II OSK 109/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Mirosław Gdesz sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt IV SAB/Po 132/24 w sprawie ze skargi Y. T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Wielkopolskiego postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z 16 października 2024 r., sygn. akt IV SAB/Po 132/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA w Poznaniu, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi Y. T., obywatelki Ukrainy (dalej: cudzoziemka, strona, skarżąca) na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Wielkopolskiego (dalej: Wojewoda, organ, skarżący kasacyjnie) postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy: zobowiązał Wojewodę do załatwienia wniosku w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1.); stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 2.), która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3.); oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 4.) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania (pkt 5.). Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 8 stycznia 2024 r. cudzoziemka wystąpiła o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. Wobec braku aktywności organu strona złożyła ponaglenia z 16 kwietnia 2024 r. i 10 maja 2024 r. Organ, powołując się na art. 37 § 3a ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) oraz art. 100d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 167 ze zm.; dalej: u.o.p.), odpowiednio pismami z 19 kwietnia 2024 r. i 20 maja 2024 r. poinformował o pozostawieniu ponagleń bez rozpoznania. Dalej, cudzoziemka do WSA w Poznaniu wniosła skargę z 20 sierpnia 2024 r. na przewlekłość Wojewody. Wskazanym na wstępie wyrokiem z 16 października 2024 r., sąd wojewódzki uznał skargę za zasadną. W pierwszej kolejności stwierdzono, że stosowny tryb wnoszenia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) został wyczerpany. Wyjaśniono, że z treści zarzutów oraz uzasadnienia skargi wynika, że przedmiot skargi obejmuje także bezczynność Wojewody. Następnie zaznaczono, że art. 100c i art. 100d u.o.p. znajdują zastosowanie do spraw toczących się z udziałem wszystkich cudzoziemców. Następnie, WSA w Poznaniu uznał, że na podstawie art. 91 ust. 3 Konstytucji RP i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej przepisy art. 100c ust. 1 oraz art. 100d ust. 1 u.o.p. nie mogą znaleźć zastosowania w kontrolowanej sprawie jako sprzeczne z dyspozycją art. 5 ust. 2 i 4 dyrektywy 2011/98/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (Dz.U.UE L. z 2011 r. nr 343, poz. 1; dalej: dyrektywa 2011/98/UE). Wskazano, że regulacja art. 100c i 100d u.o.p. w tej konkretnej sprawie stanowi również pośrednie wyłączenie konstytucyjnego prawa do sądu, o którym mowa w art. 45 Konstytucji RP. Zdaniem sądu pierwszej instancji sprzeczne z analizowaną dyrektywą, należy ocenić praktycznie równoważne w skutkach rozwiązanie legislacyjne przyjęte w art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 u.o.p, zwalniające organ z obowiązku dochowania już nie tylko 60-dniowego (art. 112a ust. 1 ustawy z 13 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach Dz. U. z 2023 r. poz. 519 ze zm.; dalej: u.o.c.), ale nawet 4-miesięcznego (art. 5 ust. 2 dyrektywy 2011/98/UE) terminu na wydanie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. Podniesiono, że takie rozwiązanie skutkuje niejako "wtórnym" brakiem implementacji przepisu dyrektywy 2011/98/UE w polskim ustawodawstwie krajowym – sprzecznie z art. 16 ust. 1 zd. pierwsze dyrektywy 2011/98/UE. Dalej, że przepisy art. 5 ust. 2 i 4 dyrektywy 2011/98/UE wywierają tzw. bezpośredni skutek, gdyż określają maksymalny termin wydania decyzji w sprawie jednego zezwolenia oraz bieg tego terminu i sposób obliczenia. Zaznaczono, że fakt, iż przepisy te przyznają stronie (obywatelowi państwa trzeciego) uprawnienie o charakterze tylko procesowym (do załatwienia sprawy w określonym terminie) nie wyklucza ich bezpośredniej skuteczności. Podniesiono, że złożenie przez skarżącą wniosku doprowadziło do skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego. To zaś powoduje stan zawisłości sprawy administracyjnej przed Wojewodą. Stan określany mianem lis pendens niejako "uruchamia" wszelkie możliwości dochodzenia obrony swoich praw w postępowaniu, aby z uwagi na interes prawny osiągnąć swój zamierzony cel. W ocenie sądu wojewódzkiego art. 100d ust. 1 i 3 u.o.p. stoi w sprzeczności z art. 112a ust. 1 u.o.c., ale przede wszystkim z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2011/98/UE, gdyż to w art. 112a ust. 1 u.o.c. dokonano implementacji przepisu dyrektywy. Wyjaśniono, że w konkretnej sprawie administracyjnej nie może dochodzić do odgórnego uniemożliwienia wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na pobyt z uwagi na generalne