II OSK 1047/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Po 843/19 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 8 lipca 2019 r. nr WOA.7721.80.2019.AC w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po 843/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę D. M. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia 8 lipca 2019 r., nr WOA.7721.80.2019.AC, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia 25 stycznia 2019 r., nr 44/2019, wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", nakazującą właścicielowi – skarżącemu rozbiórkę części budynku altany, znajdującego się na ogródku działkowym nr [...], wchodzącym w skład Rodzinnego Ogrodu Działkowego (ROD) "[...]" przy ul. [...] w Poznaniu. Nakazem rozbiórki objęte zostały następujące części budynku altany: - wiata na drewno opałowe, o powierzchni 6,74 m2, znajdująca się pomiędzy zasadniczą częścią budynku altany, a zewnętrznym ogrodzeniem terenu ROD; - część gospodarcza budynku altany, o powierzchni 18,08 m2, znajdująca się pomiędzy zasadniczą częścią budynku altany, a zewnętrznym ogrodzeniem terenu ROD; - dowolna część zasadniczej bryły budynku altany o powierzchni 33,87 m2; - część betonowego tarasu o powierzchni 12,25 m2. Sąd wskazał, że obiekt wybudowany samowolnie przez skarżącego w sposób znaczny przekracza dopuszczalne parametry z art. 2 pkt 9a u.r.o.d., które uprawniają do budowy altany działkowej bez pozwolenia i zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 4 i art. 30 P.b.). Wyniki kontroli przeprowadzonej przez organ wskazują, że zasadnicza bryła budynku altany posiada powierzchnię zabudowy wynoszącą 68,87 m2, betonowy taras – 24,25 m2, dobudowana wiata – 6,74 m2, pomieszczenie gospodarcze – 18,08 m2. Łączna powierzchnia zabudowy wynosi 117,94 m2, a wysokość budynku do okapu wynosi 2,75 m. Budynek altany posiada konstrukcję tradycyjną, ściany murowane z bloczków gazobetonowych, ocieplenie ze styropianu. Obiekt jest parterowy, w części podpiwniczony, dach dwuspadowy, pokryty dachówką. Przed budynkiem znajduje się betonowy, wyniesiony o 45 cm ponad grunt taras. Budynek wyposażony jest w instalacje: wodno-kanalizacyjną (ujście do zbiornika bezodpływowego), wodną – z sieci ogrodowej i miejskiej, elektryczną, centralnego ogrzewania (elektryczne + kominek), W budynku altany znajdują się pokój mieszkalny, pokój z aneksem kuchennym, łazienka, pomieszczenie gospodarcze. Za zasadniczą i opisaną wyżej częścią budynku altany (pomiędzy ww. częścią, a zewnętrznym ogrodzeniem terenu ROD) dobudowano wiatę na drewno opałowe oraz pomieszczenie gospodarcze. W ocenie Sądu, trafnie organ zastosował w sprawie art. 48 P.b., dotyczący postępowania w związku z zaistniałą samowolą budowalną. Trafnie też organ, w pierwszej kolejności dokonał rozważenia możliwości zastosowania w sprawie ust. 2 art. 48. Z dokonanych ustaleń w sposób jednoznaczny jednak wynika, że w sprawie nie może znaleźć zastosowania tryb legalizacji omawianego obiektu z powodu jego niezgodności uchwałą nr CVI/1216/IV/2006 z dnia 24 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Północno-Zachodniego Klina Zieleni" w Poznaniu, część C – Krzyżowniki Północ (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 14 grudnia 2006 r. Nr 202 poz. 4810), zwanej dalej "MPZP". Przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym w MPZP symbolem 3Kz-ZD. W § 3 ust. 2 pkt 4 MPZP wskazano, iż dla tego terenu ustalono przeznaczenie jako teren ogrodów działkowych w klinie, zieleni. Natomiast w § 7 pkt 5 ww. MPZP ujęto, iż dla wskazanego terenu w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu ustala się założenie i urządzenie ogrodów działkowych zgodnie z przepisami odrębnymi. Zatem właściwymi przepisami odrębnymi są regulacje prawne zawarte w u.r.o.d. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom pełnomocnika skarżącego decyzja jest wykonalna i wiadomo, które elementy altany skarżący ma rozebrać. Co się zaś tyczy nakazu rozbiórki "dowolnej części zasadniczej bryły budynku altany o powierzchni 33,87 m2" organ słusznie uargumentował, że w tym zakresie pozostawiono inwestorowi swobodę wyboru, którą część budynku będzie chciał rozebrać. Rozwiązanie takie jest z pewnością korzystniejsze dla inwestora. Wiadomym jest bowiem, o ile należy zmniejszyć powierzchnię części budynku i wiaty aby spełniały one wymogi wskazane w u.r.o.d.; a nakazany zakres rozbiórki pozwoli na doprowadzenie inwestorowi wymiarów altany do takich, jak to przewidują przepisy u.r.o.d. (do których odwołano się w MPZP). Zdaniem Sądu, decyzji PINB nie można czynić zarzutu braku precyzji określenia nałożonych obowiązków rozbiórki. Wynikają z niej dokładnie jakie elementy budynku należy rozebrać i o jakiej powierzchni. Jak już wyżej wskazano, pozostawienie przez organ skarżącemu możliwości wyboru jest dla niego korzystne i ułatwia mu realizację nałożonego obowiązku. Kwestie dotyczące egzekucji obowiązków nie stanowiły przedmiotu niniejszego postępowania, które dotyczy zasadności nałożenia na skarżącego obowiązku rozbiórki. Brak więc było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na jej niewykonalność, o co wnosił pełnomocnik skarżącego. W ocenie Sądu, w odniesieniu do art. 52 P.b. okoliczność skierowania decyzji do skarżącego również nie budzi wątpliwości. Ponadto nie znajduje potwierdzenia zarzut jakoby w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie plan miejscowy obowiązujący w 1999 r., kiedy doszło do wybudowania altany, ponieważ w tym czasie dla przedmiotowego terenu nie obowiązywał plan miejscowy, lecz uchwalone było Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania" (uchwała Rady Miasta Poznania Nr XXII/276/III/99 z dnia 23 listopada 1999 r. zmieniona uchwałą Nr XXV/171/IV/2003 Rady Miasta Poznania z dnia 10 lipca 2003 r.). Dokument w postaci studium nie może natomiast stanowić podstawy dla legalizacji obiektu sprzecznego z zapisami planu miejscowego. W ocenie Sądu, nie jest również zasadny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że wiata na drewno jest połączona z budynkiem, podczas gdy stanowi ona samodzielną część niepołączoną z zasadniczą częścią budynku. W ocenie Sądu, nie budzi więc wątpliwości, że wiata jest połączona z budynkiem. Ustalenia faktyczne organu są więc trafne. Zdaniem Sądu, nie jest również usprawiedliwiony zarzut skarżącego, że organ w sposób błędny dokonał ustaleń faktycznych i bezzasadnie przyjął, iż altana została wybudowana w 2001 r., podczas gdy okoliczność ta nie została wykazana żadnymi dokumentami, ustalenia te pozostają dowolne, a w rzeczywistości budowa domu zakończyła się w 1999 r. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Sąd wskazał, że kwestia daty wybudowania spornego obiektu była w sprawie badana przez organ. Poczynione ustalenia zostały oparte na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zdjęcia lotnicze posesji jednoznacznie dowodzą, że obiekt realizowano na przestrzeni kilku lat. Zdjęcia z okresu od 18 maja 1997 r. do 1 maja 1999 r. utrwaliły obiekt w trakcie budowy. Natomiast zakończona budowa obiektu została ukazana na zdjęciach z 29 maja 2001 r. i późniejszych. Wobec powyższego, poczynione przez organ ustalenia Sąd uznał za trafne. Argumenty skarżącego pozostają natomiast nieudowodnione. Skarżący nie wskazał również w jaki sposób sformułowany przez niego zarzut mógłby wpływać na wynik sprawy. W ocenie Sądu, nieuprawnionym jest także zarzut poczynienia przez organ ustaleń w oparciu o anonimowe donosy "działkowiczów", które nie powinny być w ogóle brane pod uwagę w niniejszej sprawie. Okoliczności sprawy zostały ustalone nie w oparciu o "donosy", lecz w zasadniczym zakresie w oparciu o przeprowadzoną kontrolę obiektu i wspomniane wyżej zdjęcia lotnicze. Skarżący natomiast nie zdołał podważyć poczynionych ustaleń. