II OSK 1209/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA - Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku D. W. i M. W. o dokonanie wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 1209/14 oddalającego skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 474/12 w sprawie ze skargi D. W. i M. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Trzebnicy z dnia 16 maja 2012 r. nr XXIV/243/12 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 1209/14.

Wnioskiem z dnia 2 lipca 2014 r. D. W. i M. W. wystąpili o dokonanie wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 1209/14 oddalającego skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 474/12 w sprawie ze skargi D. W. i M. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Trzebnicy z dnia 16 maja 2012 r. nr XXIV/243/12 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W swoim wniosku skarżący wskazali, że wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienie uważają za niesprawiedliwe wobec nierozpoznania ich sprzeciwu od postanowienia w sprawie odmowy przyznania prawa pomocy. Skarżący podnieśli, ze nie zostali wezwanie do uiszczenia opłaty sądowej po nieuwzględnieniu złożonego przez Sąd zażalenia, co łączyło się z odrzuceniem skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Trzebnicy z dnia 16 maja 2012 r. Zwrócili się w związku z powyższym o wyjaśnienie podstawy prawnej, w oparciu o którą ponoszą ujemne skutki, w ich przekonaniu, zawinionego działania Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wyjaśnić, że pomimo oznaczenia pisma z dnia 2 lipca 2014 r. jako wniosku o uzupełnienie i wykładnię postanowienia z dnia 21 maja 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał go zgodnie z treścią sformułowanego żądania jako wniosek o dokonanie wykładni orzeczenia, albowiem skarżący w żaden sposób nie wyjaśnili jakiego dodatkowego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny, wbrew nałożonemu obowiązkowi, nie zawarł w ww. postanowieniu oddalającym skargę kasacyjną. Stosownie do treści art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wykładnia orzeczenia dokonywana jest w sytuacji, gdy treść postanowienia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do zawartego w nim rozstrzygnięcia. Jeżeli orzeczenie jest kompletne, zawiera rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości, wniosek o jego wykładnię podlega oddaleniu (por. postanowienie NSA z dnia 9 października 2013 r. sygn. II OSK 1480/11). Nie jest dopuszczalne dokonanie wykładni orzeczenia na podstawie art. 158 p.p.s.a. poprzez uzupełnienie zawartej w nim argumentacji mającej uzasadniać podjęte rozstrzygnięcie, czy podjęcie polemiki ze stroną postępowania w odniesieniu do zawartej w tym orzeczeniu treści (por. postanowienie NSA z dnia 29 sierpnia 2013 r. sygn. II OSK 2696/11). Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 maja 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 marca 2013 r., przyjmując, że odrzucenie przez Sąd I instancji skargi było uzasadnione niewykonaniem zarządzenia wzywającego skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zdolność skarżących do poniesienia tego wydatku, wobec niewykazania zmiany sytuacji materialnej, wynikała ze stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjętego w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. II OZ 1093/12. W rozpoznawanej sprawie zarówno sentencja kwestionowanego orzeczenia, jak i uzasadnienie mające wskazywać podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie zostały sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Wniosek skarżących o dokonanie wykładni postanowienia, mając na uwadze zawartą w nim argumentację, stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz subiektywną ocenę postępowania sądowego, które z przyczyn wskazanych w postanowieniu o odrzuceniu skargi nie doprowadziło do kontroli legalności uchwały Rady Miejskiej w Trzebnicy z dnia 16 maja 2012 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 w związku 166 i art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.