II OSK 1013/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2024 r., sygn. akt VII SAB/Wa 212/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi D. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Piasecznie w przedmiocie budowy sieci odwodnienia postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

D. Z. (dalej jako skarżąca) 5 grudnia 2023 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Piasecznie (dalej jako: PINB) postępowania dotyczącego robót budowlanych polegających na budowie sieci odwodnienia terenu działki o nr ew. [...] (ul. [...]) w miejscowości [...], gmina [...]. Postępowanie PINB zostało zainicjowane pismem skarżącej z 30 grudnia 2011 r. Skarżąca poprzedziła wniesienie skargi ponagleniem z 10 lipca 2023 r., skierowanym do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 37 K.p.a. W odpowiedzi na skargę PINB wskazał, że decyzją z 9 października 2023 r. nr 252/2023 umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie, zaś od ww. decyzji zostało wniesione odwołanie, w związku z czym akta sprawy zostały przekazane MWINB wraz z pismem z 13 listopada 2023 r. Organ wyjaśnił, że do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy nie będzie podejmował czynności w sprawie. Wniósł o uznanie skargi za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 lutego 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 212/23, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) odrzucił skargę D. Z. (dalej jako skarżąca) na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Piasecznie w przedmiocie budowy sieci odwodnienia na działce o nr ew. [...] w miejscowości [...] oraz orzekł o zwrocie uiszczonego od skargi wpisu sądowego. Sąd uznał, że skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja kiedy skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego podlega odrzuceniu, bowiem została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono przewlekłe prowadzenie postępowania, pomimo tego że decyzja ta nie stała się jeszcze ostateczna – zob. postanowienie NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. II OSK 1575/22 (LEX nr 3515503). Sąd stwierdził, że w dniu wniesienia skargi, tj. 5 grudnia 2023 r. (data nadania skargi w placówce pocztowej – k. 10) sprawa prowadzona przez PINB została już załatwiona wydaniem przez ten organ w dniu 9 października 2023 r. decyzji nr 252/2023 umarzającej postępowanie w sprawie. Zdaniem Sądu, w dniu wniesienia skargi nie istniał już przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego w postaci przewlekłości postępowania administracyjnego przed organem I instancji (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a.). Sąd zauważył, że NSA w ww. postanowieniu z 24 stycznia 2023 r. trafnie stwierdził, że zagadnienie, czy dopuszczalna jest skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, która została wniesiona już po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono przewlekłe prowadzenie postępowania, nawet wówczas, gdy w chwili wniesienia skargi decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna, nie zostało dotychczas rozstrzygnięte w uchwale składu powiększonego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 7 marca 2022 r. sygn. II OPS 1/21 dotyczy bowiem sytuacji, w której skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego została wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu. Trafnie NSA wskazał w ww. postanowieniu z 24 stycznia 2023 r. II OSK 1575/22, że nie sposób przyjąć, że wykładnia zawarta w sentencji tej uchwały obejmuje wszystkie sytuacje związane z dopuszczalnością skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, jakie mogą wystąpić w kontekście zakończenia postępowania administracyjnego w momencie wniesienia skargi. NSA przyjął, że teza tej uchwały nie odnosi się zatem do układu procesowego, jaki zaistniał w niniejszej sprawie, gdzie skarga na przewlekłość została wniesiona po wydaniu decyzji, która w chwili wniesienia skargi nie była jeszcze ostateczna. NSA zauważył, że ogólna moc wiążąca uchwał abstrakcyjnych i konkretnych, o której mowa w art. 269 § 1 P.p.s.a., obejmuje tylko wykładnię zawartą w sentencji uchwały. Sąd podzielił w całości stanowisko NSA akcentujące, że w świetle definicji "przewlekłości" (art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a.), zdarzeniem prawnym, które kończy stan przewlekłości jest załatwienie sprawy przez organ (tu: organ, którego przewlekłość zaskarżono czyli PINB). W świetle art. 104 § 1 K.p.a. należy zaś przyjąć, że momentem załatwienia sprawy jest z reguły, w razie braku odmiennych regulacji ustawowych, wydanie decyzji. Konkludując Sąd I instancji stwierdził, że skoro w chwili wniesienia przez skarżącą skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez PINB organ ten załatwił już sprawę administracyjną poprzez wydanie w dniu 9 października 2023 r. decyzji, to zachodziła pierwotna, bo istniejąca w dniu wniesienia skargi, bezprzedmiotowość postępowania sądowego. W dniu wniesienia skargi nie istniał już bowiem przedmiot postępowania, jakim w realiach niniejszej sprawy był stan przewlekłości PINB w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. W tych okolicznościach sprawy, skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.; por. np. postanowienie NSA z 4 marca 2021 r. II OSK 332/21, CBOSA). Sąd uznał, że dla wyniku niniejszej sprawy