II OSK 1285/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych K.P., R.P. i D.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2335/24 o odrzuceniu skargi K.P. w sprawie ze skarg K.P. i R.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r. nr 824/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić skargi kasacyjne.

K.P. i R.P. (dalej: "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r., nr 824/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2335/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a."), odrzucił skargę K.P. na ww. decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, że skarga została złożona i podpisana przez osobę, która nie spełnia przesłanek z art. 50 § 1 i § 2 P.p.s.a. Wyjaśnił, że zaskarżona decyzja dotyczy oceny dopuszczalności odwołania R.P. wniesionego od decyzji PINB dla m.st. Warszawy z dnia 18 stycznia 2024 r., nr IIWT/46/2024, a zatem nie ma bezpośredniego wpływu na sferę prawną K.P.. W skargach kasacyjnych (pisma zatytułowane "zażalenie") na postanowienie z dnia 11 lutego 2025 r., osobiście sporządzonych przez oboje skarżących oraz D.K., zarzucono m.in. naruszenie prawa materialnego, błędną interpretację prawa, naruszenie zasad współżycia społecznego i utratę zaufania do organów państwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne K.P., R.P. i D.K. są niedopuszczalne i podlegają odrzuceniu. Zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto z art. 175 § 1 P.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 - 3. Wobec powyższego wniesienie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie na postanowienie kończące postępowanie w sprawie, wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., wymagało sporządzenia tej skargi kasacyjnej przez adwokata, radcę prawnego lub inną osobę przewidzianą w art. 175 § 2, § 2a i § 3 P.p.s.a. Skoro skargi kasacyjne złożone przez K.P., R.P. i D.K. nie spełniają wymagań stawianych przez ustawodawcę dla tego rodzaju środka zaskarżenia, gdyż zostały sporządzone osobiście przez osoby, które nie są podmiotami wymienionymi w art. 175 § 1, czy § 2 § 2a i § 3 P.p.s.a., podlegają one odrzuceniu stosownie do art. 180 P.p.s.a. W przypadku skarg kasacyjnych wywiedzionych przez D.K. i R.P. dodatkowym powodem ich odrzucenia jest też okoliczność, że zaskarżone postanowienie odnosiło się wyłącznie do braku legitymacji skargowej K.P. i to ona jedynie miała interes prawny w zaskarżeniu skargą kasacyjną tegoż postanowienia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.