II OSK 113/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 439/20 w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 stycznia 2020 r. nr ... w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 439/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę J. P. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 stycznia 2020 r. w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne. J. P. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji: 1. na podstawie art.174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego w szczególności: a) art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r p.p.s.a przez uznanie, że materiał dowodowy zebrany w postępowaniu jest pełny i został prawidłowo zebrany, a zatem był wystarczający do ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, podczas gdy organy administracyjne orzekały w oparciu o stan sprawy niewyjaśniony przyjmując, że w niniejszej sprawie nie zaistniała niewykonalność aktu nakładającego na zobowiązanego obowiązek wykonania robót budowalnych w obiekcie zabytkowym oraz nie określono egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z uwagi na błędy tytułu wykonawczego co do oznaczenia numeru orzeczenia ; b) art. 134 § 1 p.p.s.a przez błędne przyjęcie, że organ administracyjny nie naruszył prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7 k.p.a., 9 k.p.a. art. 75 k.p.a., 77 k.p.a., 80 k.p.a. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: zaniechanie wskazania w uzasadnieniu wydanego postanowienia konkretnych faktów prawotwórczych które organ uznał za udowodnione, dowodów którym ostatecznie dał wiarę, jak również jasnych i szczegółowych przyczyn, dla których innym dowodom zgromadzonym w trakcie postępowania odmówił wiarygodności, dowolną, arbitralną i jedynie wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie uwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaniechanie ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w konsekwencji błędne i oczywiście nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia; c) art. 141 § 4 p.p.s.a przez nierozważenie w sposób jasny i pełny w uzasadnieniu podnoszonych w skardze kwestii opierając wyrok na lakonicznych ustaleniach dokonanych w postępowaniu administracyjnym, przez co Sąd zaaprobował błędne i nielogiczne- przyjęte bez dowodów -ustalenia organu administracyjnego, 2. na podstawie art.174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 33 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 z późn. zm. - dalej: "u.p.e.a."), z uwagi na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym oraz określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z uwagi na błędy tytułu wykonawczego co do oznaczenia numeru orzeczenia, a nadto art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. z uwagi na brak uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. zawierającego prawidłowe oznaczenie podstawy i zakresu wykonania prac budowlanych; Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Sąd Wojewódzki prawidłowo orzekł o oddaleniu skargi złożonej na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 2 stycznia 2020 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przyjęty w zaskarżonym wyroku stan faktyczny sprawy znajduje oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Sąd Wojewódzki, weryfikując ustalenia dokonane przez organy obu instancji zasadnie stwierdził, że istotne okoliczności sprawy wyjaśnione zostały stosownie do wymogów proceduralnych z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Na aprobatę zasługiwało również stanowisko Sądu Wojewódzkiego, zgodnie z którym organy obu instancji w sposób właściwy oceniły zgłoszone przez skarżącego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Przede wszystkim zasadnie przyjęto w niniejszej sprawie, że nietrafny okazał się zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. stanowiącego, że podstawą zarzutu może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Niewątpliwie przedmiotem wszczętej egzekucji jest obowiązek istniejący, skoro wynika on z ostatecznej decyzji pozostającej w obrocie prawnym, konkretnie decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 10 maja 2011 r. nakazującej właścicielom wpisanego do rejestru zabytków pałacu P. w Z. (w tym skarżącemu) przeprowadzenie określonych prac konserwatorskich niezbędnych ze względu na zagrożenie zniszczeniem i istotnym uszkodzeniem tego zabytku. Uprawnione było także wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego, że z zebranego w aktach sprawy materiału wynika, iż obowiązki nałożone wymienioną decyzją LWKZ z 10 maja 2011 r. nie zostały wykonane w całości. Zauważyć należy, że skarżący nie przedstawił odwodów, mogących podważyć ustalenia organów konserwatorskich dokonane na podstawie oględzin przedmiotowego zabytku w dniach 18 lipca 2016 r. i 24 maja 2018 r., a wręcz przyznał w zarzutach niewykonanie części nakazanych prac, wyjaśniając przyczyny takiego stanu rzeczy. W rezultacie słusznie stwierdzono w zaskarżonym wyroku, że dopóki nakaz z przedmiotowej decyzji nie zostanie w całości zrealizowany, dopóty istnieć będzie podstawa do prowadzenia wszczętej egzekucji. Prawidłowo wywiedziono w sprawie, że nie podlegał uwzględnieniu zarzut z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu może być określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4. Jak trafnie zaznaczył Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku dane zawarte w tytule wykonawczym skierowanym do J. P., tj. data wydania przedmiotowej decyzji oraz dosłowne przytoczenie treści jej sentencji, wprost identyfikują akt będący źródłem egzekwowanego obowiązku. Zaakcentować dodatkowo należy, że w kontekście art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. istotne znaczenie ma to, że w sprawie nie zachodzi żadna rozbieżność między treścią obowiązku opisanego w tytule wykonawczym, a treścią obowiązku określonego egzekwowaną decyzją. Wreszcie zgodzić się należało z Sądem Wojewódzkim, że organ wojewódzki udokumentował w aktach skuteczne doręczenie skarżącemu upomnienia, stosownie do art. 15 § 1 u.p.e.a. Ponadto organy obu instancji trafnie stwierdziły, że upomnienie jest kierowane do zobowiązanego jednokrotnie, zatem nie ma potrzeby wystawiania kolejnego upomnienia uwzględniającego częściowe wykonanie nakazanych prac, czego domagał się skarżący. Tym samym nie mógł być uwzględniony przez organ zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Z tych względów prawidłowa była konkluzja Sądu co do zgodności z prawem kontrolowanych postanowień. W szczególności Sąd Wojewódzki zasadnie stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie wystąpiły takie naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd Wojewódzki w sposób wystarczający wykazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 33 § 1 pkt 1, 3 i 7 u.p.e.a. Zauważyć również trzeba, że Sąd Wojewódzki rozpoznał sprawę zgodnie z regułami ustanowionymi w art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., a uzasadnienie wyroku sporządzone zostało z zachowaniem wymogów z art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu w myśl art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 4