zawieszenie biegu terminów postępowania, które w art. 100d ust. 1 u.o.p. wyłączają możliwość dochodzenia przez strony prawa do terminowego wydania decyzji. Podano, że w sprawie nie mogły znaleźć zastosowania przepisy art. 100c ust. 3 i 4 oraz art. 100d ust. 3 i 4 u.o.p., jako niedające się pogodzić z konstytucyjnymi oraz konwencyjnymi gwarancjami prawa do sądu oraz prawa do skutecznego środka zaskarżenia. W konsekwencji organ był związany terminem załatwienia sprawy wynikającym wprost z art. 5 ust. 2 zd. pierwsze dyrektywy 2011/98/UE, wynoszącym 4 miesiące od daty złożenia wniosku, gdyż akta administracyjne sprawy nie dawały jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa sprawa miała charakter "skomplikowany" w rozumieniu art. 5 ust. 2 zd. drugie tej dyrektywy. Na zakończenie, sąd pierwszej instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że Wojewoda dopuścił się zarzucanej mu bezczynności (termin na załatwienie sprawy upływał 8 maja 2024 r.). Mając na uwadze, że organ nie wydał decyzji, zobowiązano do rozpoznania wniosku. Podniesiono, że opieszałość Wojewody nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie oddalono skargę w zakresie przyznania stronie sumy pieniężnej i wymierzenia organowi grzywny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewoda, zaskarżając go w części tj. w zakresie punktu 1., 2., 3. i 5. sentencji zarzucając: - na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie mają zastosowania art. 1 ust. 1, ust. 3 pkt 4 i pkt 5 oraz art. 2 ust. 1 i ust. 6 u.o.p.; - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 2 oraz art. 3 ust. 2 lit. f) dyrektywy 2011/98/UE; 2) art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 3a k.p.a. oraz 3) art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a. w zw. z art. 100d ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 u.o.p., poprzez przyjęcie, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie z wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, podczas gdy: 1) zgodnie z dyspozycją art. 1 ust. 1, ust. 3 pkt 4 i pkt 5 u.o.p., ustawa określa również niektóre uprawnienia obywateli Ukrainy, których pobyt na terytorium RP jest uznawany za legalny; zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 1 i ust. 6 u.o.p. obywatel Ukrainy, który przybył na terytorium Polski od dnia 24 lutego 2022 r., korzysta z międzynarodowej ochrony czasowej; 2) przepis art. 5 ust. 2 dyrektywy 2011/98/UE nie ma w sprawie zastosowania, jako, że zgodnie z dyspozycją art. 3 ust. 2 lit. f dyrektywy, nie ma ona zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy są uprawnieni do zamieszkiwania w państwie członkowskim ze względu na ochronę czasową; 3) w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ponaglenie zostało wniesione przed upływem terminu do załatwienia sprawy i zostało pozostawione bez rozpoznania, w związku z czym należy przyjąć, że zostało wniesione nieskutecznie a skarga jest w takim razie niedopuszczalna; 4) zgodnie z dyspozycją art. 100d ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 u.o.p.: - do dnia 30 września 2025 r. trwa okres spoczywania terminów na załatwienie m.in. sprawy zezwolenia na pobyt czasowy, co powoduje, że w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę bieg terminów w ogóle nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres; - do dnia 30 września 2025 r. nie stosuje się w sprawie o wydanie pozwolenia na pobyt czasowy, przepisów o bezczynności, a zaprzestanie czynności przez organ lub dokonywanie ich z opóźnieniem nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności; 5) skarżąca przez cały czas procedowania jej wniosku ma prawo przebywania na terytorium RP, wjechała na terytorium Polski w ramach ruchu bezwizowego w dniu 14 lipca 2023 r. i przebywa w Polsce legalnie, jak i legalnie może zostać zatrudniona, 6) postępowanie prowadzone na podstawie u.o.c. wymaga dokonania szeregu czynności weryfikacyjnych, także we współpracy z innymi organami administracji publicznej, a czas jego prowadzenia nie wynika z celowego działania organu, lecz z sukcesywnego załatwiania spraw w miarę posiadanych obiektywnych możliwości w relacji do ogromnej liczby procedowanych spraw. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi; ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA. Skarga kasacyjna jest nieusprawiedliwiona. W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu - niedopuszczalności wniesionej skargi na bezczynność. Zarzut ten został skonstruowany przy przyjęciu założenia, że skarżący nieskutecznie złożył ponaglenie, gdyż przed upływem terminu na załatwienie sprawy. Termin ten wynikający z art. 112a ust. 1 u.o.c. (60 dni) nie rozpoczął swojego biegu. Z tego powodu ponaglenie zostało pozostawione bez rozpoznania. Jak stanowi art. 37 § 3a k.p.a., jeżeli ponaglenie zostało wniesione przed upływem terminu określonego w art. 35 k.p.a. albo przepisach szczególnych organ prowadzący postępowanie pozostawia ponaglenie bez rozpoznania. Nie stosuje się przepisów § 4-8. Przepis ten jest adresowany do organu administracji i skutkuje brakiem obowiązku merytorycznego rozpatrzenia ponaglenia przez organ wyższego rzędu (art. 37 § 5 k.p.a.). Bezspornie zostały wniesione dwa ponaglenia z 16 kwietnia 2024 r. i 10 maja 2024 r. Sądy administracyjne przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność stosują jednak własne regulacje procesowe tj. art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Nałożony na stronę w art. 53 § 2b p.p.s.a. ciężar procesowy w postaci obowiązku poprzedzenia skargi ponagleniem, jako ograniczający prawo do sądu, należy wykładać ściśle. Obowiązek ten jest przez stronę zatem zrealizowany już z chwilą złożenia nieobarczonego brakami formalnymi ponaglenia. Bez znaczenia w tym kontekście jest to, czy w świetle regulacji ustawowych organ ma obowiązek podejmować dalsze czynności związane z tym ponagleniem przewidziane w art. 37 § 4 k.p.a., czy też istnieją podstawy do pozostawienia tego ponaglenia bez rozpoznania na podstawie art. 37 § 3a k.p.a. (por. np. wyrok NSA z 2 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2316/24, z 13 czerwca 2025 r. sygn. akt II OSK 2939/24). Wystarczające jest wniesienie ponaglenia w kontekście dopuszczalności skargi na bezczynność, co miało miejsce. Z tego względu brak przesłanek do zastosowania art. 189 p.p.s.a. i w konsekwencji odrzucenia skargi na bezczynność. Również powiązanie art. 53 § 2b p.p.s.a. z art. 100d ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 u.o.p. nie daje podstaw do czasowego wyłączenia merytorycznej kontroli przez sądy administracyjne bezczynności organu w przedmiotowej sprawie. Przywołane regulacje wpływają jedynie na ocenę in merito skarg w sprawach bezczynności lub przewlekłości, ale nie określają warunków ich dopuszczalności. Dopuszczalność kontroli sądowej nie zależy od zasadności, ale od spełnienia wymogu formalnego złożenia ponaglenia. Należy także wskazać, że w orzecznictwie wyjaśniono już, że skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawie wymienionej w art. 100d ust. 1 u.o.p., w której cudzoziemiec złożył wniosek po 15 kwietnia 2022 r., nie jest skargą niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (zob. np. wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 2362/23, ONSAiWSA 2024, nr 3, poz. 40, z 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 2719/24). Jako zasadny, ale bez wpływu na wynik sprawy, należało ocenić zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 2 oraz art. 3 ust. 2 lit. f) dyrektywy 2011/98/UE w zw. z art. 100d u.o.p. Mianowicie sąd wojewódzki błędnie zastosował bezpośrednio przepis dyrektywy przy ustalaniu terminu załatwienia sprawy, odmawiając przy tym zastosowania art. 100d ust. 1 u.o.p., gdyż jego zdaniem w/w przepis nie miał zastosowania w sprawie, jako sprzeczny z dyspozycją art. 5 ust. 2 i 4 dyrektywy 2011/98/UE. Odnosząc się do kwestii stwierdzonej przez WSA w Poznaniu niezgodności art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a u.o.p. z dyrektywą 2011/98/UE i w konsekwencji bezpośredniego zastosowania tej dyrektywy w zakresie terminu na wydanie decyzji w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy. W art. 100d u.o.p. przewidziano instytucję okresowego wstrzymania biegu terminów na załatwienie m.in. spraw dotyczących zezwolenia na pobyt czasowy oraz przewidziano, że zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. W art. 100d u.o.p. nie uregulowano kwestii długości terminów, w jakich powinien być rozpoznany wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. Podobnie, przepis ten nie dotyczy zasad wydłużania terminów rozpoznania sprawy z uwagi na jej skomplikowany charakter, a także implikacji wynikających z braku przedłożenia przez stronę wymaganych przez prawo informacji lub dokumentów. Ergo, art. 100d nie dotyczy materii, która została uregulowana w art. 5 ust. 2 i 4 dyrektywy 2011/98/UE (vide np. wyroki NSA z 27 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2585/24, z 17 grudnia 2024 r. sygn. akt II OSK 1355/24, z 9 grudnia 2024 r. sygn. akt II OSK 1302/24). Oznacza to, że art. 5 ust. 2 i 4 dyrektywy 2011/98/UE nie stanowi podstawy do odmowy stosowania art. 100c i art. 100d u.o.p.