II OSK 1167/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Muszyński po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. i następcy prawnego D. P. – T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 989/21 w sprawie ze skargi M. P., A. M. i D. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. P., A. M. i D. P. (dalej skarżące) na decyzję Wojewody Łódzkiego (dalej Wojewoda) z 13 października 2021 r. nr 323/2021 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wyrokiem z 25 stycznia 2023 r. o sygn. II SA/Łd 989/21, oddalił skargę. Sąd wskazał, że Wojewoda prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie przepisy międzyczasowe dotyczące nowelizacji przepisów ustawy – Prawo budowlane. W związku ze złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę 15 marca 2021 roku, zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.; dalej "ustawa z 13 lutego 2020 r."), zgodnie z którym w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Powyższe wiąże się również z koniecznością zastosowania art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej, stanowiącego, iż do zamierzeń budowlanych, realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych, w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26, przepisy, m.in. ustawy zmienianej w art. 1 (czyli ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane - t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym zastosowanie w przedmiotowej sprawie mają przepisy ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333; dalej "Pr.bud.") oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy w brzmieniu sprzed jej nowelizacji. Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z art. 26 i art. 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r., to data złożenia wniosku decyduje o tym jakie przepisy mają zastosowanie, a nie data wydania decyzji. Wnioskodawcy a także strony nie mogą ponosić konsekwencji czasu procedowania sprawy w postępowaniu administracyjnym. Niemniej Wojewoda wbrew twierdzeniom skarżących wyjaśnił przyczyny powołania w podstawie prawnej ustawy z 13 lutego 2020 r., która weszła w życie z dniem 19 września 2020 r. i 19 marca 2021 r. (art. 39), ale zastosowanie art. 26 wygasło z dniem 19 września 2021 r. Utrata mocy dotyczy wyłącznie art. 26 i art. 35 ust. 2. Postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem z [...] marca 2021 r., zatem w okresie obowiązywania art. 26 ustawy z 13 lutego 2020 r. Decyzję o pozwoleniu na budowę wydano 29 lipca 2021 r., zatem także w okresie obowiązywania art. 26. Sąd nie podzielił także poglądu, że doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 pkt a Pr.bud., przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta Łodzi położonego w rejonie ulic: Okólnej, Żółwiowej i Serwituty oraz północnej granicy Miasta Łodzi zgodnie z uchwałą z dnia 14 czerwca 2018 r. nr LXXII/1933/18 Rady Miejskiej w Łodzi (nr 225), a w dniu 20 października 2021 r. przyjęcia przez Radę Miejską w Łodzi uchwały nr XLIX/1507/21 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. części obszaru miasta Łodzi, nie ma wpływu na postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, szczególnie jeśli takowe jest prowadzone na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu nie ma także najmniejszej wątpliwości, że nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. przez błędną jego wykładnię i uznanie za zgodne z prawem zatwierdzenie projektu budowlanego wskazanego we wniosku o pozwolenia na budowę z [...] marca 2021 r. w drodze decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy za odmową wydania pozwolenia na budowę przemawiała okoliczność niekompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, wobec braku analizy zacienienia budynku obiektów na działce sąsiedniej. Sąd zwrócił uwagę, że nawet jeśli złożony projekt budowlany był w momencie złożenia wniosku niekompletny organ administracji architektoniczno-budowlanej ma podstawę prawną do wezwania inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej. Ponadto niekompletna dokumentacja, bez wezwania, nie może samodzielnie stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Analogicznie, organ odwoławczy może uzupełnić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a uzupełnienie materiału o analizę zacienienia nie narusza żadnej zasady postępowania, szczególnie, że skarżące miały prawo zapoznać się z uzupełnionym materiałem dowodowym. Sąd podzielił argumentację Wojewody odnoszącą się do zastosowania w sprawie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Jak stwierdził Sąd I instancji, pewną niedoskonałością postępowania jest niewątpliwie fakt, że Wojewoda na etapie postępowania odwoławczego, we wrześniu 2021 r. otrzymał zwrot korespondencji skierowanej do J. S. z adnotacją "adresat zmarł". Z załączonego do akt sądowych aktu zgonu wynika, że osoba ta zmarła w październiku 2015 r. Organ nie podjął działań zmierzających do ustalenia następców prawnych zmarłego i przeprowadzenia z ich udziałem postępowania. Okoliczność ta sama w sobie jednak nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji a ewentualni następcy prawni będą mogli wystąpić o wznowienie postępowania. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku Sądu I instancji złożyły M. P. oraz D. P. (zwane skarżącymi kasacyjnie), reprezentowane przez radcę prawnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 in fine ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej "Kpa.") w zw. z art. 6 i art. 7 Kpa. polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy zachodziła podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji wskutek naruszenia podstawowych zasad postępowania, tj. zasady praworządności, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej, jak również kierowania się zasadami proporcjonalności oraz równego traktowania, co skutkowało uchybieniem zasad dwuinstancyjności postępowania przez Wojewodę, 2. art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 i 3 Pr.bud. polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji stwierdzenia przez organ odwoławczy naruszenia przez Prezydenta Miasta Łodzi (dalej Prezydent) art. 35 ust. 1 i 3 Pr.bud. oraz uznania, że stwierdzone naruszenie nie ma wpływu na wynik sprawy i można je usunąć uzupełniając postępowanie dowodowe w sprawie na etapie postępowania odwoławczego, tj. w zakresie analizy zacienienia budynku obiektów na działce sąsiedniej, 3. art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.; dalej "rozporządzenie"), przez jego niezastosowanie i niestwierdzenie, że projekt budowlany nie spełnia wymagań tego rozporządzenia, co wyklucza możliwość wydania pozwolenia na budowę wobec usytuowania projektowanych budynków bezpośrednio przy granicy z działką numer [...] obręb [...], a także zmiany funkcji budynków z jednorodzinnych na budynki jednorodzinne z dwoma lokalami mieszkalnymi w porównaniu do decyzji Prezydenta z 23 lipca 2019 r. nr DAR-UA VIII.1190.2019, 4. art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy przez Sąd dowodu w postaci postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej SKO) z 16 lutego 2021 r. nr SKO.4150.23.2021, co miało istotny wpływ na nieustalenie, że procedowany wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenie na budowę pozostaje w sprzeczności z koncepcją planistyczną miasta, co organy administracji publicznej winny uwzględnić podczas procedowania przez zawieszenie postępowania w sprawie na okres 6 miesięcy. Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie sporządzanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a.. NSA nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania z powodów wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że NSA nie ma możliwości rozstrzygania sprawy w jej całokształcie a jedynie w granicach zawartych w zarzutach skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty dotyczące wyłącznie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), choć podniesiono ich związek z powołanymi normami Pr.bud. oraz rozporządzenia, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 in fine Kpa. w zw. z art. 35 ust. 1 i 3 Pr.bud. i § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Wobec tak sformułowanych zarzutów wskazania wymaga, na co zwrócił uwagę zasadnie Sąd I instancji, że zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy ustawy – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333) oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy w brzmieniu sprzed jej nowelizacji. Podstawę materialnoprawną decyzji Wojewody stanowią przede wszystkim art. 28-36 Pr.bud.. Wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia wymaganych przez prawo dokumentów, ale też stwierdzenia przez organ, na ich podstawie, że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (tak: wyrok NSA o sygn. II OSK 1954/17; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query, dalej "CBOSA"). Przepisy art. 26 i art. 27 ustawy z 13 lutego 2020 r. wprost wskazują, że to data złożenia wniosku decyduje o tym jakie przepisy maja zastosowanie, a nie data wydania decyzji. Wnioskodawcy a także strony nie mogą ponosić konsekwencji czasu procedowania sprawy w postępowaniu administracyjnym. Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował powołanie przez Wojewodę w podstawie prawnej skarżonego rozstrzygnięcia ustawy z 13 lutego 2020 r. Wyjaśnił bowiem, że dany akt wszedł w życie 19 września 2020 r. i 19 marca 2021 r. (art. 39), ale zastosowanie art. 26 wygasło z dniem 19 września 2021 r. Utrata mocy dotyczy wyłącznie art. 26 i art. 35 ust. 2. Postępowanie w sprawie zainicjowano wnioskiem z [...] marca 2021 r., zatem w okresie obowiązywania art. 26 ustawy z 13 lutego 2020 r. Decyzję o pozwoleniu na budowę wydano 29 lipca 2021 r., zatem także w okresie obowiązywania art. 26. W konsekwencji stwierdzić należy, że Wojewoda działał na podstawie obowiązującego prawa (art. 6 Kpa.), co znalazło aprobatę Sądu I instancji. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., w myśl którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Należy przy tym podkreślić, że zarzut naruszenia powołanego przepisu nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, czy oceny materiału dowodowego przyjętych za podstawę orzekania. Także okoliczność, że stanowisko zajęte przez wojewódzki sąd administracyjny jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a.. W niniejszej sprawie Sąd I instancji wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy kontrolowanej decyzji. Nie sposób postawić skutecznie Sądowi I instancji zarzutu sformułowanego w pkt 2 skargi kasacyjnej. Sąd zwrócił bowiem uwagę, że nawet jeśli złożony projekt budowlany był w momencie składania wniosku niekompletny, organ administracji architektoniczno-budowlanej miał podstawę prawną do wezwania inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej, co miało miejsce w kontrolowanej sprawie. Organ odwoławczy mógł uzupełnić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a uzupełnienie materiału o analizę zacienienia nie narusza żadnej zasady Kpa., zwłaszcza że skarżące miały prawo zapoznać się z uzupełnionym materiałem dowodowym. Dostrzeganie przez skarżące kasacyjnie w działaniu Wojewody naruszenia zasad praworządności, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej, jak również kierowania się zasadami proporcjonalności oraz równego traktowania, co – w ich przekonaniu – skutkowało uchybieniem zasady dwuinstancyjności postępowania, jawi się jako pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, skoro działania Wojewody jako organu II instancji miały zmierzać do ponownego rozpatrzenia sprawy określonej uprzednio zakreślonymi granicami formalno-prawnymi i wydania rozstrzygnięcia w jej całokształcie. Zgodnie z art. 15 Kpa. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Na tle tej regulacji w orzecznictwie i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Odstąpienie od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jej ograniczenie lub wyłączenie bądź wprowadzenie innego środka ochrony prawnej może nastąpić tylko w drodze ustawy, a jako wyjątek od zasady musi być wyraźne i jednoznaczne. Ewentualne wątpliwości co do takiego wyjątku powinny być wyjaśniane na rzecz realizacji zasady, a nie rozszerzenia wyjątku (tak: np. wyrok NSA o sygn. I OSK 3400/19, dostępny w CBOSA, a także komentarz do art. 15 Kpa. - A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska i in., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024). W świetle powyższego Wojewoda, mając również na uwadze treść odwołania, 15 września 2021 r., na podstawie art. 50 Kpa., zobowiązał inwestora do przedłożenia stosownych dokumentów w zakresie analizy zacieniania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce sąsiedniej w dniach równonocy, z uwagi na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych bezpośrednio w granicy z działką nr ewid. [...], sporządzonej zgodnie z § 60 rozporządzenia. Na podstawie nadesłanej dokumentacji Wojewoda stwierdził, że z uwagi na wysokość projektowanych budynków, wynoszącą maksymalnie 10 m oraz odległości od zabudowań na działkach sąsiednich, nie będzie występowało zjawisko przesłaniania oraz zacieniania, o których mowa w § 13 i § 60 rozporządzenia, co potwierdza analiza wykonana przez mgr inż. arch. M. T.. Najbliższy budynek mieszkalny jest zlokalizowany w odległości około 15 m od projektowanej zabudowy i według załącznika graficznego nie będzie zacieniany przez projektowane budynki. Z analizy wynika, że przesłanianie i zacienienie może występować na budynku gospodarczym od godziny 09:00 do 11:00, jednakże nie jest to obiekt, który jest przeznaczony na stały pobyt ludzi. W tych warunkach Sąd I instancji uprawniony był przyjąć za należycie uzasadnione kwestie mające w danym zakresie wpływ na treść decyzji Wojewody, a w konsekwencji podzielić argumentację organu II instancji odnoszącą się do zastosowania w sprawie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Wobec zarzutu o akceptacji stanowiska Wojewody co do zmiany funkcji budynków Sąd I instancji zasadnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 pkt 2a Pr.bud. pod pojęciem budynku mieszkalnego jednorodzinnego należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Konstrukcja tej normy wskazuje, że decydującym dla uznania określonego obiektu za budynek mieszkalny jednorodzinny będzie cel, któremu budynek ma służyć – zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielna całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali, co do zasady mieszkalnych, bądź jednego mieszkalnego i jednego lokalu użytkowego, przy spełnieniu wymogu określonej jego powierzchni. Z tego powodu nie można mówić, jak prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, że doszło do zmiany określonej w decyzji o warunkach zabudowy funkcji budynków z jednorodzinnych na jednorodzinne z dwoma lokalami mieszkalnymi. Podniesiony zatem w tym zakresie zarzut nie zawiera usprawiedliwionej podstawy. Należy ponadto podkreślić, że podjęcie prac planistycznych wpływa tylko na postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy (art. 62 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.). Uchwalenie planu w treści odmiennej niż decyzja o warunkach zabudowy rzutuje na byt prawny tej decyzji (art. 65 danego aktu), ale nie na postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Oczywiście, jeśli w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę doszłoby do uchylenia decyzji o warunkach zabudowy, to wówczas odnosiłoby to skutki wobec postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W sprawie taka sytuacja nie miała jednakże miejsca. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że przystąpienie do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego obszaru, i 20 października 2021 r. przyjęcie stosownej uchwały, nie ma wpływu na postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, szczególnie jeśli takowe jest prowadzone na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Zarzut skarżących kasacyjnie zatem, że procedowany wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pozostaje w sprzeczności z koncepcją planistyczną miasta, co organy administracji publicznej winny uwzględnić przez zawieszenie postępowania w sprawie, nie mógł odnieść zamierzonego skutku, gdyż rozpatrywany on był w warunkach obowiązującej – na czas wydawania kwestionowanych rozstrzygnięć organów – decyzji o warunkach zabudowy. Zarzucane w tym stanie sprawy pominięcie jako dowodu postanowienia SKO z 16 lutego 2021 r. na rzecz sprzeczności danego wniosku z koncepcją planistyczną miasta, nie mogło mieć wpływu na wydany wyrok. Poza tym, wspomnianego postanowienia SKO nie sposób odnaleźć w zgromadzonym materiale dowodowym, nie mogło ono zatem stanowić przedmiotu jakiejkolwiek analizy. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, uznając stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej za bezzasadne, orzekł jak w sentencji wyroku.