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje kwestia źródła informacji organu o pobudowaniu obiektu będącego samowolą budowlaną. Sąd, odnosząc się do argumentów skarżącego, podnoszonych głównie w odwołaniu, co do faktu zamieszkiwania w przedmiotowym obiekcie wraz z rodziną, wskazuje, że postępowanie dotyczące samowoli budowlanej ma charakter obiektywny, to znaczy nie mają znaczenia dla jego prowadzenia inne okoliczności niż fakt istnienia samowoli. Wobec powyższego, także twierdzenia skarżącego co do relacji panujących między użytkownikami ogródków czy tego, że na terenie ROD znajduje się więcej domów, że nie był informowany o przekroczeniu dopuszczalnych rozmiarów altany, nie mogą więc zostać uwzględnione. Na zakończenie Sąd wskazał, że nie można tracić z pola widzenia, iż skarżący dopuścił się samowoli budowlanej, stawiając w zasadzie dom jednorodzinny na terenie ogródka działkowego, z przeznaczeniem na zamieszkanie dla siebie i rodziny. Obecnie nie może się on pogodzić z konsekwencją tej decyzji w postaci – w obliczu braku możliwości legalizacji tej samowoli – częściowej rozbiórki budynku w celu doprowadzenia do parametrów zgodnych z prawem. Sąd nie zgodził się z argumentacją pełnomocnika, że nałożenie na podmiot, który dopuścił się samowoli budowlanej obowiązku rozbiórki jest nieproporcjonalne do wagi przewinienia, skoro przepisy Prawa budowlanego taki właśnie skutek przewidują. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości; ewentualnie – uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz stwierdzenie nieważności ww. decyzji PINB; ewentualnie – przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w obu instancjach, według norm przepisanych, albowiem koszty te nie zostały zapłacone w całości ani części. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 48 ust. 1 P.b. w jego brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 25 stycznia 2019 r. do dnia 8 lipca 2019 r. przez przyjęcie przez Sąd I instancji, że przepis art. 48 ust. 1 P.b. dopuszcza orzeczenie nakazu rozbiórki części budynku wzniesionego w całości samowolnie, podczas gdy przepis ten nie przewiduje takiej możliwości, a zatem zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa; - uchwały Nr X/58/II/94 Rady Miejskiej Poznania z dnia 6 grudnia 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania, poprzez uznanie, że plan ten nie obowiązywał w chwili wybudowania budynku przez skarżącego; - art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. przez przyjęcie przez Sąd I instancji, że ww. decyzja PINB nie jest trwale niewykonalna, pomimo braku określenia w niej, jaka konkretnie część budynku i tarasu należącego do skarżącego ma ulec rozbiórce oraz sposobu, w jaki rozbiórka ta ma nastąpić. Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zwanej dalej "p.u.s.a.", przez przyjęcie przez Sąd I instancji, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, nie jest trwale niewykonalna, bez odniesienia się do wskazywanych przez skarżącego okoliczności faktycznych i prawnych wskazujących na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej z art. 48 ust. 1 P.b. wprost wynika możliwości nałożenia nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego. Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy organy nadzoru budowlanego mogły nałożyć na inwestora nakaz rozbiórki części przedmiotowej altany, celem doprowadzenia samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem, tj. art. 2 pkt 9a u.r.o.d., zgodnie z którym altana działkowa to wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że w ww. zakresie decyzja o nakazie rozbiórki została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 48 ust. 1 P.b. w jego brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 25 stycznia 2019 r. do dnia 8 lipca 2019 r. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Oceny legalności zaskarżonego wyroku nie podważa skutecznie także zarzut skargi kasacyjnej wskazujący, że w sprawie błędnie uznano, że uchwała Nr X/58/II/94 Rady Miejskiej Poznania z dnia 6 grudnia 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania nie obowiązywała w chwili wybudowania budynku przez skarżącego. Otóż w kontekście stwierdzenia, że przedmiotowy obiekt budowlany powstał bez pozwolenia na budowę, kwestia obowiązywania planu miejscowego nie ma zupełnie znaczenia. Plan miejscowy nie może bowiem zmieniać rygorów ustawowych, a poza tym w skardze kasacyjnej nie wykazano aby na podstawie treści planu miejscowego z 1994 r. możliwa była realizacja zabudowy, tj. zasadniczej bryły budynku altany o powierzchni zabudowy 68,87 m2, betonowego tarasu – 24,25 m2, dobudowanej wiaty – 6,74 m2, pomieszczenia gospodarczego – 18,08 m2, czyli o łącznej powierzchni zabudowy 117,94 m2 bez pozwolenia na budowę. Należy wskazać, że także w czasie realizacji przedmiotowej samowoli budowlanej, tj. w 1999 r. obowiązywały rygory związane z zabudową na terenie ogrodów działkowych, co ma znaczenie dla ustalenia zakresu prawa do zabudowy na terenie wówczas pracowniczych ogrodów działkowych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 6 P.b. w zw. z art. 30 ust. 1 P.b. nie wymagała pozwolenia na budowę i zgłoszenia budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości 5 m przy dachach stromych i 4 m przy dachach płaskich. Ponadto prawa i obowiązki członków regulował statut Polskiego Związku Działkowców uchwalony na V Krajowym Zjeździe Delegatów Polskiego Związku Działkowców 6 września 1997 roku w brzmieniu zarejestrowanym przez Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej decyzją Nr KSOorg-0132-20/97 z dnia 30 września 1997 roku, w którym w § 32 ust. 2 za rażące naruszenie w rozumieniu ust. 1 (rażącego naruszenia przepisów ustaw, postanowień statutu, regulaminu pracowniczego ogrodu działkowego, zasad współżycia społecznego) uważa się w szczególności dopuszczenie się samowoli budowlanej. Natomiast na poziomie ustawowym ustawa z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych nie wskazywała na zakres prawa do zabudowy, tj. tego jakiej wielkości altaną możliwa jest zabudowa działki. W tym też kontekście ogólny plan miejscowy miasta Poznania z 1994 r. obejmował przedmiotowy ogród działkowy "[...]" jednostką planistyczną o symbolu "III.KZ6.do", jednak plan ten jako ogólny poza wskazaniem dla tej jednostki planistycznej przeznaczenia jako terenu ogrodu działkowego, nie wyznaczał parametrów zabudowy. Plan ten też w swoich postanowieniach ogólnych wskazywał, że tereny ogrodów działkowych nie mogą być bezpośrednio przekształcone w miejsca stałego zamieszkania. Mając powyższe na względzie w skardze kasacyjnej z powołaniem się na ww. plan ogólny z 1994 r. (obowiązujący na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym do końca 1999 r.) nie wykazano aby inwestor posiadał prawo do zabudowy w zakresie jakim została zrealizowana samowola budowlana, co w istocie w związku z ww. planem ogólnym na gruncie ww. ustawy z 1994 r. wymagało uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak stanowił art. 40 ust. 1 ww. ustawy z 1994 r. w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast właśnie możliwość częściowej rozbiórki ma swoje normatywne podstawy w treści art. 39 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy z 1994 r. Zgodnie z tym przepisem nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę. Dlatego skoro w czasie realizacji samowoli budowlanej w 1999 r. stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 6 P.b. w zw. z art. 30 ust. 1 P.b. nie wymagało pozwolenia na budowę i zgłoszenia budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i 35 m2 poza granicami miast; a aktualnie są to powierzchnie zrównane do 35 m2 