II OSK 1132/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 1007/20 w sprawie ze skargi G.S. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 27 lutego 2020 r. nr ES.224.52.2019.WS w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od G.S. na rzecz Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 23 października 2020 r., IV SA/Wa 1007/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę G.S. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych (DKLP) z 27 lutego 2020 r., nr ES.224.52.2019.WS, w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, G.S. wystąpiła z wnioskiem o uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów leśnych dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny [...], Gmina [...], a Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi (DRDLP) postanowieniem z 26 marca 2019 r. odmówił uzgodnienia. 2.2. Wyrokując w sprawie IV SA/Wa 1007/20 kolejno wskazano, że DGLP w wyniku kontroli instancyjnej postanowieniem z 9 sierpnia 2019 r. uchylił w/w postanowienie DRDLP, wskazując, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy: uzyskać aktualny wypis z ewidencji gruntów dla działki ewidencyjnej nr [...], ponownie zbadać przeznaczenie przedmiotowej działki w planie miejscowym, który to utracił moc z dniem 31 grudnia 2002 r., w kontekście dokumentacji stanowiącej uzupełnienie zażalenia, ustalić jednoznacznie przeznaczenie przedmiotowej działki w nieobowiązującym już planie miejscowym (zbadać, czy dla działki ewidencyjnej nr [...] ww. miejscowy plan stanowi o innym sposobie zagospodarowania niż dla działki sąsiedniej nr [...]), odnieść się do informacji, że grunt jest zabudowany. 2.3. W wyroku wskazano, że DRDLP rozpatrując sprawę ponownie ustalił, że objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy działka ewidencyjna nr [...] (działka inwestycyjna), obręb [...], Gmina [...], stanowi grunty leśne. Ustalił również – na podstawie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], który utracił moc na podstawie art. 88 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Upzp), że działka ewidencyjna nr [...] była przeznaczona w ww. planie pod tereny rolne (symbol R), gdzie "Dopuszcza się budowę obiektów związanych bezpośrednio z produkcją rolną oraz obiektów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego z zachowaniem innych ustaleń planu i przepisów szczególnych. Dopuszcza się wprowadzenie zadrzewień śródpolnych, w tym pasów przeciwwietrznych oraz urządzeń przeciwerozyjnych. W ramach istniejących siedlisk rolniczych dopuszcza się lokalizację obiektów produkcyjno-usługowych o strefie uciążliwości nie wykraczającej poza teren siedliska, pod warunkiem uzyskania uprzednio zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze". 2.4. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z 3 grudnia 2019 r., znak ZS.224.3.129.2019.WS, DRDLP odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny [...], Gmina [...]. 2.5. G.S. wniosła na powyższe postanowienie zażalenie zarzucając m. in. brak wyjaśnienia czy przedmiotowa działka inwestycyjna stanowi działkę rolną czy leśną, czy wymagana jest zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a także, czy była taką zgodą objęta. 2.6. Dalej w wyroku IV SA/Wa 1007/20 wskazano, że powołanym na wstępie postanowieniem z 27 lutego 2020 r. DGLP utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ II instancji wskazał, że działka ewidencyjna nr [...] zgodnie z załączonym wypisem z rejestru gruntów stanowi grunty leśne – Ls. Organ ten powołał się także na przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp, zgodnie z którym, na podstawie "zapisu" w planie miejscowym, który utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r., można uzgodnić decyzję o warunkach zabudowy, gdy inwestycja ta będzie mieściła się w zakresie celu, na który nastąpiła zmiana przeznaczenia gruntów w tym planie. Działka ewidencyjna nr [...] w planie miejscowym gminy [...], który utracił moc na podstawie art. 88 ust. 3 Upzp została przeznaczona na cele rolne – R, a nie na cele zabudowy mieszkaniowej. 3.1. Z takim stanowiskiem organu II instancji nie zgodziła się G.S. zaskarżając w całości postanowienie DGLP zarzucając naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp w zw. z art. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Ul) i art. 7 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Uogrl), poprzez przyjęcie, że dla uznania gruntu za las wystarczający jest zapis w ewidencji gruntów i że nie istnieje konieczność zbadania, czy wystąpiły ustawowe przesłanki dla takiej klasyfikacji, mimo że właściciel gruntu takie ustalenia organów administracji leśnej zasadnie kontestuje, 2) art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie za bezsporne, że działka [...] stanowi las, więc wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, podczas gdy dla przedmiotowej działki nie jest wiążące określenie jej przeznaczenia w ewidencji gruntów, zaś zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że nie jest to las, a więc nie wymaga ona zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił. 4.2. W motywach tego wyroku sąd pierwszej instancji stwierdził, że kontrolowane postanowienie nie jest obciążone wadami naruszenia prawa materialnego, które zarzucono w skardze, bowiem działka inwestycyjna ma charakter leśny i sklasyfikowana jest jako grunt Ls V w powszechnej ewidencji gruntów. W ocenie tegoż sądu organ poczynił niezbędne czynności w celu zgromadzenia akt sprawy i oparł się na wystarczających materiałach dowodowych. