szpitalnej karty informacyjnej, matka skarżącej otrzymała pomoc lekarską w dniu 16 stycznia 2013 r. w związku ze złamaniem nogi. Złamanie nogi jest niewątpliwie zdarzeniem nagłym i niedającym się przewidzieć. Wbrew twierdzeniu organu, jest to zdarzenie losowe i jako takie może stanowić przesłankę przywrócenia terminu. Zdaniem Sądu należy jednak ocenić, że czym innym jest nagłe złamanie nogi, a czym innym fakt, iż matka skarżącej przez 5 tygodni nosiła "but gipsowy" na lewej nodze. Ta druga okoliczność nie jest już bowiem przeszkodą niezależną i trudną do przezwyciężenia, która mogłaby uniemożliwić skarżącej odebranie przesyłki z poczty i w konsekwencji nadanie zażalenia w terminie. Nie ma przy tym istotnego znaczenia dla sprawy, że skarżąca odczuwa więzi rodzinne z matką czy stres związany z jej stanem zdrowia. Są to uczucia charakterystyczne dla większości ludzi i jako tak powszechne nie mogą stanowić okoliczności uwiarygadniającej brak winy w uchybieniu terminowi. Końcowo Sąd podkreślił, że jak wynika z akt administracyjnych, postanowienie Inspektora Powiatowego zostało w dniu 10 stycznia 2013 r. awizowane, to znaczy, że w skrzynce odbiorczej skarżącej (ul. P. [...], J.) zostawiono zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Powtórnie awizowano tę przesyłkę w dniu 18 stycznia 2013 r. Przesyłka nie została podjęta. Zatem w myśl art. 44 § 4 K.p.a. należało ją uznać za doręczoną z dniem 24 stycznia 2013 r. Termin 7-dniowy do złożenia zażalenia upływał więc z dniem 31 stycznia 2013 r., na co trafnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu. Powinnością skarżącej było zatem uprawdopodobnienie, że w okresie od 24 stycznia 2013 r. do dnia 21 lutego 2013 r. (do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu) istniała przeszkoda, która uniemożliwiała wniesienie zażalenia w terminie. Nadto należało wykazać, że przeszkoda owa była niezależna od strony i niedająca się usunąć, co byłoby równoznaczne z wykazaniem braku winy w uchybieniu terminowi. Sąd uznał za trafną także ocenę organu, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż do uchybienia terminu doszło bez jej winy, czyli z przyczyn od niej niezależnych, których nie można było uniknąć. Z wyjaśnień i dokumentów złożonych przez skarżącą w żaden sposób nie można przyjąć, że w okresie, kiedy matka skarżącej miała złamaną nogę wymagała ona stałej i nieprzerwanej opieki. Innymi słowy, skarżąca nie wykazała, że zachodziła nadzwyczajna przyczyna, która powodowała, że nie było możliwe odebranie przesyłki i później wniesienie zażalenia na postanowienie organu powiatowego. Sąd stwierdził nadto, że organ, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 17 września 2013 r. ustalił, czy skarżąca zachowała termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Powinnością organu było bowiem wyjaśnienie w pierwszej kolejności, co było przyczyną uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Zdaniem sądu trafnie organ przyjął, że należy uznać, iż 31 stycznia 2013 r. jest końcem okresu, w którym skarżąca przebywała w J., a więc z tym dniem skończył się czas trwania okoliczności, którą skarżąca uważała za przeszkodę we wniesieniu zażalenia. Na trafność tej oceny wskazują niedwuznaczne twierdzenia skarżącej konsekwentnie składane organowi. Skoro z dniem 31 stycznia 2013 r. ustała przyczyna uchybienia terminowi wskazywana przez skarżącą, to termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu mijał z dniem 7 lutego 2013 r. Tymczasem wniosek w tym zakresie został wniesiony w dniu 21 lutego 2013 r., a więc jest wnioskiem spóźnionym. To druga okoliczność, którą należy uznać za uzasadniającą odmowę przywrócenia terminu. W skardze kasacyjnej E. T. zarzuciła naruszenie: – art. 3 § 1 i art 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity tej ustawy opublikowano w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – uw. NSA, dalej "P.p.s.a.") w związku z art. 58 § 1 i 2 K.p.a. poprzez niedokonanie kontroli działalności administracji publicznej – to jest pominięcie przez Sąd uchybień Inspektora Wojewódzkiego polegających na błędnej wykładni art. 58 K.p.a. (wyrażającej się w przyjęciu, iż przywołane przez skarżącą okoliczności nie wypełniają dyspozycji tej normy prawnej), a w konsekwencji nie uwzględnienie wniosku skarżącej); – naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik postępowania, a to art. 3 § 1 i art 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 K.p.a. poprzez niedokonanie kontroli działalności administracji publicznej wyrażające się w pominięciu przez Sąd uchybień Inspektora Wojewódzkiego polegających na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z uchybieniem przepisom postępowania, czego następstwem było uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Wskazując na powyższe E. T. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej E. T. podniosła, że Sąd pominął szereg uchybień Inspektora Wojewódzkiego polegających na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego naruszeniem art. 58 oraz art. 7 w zw. z art. 77 §1 K.p.a. Następstwem przywołanych uchybień niewątpliwie było zarówno uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie. Sąd zaakceptował także błędną wykładnię art. 58 K.p.a. przyjmując, że wskazane przez skarżącą okoliczności nie uzasadniają uwzględnienia wniosku skarżącej. Skarżąca podniosła, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w treści wniosku o przywrócenie terminu osoba zainteresowana musi uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Nie trzeba więc przeprowadzać w tym zakresie dowodu, który brak winy czyniłby pewnym. Wystarcza jedynie wskazanie takich okoliczności, które umożliwią organowi administracji publicznej powzięcie przekonania o prawdopodobieństwie braku winy w uchybieniu terminu po stronie zainteresowanego. Mając to na uwadze należy uznać, iż okoliczności, na których skarżąca oparła swój wniosek zmierzał nie do udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia faktu, iż nie mogła wnieść zażalenia we właściwym terminie. E. T. zaznaczyła, że wypadek jej matki łącznie z okresem, w którym była niesamodzielna i wymagała nieustannej pomocy był okolicznością, na podstawie której organ powinien był dojść do przekonania, iż skarżąca istotnie zobligowana była do pozostawania poza swoim miejscem zamieszkania. Skarżąca podkreśliła też, że w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. wskazała, iż o fakcie wydania postanowienia powzięła wiadomość dopiero w dniu 15 lutego 2013 r. podczas wizyty w biurze organu - tym samym skarżąca zachowała 7 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do przedstawienia motywów wyroku konieczne jest poczynienie pewnej uwagi porządkującej. Otóż zarówno w postanowieniu Inspektora Wojewódzkiego jak i w wyroku Sądu przyjęto, że przeszkoda uzasadniająca brak winy E. T. w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia wyrażać się miała w konieczności opieki nad jej chorą matką, co przypadało na okres miesiąca stycznia 2013 r. Stąd wskazano, że skarżąca nie tylko nie wykazała, dlaczego nie złożyła zażalenia w okresie do 21 lutego 2013 r., ale nadto, że uchybiła terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (liczonemu od ustania przyczyny uchybienia terminowi – art. 58 § 2 K.p.a.). Odnosząc się do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że pominięto, iż w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. skarżąca podkreśliła, że o postanowieniu Inspektora Powiatowego dowiedziała się, gdy była w siedzibie organu 15 lutego 2013 r. Sporządzono wówczas protokół ze wskazaniem daty (protokół ten znajduje się na k. 39 akt administracyjnych organu I instancji). W świetle powyższego, uwzględniając całokształt wypowiedzi skarżącej, należy przyjąć, że uzasadniając brak winy w uchybieniu terminu w gruncie rzeczy stara się ona wykazać, iż w okresie do końca stycznia 2013 r. ze względu na stan zdrowia matki nie mogła odebrać postanowienia z dnia [...] stycznia 2013 r. i zareagować na nie składając zażalenie, natomiast w okresie do 15 lutego 2013 r. nie reagowała na nie, gdyż nie miała o nim wiedzy. Skarżąca złożyła ostatecznie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w dniu 21 lutego 2013 r., a więc zachowała termin z art. 58 § 2 K.p.a. Odrębną kwestią jest oczywiście ocena tego, czy E. T. przedstawiła usprawiedliwione przyczyny wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Inspektora Powiatowego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...]. W skardze kasacyjnej skarżąca przedstawia dwa ściśle powiązane ze sobą zarzuty skargi kasacyjnej – wskazuje ona, że Sąd przeprowadził niepełną kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu naruszając art. 3 § 1 i art 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., co przejawiać się miało w pominięciu naruszenia przez Inspektora Wojewódzkiego art. 58 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 K.p.a. Skarżąca podkreśliła też, że wypadek jej matki łączyć należy z okresem, w którym była niesamodzielna i wymagała nieustannej pomocy. Należało wziąć zatem pod uwagę, że skarżąca istotnie zobligowana była do pozostawania poza swoim miejscem zamieszkania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności przedstawione przez skarżącą nie dają postawy do stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia. Sąd ze zrozumieniem przyjmuje oświadczenia E. T. dotyczące opieki nad matką, zdając sobie sprawę, że pogorszenie zdrowia, a tym bardziej wypadek członka bliskiej rodziny może wiązać się ze stresem a nieraz także z wieloma obowiązkami związanymi z opieką nad chorym (poszkodowanym). To jednak, czy w danym przypadku jest to sytuacja pozwalająca stwierdzić brak winy w uchybieniu terminowi urzędowemu (w rozumieniu K.p.a.), decydują okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że jej matka miała złamaną nogę i nosiła gips przez 5 tygodni. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie przyjął organ, a za nim Sąd, że udokumentowane okoliczności nie pozwalając stwierdzić, iż E. T. zalazła się w sytuacji uniemożliwiającej odbieranie korespondencji urzędowej oraz reagowanie na wydane akty. Na marginesie trzeba też zwrócić uwagę, że [...] grudnia 2012 r. przeprowadzono oględziny na nieruchomości skarżącej, stąd mogła się ona spodziewać dalszych czynności w postępowaniu. Z akt sprawy nie wynika natomiast, że E. T. – pozostając przez okres miesiąca poza miejscem zamieszkania – podjęła jakiekolwiek działania, jak chociażby poinformowanie organu o tymczasowej zmianie adresu. Wszystko to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji Inspektora Wojewódzkiego jest trafne i adekwatne, z kolei późniejszy wyrok oddalający skargę nie narusza prawa. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.