(vide np. wyroki NSA z 8 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1084/24; z 24 października 2024 r. sygn. akt II OSK 1183/24; z 4 marca 2025 r. sygn. akt II OSK 2144/24; z 22 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1601/24 i II OSK 1419/24; z 21 maja 2025 r. sygn. II OSK 2932/24; z 24 października 2024 r. sygn. akt II OSK 1183/24). W utrwalonym orzecznictwie NSA przyjmuje się ponadto, że art. 100c i 100d u.o.p. nie naruszają Konstytucji RP, prawa unijnego, w tym KPP, jak również art. 6 i 13 EKPCz (zob. np. wyroki NSA z: 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 801/24; 30 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1303/24; 18 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 926/24; 17 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1355/24; 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1123/24; 18 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2057/24; 20 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1961/24; 26 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1287/24; 27 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2470/24; 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2316/24; 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1119/24; 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1280/24). Pogląd ten jednakże zachowuje aktualność do 30 czerwca 2024 r. NSA zastrzegał bowiem w niektórych orzeczeniach, że konieczne jest, aby sformułowane wyżej oceny dotyczące dopuszczalnego, proporcjonalnego ograniczenia prawa do sądu, zostały poczynione z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności aktualnych na dzień oceny bezczynności lub przewlekłości dokonanej w zaskarżonym wyroku (por. np. wyroki NSA: z 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1985/22, z 18 listopada 2024 r. sygn. akt II OSK 926/24, z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt 1123/24, z 20 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2212/24 i II OSK 2146/24, z 27 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2470/24, z 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1188/24). Sygnalizowano zatem wprost, że ewentualna istotna zmiana tych okoliczności może doprowadzić do odmiennej oceny spełnienia przesłanki niezbędności wprowadzenia ograniczeń przewidzianych w art. 100d u.o.p. Rozwiązania legislacyjne uwarunkowane nadzwyczajnymi okolicznościami mogą być bowiem uznane za proporcjonalne tylko wówczas, gdy okoliczności te trwają. Wymóg niezbędności ograniczeń stanowi zaś, obok przesłanek przydatności i proporcjonalności sensu stricto, nieodzowny element testu proporcjonalności (zamiast wielu zob. np. wyrok TK z 22 września 2005 r., Kp 1/05, OTK-A 2005/8/93). I tak w orzecznictwie uznano, że przedłużenie obowiązywania art. 100d u.o.p. na okres po 30 czerwca 2024 r., nie miało już uzasadnienia w konstytucyjnej, traktatowej oraz konwencyjnej przesłance konieczności ograniczenia prawa do sądu w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania (zob. np. wyroki NSA z 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2921/24, z 3 lipca 2025 r. sygn. akt II OSK 3117/24, z 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 3111/24, z 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 2743, z 25 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 3109/24, z 19 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 379/25, z 4 września 2025 r. sygn. akt II OSK 2722/24, z 25 września 2025 r. sygn. akt II OSK 2646/24, z 1 października 2025 r. sygn. akt II OSK 2732/24). Innymi słowy, przedłużenie na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r. poz. 854) nastąpiło z oczywistym naruszeniem zasady proporcjonalności, a tym samym z oczywistym naruszeniem m.in. art. 45 ust. 1 w zw. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 KPP. Nie jest to tym bardziej równoznaczne z tym, aby nawet przy przyjęciu, że art. 100d u.o.p. naruszałby przepisy dyrektywy, przejść do bezpośredniego zastosowania jej przepisów. Kluczowe bowiem dla implementacji tej dyrektywy są inne przepisy prawa krajowego, tj. art. 112a ust. 1 i 2 u.o.c., które całkowicie zostały pominięte przez sąd w toku kontroli stanu bezczynności Wojewody na podstawie art. 133 § 1 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że od 1 lipca 2024 r. termin na załatwienie sprawy rozpoczął swój bieg bowiem art. 100d u.o.p. nie mógł wstrzymywać w dalszym ciągu biegu terminu na załatwienie m.in. zezwolenia na pobyt czasowy. Tym samym oceny bezczynności albo przewlekłości w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 u.o.p., należy dokonywać z uwzględnieniem zdarzeń zaistniałych od 1 lipca 2024 r. Termin, o którym mowa w art. 112a ust. 1 u.o.c. (60 dni) rozpoczął bieg począwszy od 1 lipca 2024 r. W dacie zatem orzekania przez WSA w Poznaniu termin ten upłynął. Oznacza to, że zasadnie WSA w Poznaniu stwierdził, że organ był bezczynny w sprawie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i zobowiązał do jego rozpoznania. Jednocześnie dla zastosowania art. 112a u.o.c. bez znaczenia pozostaje kwestia, czy wnioskująca o zezwolenie przebywała na terytorium RP na podstawie ochrony czasowej. Uznając zatem, że skarga kasacyjna okazał się bezzasadna, NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił. NSA orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a