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła G.S. – zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości. 5.2. Skargę kasacyjną opiera się na naruszeniu: I. prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa): 1) art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp (Dz. U. 2020, poz. 293 ze zm.) w zw. z art. 3 Ul (Dz.U. 2018, poz. 2129), art. 7 Uogrl (Dz. U. 2020, poz. 471) poprzez przyjęcie, że organ uzgodnieniowy – DGLP – nie jest nade wszystko zobowiązany do szczegółowego zbadania, czy dla uznania gruntu za las wystarczający jest zapis w ewidencji gruntów i że nie istnieje konieczność dokonania oceny, czy w konkretnym przypadku wystąpiły przesłanki dla takiej klasyfikacji, skoro właściciel gruntu takie ustalenie organów administracji leśnej zasadnie kontestuje; 2) art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp – poprzez przyjęcie, że dla działki nr [...] nie było zgody na zmianę przeznaczenia, w sytuacji gdy w planie zagospodarowania przestrzennego była ona przeznaczona na cele rolne z prawem zabudowy, co słusznie argumentował Wójt Gminy [...] (wypis z miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...] opatrzony datą 17 września 2019 r.), a zatem takiej zgody nie wymagała; II. przepisów postępowania, bowiem uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa): 1) poprzez błędne przyjęcie, że faktem bezspornym jest, że działka [...] stanowi las, więc wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, podczas gdy dla przedmiotowej działki nie jest wiążące określenie jej przeznaczenia w ewidencji gruntów, zaś zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że nie jest to las, a więc nie wymaga ona zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (przywołano w tym względzie wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2009 r., IV CSK 353/08), 2) art. 141 § 4 Ppsa poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie "wyroku uchylającego decyzję administracyjną", pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, jak również uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny sprawy w uzasadnieniu wyroku, a co szczególnie istotne, co do fundamentalnej okoliczności (rodzaj użytku dla działki ew. nr [...]), na dodatek w sposób sprzeczny z wyrokiem WSA z 31 stycznia 2019 r., IV SA/Wa 2780/18, oraz stanem faktycznym zaprezentowanym w dokumentacji sprawy. 5.3. Wskazując powyższe podstawy, strona skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 5.4. W ocenie skarżącej kasacyjnie sąd pierwszej instancji powinien przeprowadzić kontrolę zgodności zaskarżanego postanowienia z prawem, czego nie uczynił ferując wyrok bez uwzględnienia wszystkich dowodów w sprawie i sporządzając uzasadnienie, które nie poddaje się kontroli kasacyjnej. 5.5. W piśmie procesowym z 15 stycznia 2024 r. skarżąca kasacyjnie wnosi o dopuszczenie dowodów uzupełniających z oznaczonych dokumentów: wyroku WSA w Warszawie z 27 maja 2022 r., IV SA/Wa 558/22; dwóch decyzji Starosty G. – z 14 kwietnia 2023 r. w przedmiocie wyłączenia działek z uproszczonego planu urządzenia lasu oraz z 16 września 2022 r. w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla działki nr [...] we wsi [...]; pisma Nadleśnictwa [...] z 6 marca 2018 r. dot. Pozytywnego zaopiniowania uproszczonych planów urządzenia lasów na terenie wsi Gminy [...] i gminy B.; postanowienia Starosty G. z 15 listopada 2017 r. w sprawie wniosku odnośnie zmiany użytku leśnego. W piśmie procesowym pełnomocnik skarżącej kasacyjnie naprowadza raz jeszcze, że działka nr [...] nie stanowi gruntu leśnego, neguje posłużenie się w tym zakresie danymi z ewidencji gruntów. 5.6. W trakcie rozprawy skarżąca kasacyjnie popierała swe stanowisko wyrażone w środku odwoławczym. Pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego uwypuklając, że w samym projekcie decyzji o warunkach zabudowy działka inwestycyjna traktowana jest jako leśna. Dane z ewidencji gruntów były dla organu wiążące, to przeznaczenie gruntu może być zmienione, ale w odrębnym trybie. Naprowadzał, że dla tej samej działki prowadzono z wniosku skarżącej odrębne postępowanie w którym nie kwestionowała przeznaczenia leśnego działki inwestycyjnej. W sprawie tej zapadł wyrok oddalający skargę o sygn. VII SA/Wa 2587/21. Wyrok ten jest nieprawomocny. Co się tyczy wniosku dowodowego strony skarżącej kasacyjnie, to pełnomocnik organu oświadczył, że dowody tam zgłaszane nie mogą mieć znaczenia dla niniejszej sprawy. W ramach repliki pełnomocnik skarżącej kasacyjnie zaprzeczył jakoby w odrębnym postępowaniu o warunkach zabudowy skarżąca kasacyjnie miała przyznać, że działka oznaczona nr [...] w obrębie [...], Gmina [...], jest gruntem leśnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1634 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 - 3 Ppsa). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi drugiej instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. 