jeśli chodzi o tereny rodzinnych ogrodów działkowych – to organy nadzoru budowlanego niewadliwie orzekły o częściowej rozbiórce samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego tak aby doprowadzić samowolę budowlaną do stanu zgodnego z obecnie obowiązującymi przepisami prawa. Kwalifikację jako samowoli budowlanej dokonuje się bowiem na datę jej popełnienia, natomiast proces legalizacyjny polegający na uzyskaniu stanu zgodnego z prawem ocenia się w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia uchwały Nr X/58/II/94 Rady Miejskiej Poznania z dnia 6 grudnia 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania – nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przechodząc do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego "trwałej niewykonalności decyzji" (o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.) o częściowym nakazie rozbiórki, należy wskazać, że samo w sobie pozostawienie do wyboru inwestora, którą część budynku należy rozebrać, nie świadczy o niewykonalności decyzji o nakazie rozbiórki skoro w decyzji tej dokładnie wskazano, które elementy altany skarżący ma rozebrać, w tym dowolną części zasadniczej bryły budynku altany o powierzchni 33,87 m2. Aby wykazać, że taki zakres rozbiórki jest trwale niewykonalny skarżący musiałby najpóźniej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wykazać za pomocą stosownego dokumentu sporządzonego przez eksperta, że niemożliwym jest wykonanie częściowego nakazu rozbiórki tak aby uzyskać bryłę altany zgodną z przepisami prawa. Należy dostrzec, że ustalenie zakresu orzeczonego nakazu rozbiórki nie nastąpiło ze strony organu nadzoru budowlanego w sposób dowolny, lecz organ ten kierował się ustaleniami podczas kontroli, wskazując choć lakonicznie, że obiekt budowlany posiada prostą, nieskomplikowaną konstrukcję i dlatego organ nadzoru budowlanego pozostawił adresatowi decyzji swobodę wyboru części tego budynku (tj. zasadniczej bryły budynku) o powierzchni zabudowy 33,87 m2, wymaganą do rozbiórki. Tej zaś ocenie nie przeczą wskazywane w skardze kasacyjnej "komplikacje techniczne" i "ogromne nakłady finansowe". Skarżący choć trafnie odwołał się do niewykonalności decyzji jako niewykonalności faktycznej (braku możliwości wykonania decyzji z przyczyn technicznych), jednak nie wykazał aby w istocie w niniejszej sprawie niemożliwym było wykonanie częściowej rozbiórki obiektu z uwagi na przyczyny techniczne. Natomiast także co do prawnej niewykonalności decyzji nie wykazano aby istniały jakieś przepisy prawa, które czyniłyby niemożliwym wykonanie częściowej rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego z uwagi na obowiązujący zakaz lub nakaz. Poza tym jeżeli nie jest w interesie skarżącego częściowe pozostawienie obiektu budowlanego, to w ramach uzyskanych uprawnień zawsze może dokonać rozbiórki całości obiektu budowlanego, który powstał jako całość samowolnie. To od woli skarżącego zależy czy skorzysta, czy nie – z możliwości stworzonej przez organ nadzoru budowlanego pozostawienia części obiektu, która odpowiadałaby obowiązujący przepisom prawa. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z przedstawionego powyżej wywodu wynika, że nie zawiera także usprawiedliwianych podstaw zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. Takie okoliczności jak kwestia dochodów skarżącego; to, że jest to jedyny dom jaki posiada gdzie mieszka z rodziną; niedopuszczalność egzekucji; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; zasada proporcjonalności; koszty rozbiórki itp. – nie stanowią prawnej argumentacji, która mogłaby podważyć legalność nakazu rozbiórki. Z uwagi na obowiązujące przepisy prawa organ nadzoru budowlanego nie miał zaś możliwości zalegalizowania przedmiotowej samowoli budowlanej jako całości stosując się do treści art. 48 P.b. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.