6.2. Podstawa kasacyjna sformułowana w pkt II 1) sporządzonej przez fachowego pełnomocnika pisma stanowiącego środek odwoławczy, nie zawiera wskazania jakiegokolwiek przepisu prawa, który miałby naruszyć sąd pierwszej instancji. W tym zaś przypadku, obszerne wywody skargi kasacyjne podnoszące m. in. kwestie nie wyjaśnienia oznaczonych okoliczności faktycznych, wymykają się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro nie połączono ich z zarzutem naruszenia oznaczonych przepisów (przepisu) prawa. 6.3. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, wedle którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie tego przepisu może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia cyt. przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, którymi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Oczywiście błędnie fachowy pełnomocnik wskazuje jakoby wyrok miałby uchylać "decyzję administracyjną", zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę na postanowienie. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną swego wyroku (art. 151 Ppsa) i wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy zaskarżonego postanowienia. W skardze kasacyjnej nie uzasadniono podstawy kasacyjnej sprowadzającej się do naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, ograniczając się do zarzucania sądowi a quo, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne i ogólnikowe, nadto wybiórczo sąd wojewódzki miałby przedstawić stan sprawy. Wbrew temu stwierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie, sąd pierwszej instancji w sposób dostatecznie wyczerpująco odniósł się do istoty sprawy. Co się tyczy braku odniesienia się do innego wyroku tegoż WSA w Warszawie z 31 stycznia 2019 r., IV SA/Wa 2780/18, to kwestii tej nie podnoszono w samej skardze, skarga kasacyjna nie zawiera ponadto zarzutu naruszenia art. 153 Ppsa. 6.4. Nie są usprawiedliwione zarzuty niewłaściwego zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp, jak również cyt. przepisu w zw. z art. 3 Uol i art. 7 Uogrl. Podnosząc te zarzuty strona skarżąca kasacyjnie zarzuca wadliwe oparcie się przez organy uzgodnieniowe obu instancji na danych z ewidencji gruntów dotyczące przeznaczenia działki inwestycyjnej objętej wnioskiem strony (inwestora) w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Z przywołanego art. 61 ust. 1 pkt 4 Upzp wynika, że jednym z warunków, których łączne spełnienie uzasadnia ustalenie warunków zabudowy, jest to, aby przeznaczony pod zamierzoną inwestycję teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Innymi słowy, chodzi o odniesienie do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych pod rządami ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999, poz. 139). Skarżąca kasacyjnie wywodzi, że działka inwestycyjna była przeznaczona w takim planie na cele rolne z prawem zabudowy, zatem nie wymagała takiej zgody. Dodatkowo w skardze kasacyjnej naprowadza się, że posłużenie się danymi co do klasyfikacji działki inwestycyjnej przez posłużenie się ewidencją gruntów i budynków nie może mieć decydującego znaczenia. Argumentacja strony skarżącej kasacyjnie w zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego nie jest trafna. Błędnie skarżąca kasacyjnie wywodzi, że to rolą organów uzgodnieniowych było prowadzenie postępowania wyjaśniającego co do prawidłowości oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków działki inwestycyjnej jako gruntu leśnego. Organy właściwe w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, zarazem wskazane w art. 53 ust. 4 pkt 6) Upzp do uzgodnienia projektu decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie są właściwe do spraw związanych z klasyfikacją bonitacyjną gruntów. Nietrafnie skarżąca kasacyjnie dezawuuje skuteczność danych odnośnie do przeznaczenia działki inwestycyjnej. Zgodnie z art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2019, poz. 725, ze zm.) podstawę m. in. planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Bezsporne jest, że w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia działka inwestycyjna o powierzchni 0,22 ha stanowiła grunt leśny, skoro tak oznaczono ją w obowiązującym operacie ewidencji gruntów. Tym samym projekt decyzji o warunkach zabudowy wymagał uzgodnienia z organem właściwym do ochrony gruntów leśnych. Dopóki we właściwym trybie nie dojdzie do wzruszenia takiego ustalenia zawartego w ewidencji gruntów, takie dane w niej zawarte odnośnie do działki inwestycyjnej, są wiążące m. in. dla organów orzekających w trybie Upzp. Przywołanie w skardze kasacyjnej wyroku IV SA/Wa 2780/18 wydane w przedmiocie odmowy wyłączenia działek leśnych z uproszczonego planu urządzenia lasu potwierdza – wbrew intencjom strony skarżącej kasacyjnie – obowiązującą klasyfikację działki inwestycyjnej. Kwestia przeznaczenia działki nr [...] we wsi [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przed wejściem w życie Upzp w sprawie nie miała znaczenia, skoro w okresie późniejszym działka ta zmieniła swój charakter – z gruntu rolnego na grunt leśny. 6.5. Wniosek dowodowy zawarty piśmie procesowym skarżącej kasacyjnie nie mógł zostać uwzględniony, albowiem – z uwagi na treść wskazanych dowodów z dokumentów lub data ich wytworzenia (późniejsza niż sam zaskarżony wyrok) – nie wyczerpują one przesłanki z art. 106 § 3 Ppsa, usprawiedliwiającej celowość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego na etapie rozpoznania niniejszej skargi kasacyjnej. 7. Skoro skarga kasacyjna nie posiadała usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.