nie ma znaczenia okoliczność, że po dacie wniesienia skargi, w dniu 26 stycznia 2024 r. wydana została decyzja organu II instancji (MWINB) uchylająca ww. decyzję PINB, a więc decyzja przenosząca ponownie sprawę na poziom postępowania pierwszoinstancyjnego. Zakres czasowy danego postępowania objętego skargą na przewlekłość ustalić należy w kontekście brzmienia art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., który "nadmierną" długość łączy z konkretnym organem i konkretnym postępowaniem, a nie z ogólnym czasem załatwiania sprawy przez organy właściwe do jej rozpatrzenia. Uniemożliwia to sumowanie łącznego czasu trwania postępowań prowadzonych w danej instancji (zob. postanowienie NSA z 6 czerwca 2022 r., II OSK 1907/21). Sąd wskazał, że przewlekłość PINB zwalczana przez skarżącą wniesionym przez nią ponagleniem z 10 lipca 2023 r. ustała w tym konkretnym przypadku w dniu wydania przez PINB decyzji z 9 października 2023 r. i w dniu wniesienia skargi brak było sprawy zawisłej przed organem I instancji, co determinowało niedopuszczalność skargi. Sąd nie miał podstaw do rozważania potencjalnego stanu przewlekłości po przekazaniu sprawy organowi I instancji przez MWINB do ponownego rozpatrzenia. Ewentualna przewlekłość organu I instancji procedującego na skutek decyzji MWINB z 26 stycznia 2024 r. będzie mogła stanowić przedmiot odrębnej skargi na przewlekłość tego organu, którą skarżąca, nie dostrzegając usprawiedliwionych powodów ewentualnej zwłoki w działaniu PINB (po przekazaniu mu akt sprawy), będzie mogła zwalczać ponagleniem do organu II instancji, poprzedzającym wniesienie skargi. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, zaskarżając je w całości. Sąd zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, kiedy podjęcie przez organ czynności niewynikającej z istoty sprawy i niecelowej tj. wydanie decyzji nr 252/2023 z dnia 9 października 2023 r. umorzeniu postępowania nie stanowiło innej przyczyny, dla której wniesienie skargi jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w niniejszej sprawie nie powinno dojść do odrzucenia skargi. Sąd wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości [...] zł. Ponadto domagała się zasądzenia jej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na wstępie argumentacji pełnomocnik skarżącej przywołał poglądy orzecznictwa odnośnie do tego jak należy rozumieć przewlekłość postępowania organu oraz bezczynność organu. Odnosząc się do swoich rozważań pełnomocnik stwierdził, że Sąd I instancji rozpatrując skargę na przewlekłość postępowania PINB był zobowiązany nie tylko do ustalenia, że organ wydał decyzję z 9 października 2023 r. ale przede wszystkim do zbadania czy czynność ta nie była pozorna, czy wynikała z istoty sprawy oraz czy była celowa. Gdyby Sąd to uczynił doszedłby do wniosku, że wydanie jej nie wynikało z istoty sprawy i że była to czynność niecelowa, pozornie tylko kończąca postępowanie w sytuacji, kiedy tak naprawdę miało być ono dalej prowadzone. Świadczy o tym fakt, że w zawiadomieniu z 19 lutego 2024 r. organ podaje, że będzie dalej prowadził przedmiotową sprawę, ale już w innym zakresie. Aby dalej prowadzić postępowanie w zakresie wskazanym przez organ wcale nie trzeba więc było go umarzać. Czynność ta pozbawiona była jakiejkolwiek racjonalnej podstawy i nie wynikała z istoty sprawy oraz była niecelowa. Nie zakończyła więc stanu przewlekłości, ale była jednym z jego elementów. Zdaniem pełnomocnika, wydaje się, że jej jedynym celem była ochrona organu przed uzasadnionymi żądaniami skarżącej. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że decyzja o umorzeniu została uchylona w całości decyzją MWINB z 26 stycznia 2024 r. nr 82/24 a zatem została wyeliminowana z obrotu prawnego a przedmiotowe postępowanie nadal jest przewlekle prowadzone przez organ. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał złożoną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym korzystając z uprawnień wynikających z art. 182 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Niewątpliwie postanowienie o odrzuceniu skargi zalicza się do postanowień kończących postępowanie w sprawie. Zdaniem NSA, skarga kasacyjna D. Z. nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyzja staje się ostateczna kiedy zostanie skontrolowana przez organ II instancji w wyniku złożenia odwołania lub złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 § 1 K.p.a.). Zatem każde rozstrzygnięcie przewidziane dla organu odwoławczego w art. 138 § 1 pkt 1-3 K.p.a. jest rozstrzygnięciem ostatecznym. Może to być decyzja o umorzeniu postępowania ale tylko ta którą wydaje organ odwoławczy. Decyzja organu I instancji o umorzeniu nie ma przymiotu ostateczności bowiem służy od niego odwołanie. Zatem wydanie przez organ I instancji decyzji o umorzeniu przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania nie jest ostatecznym zakończeniem postępowania. Dopiero wydanie decyzji przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 stycznia 2024 r. nr 82/24, którym uchylono decyzję organu I instancji mogło stanowić podstawę do stwierdzenia, że sprawa umorzenia została ostatecznie zakończona. Wobec tego przedwczesne było wydanie przez Sąd zaskarżonego postanowienia bowiem decyzja organu II instancji w dniu odrzucenia skargi jeszcze nie została wydana i nie weszła do obrotu prawnego. Obecnie jednak istnienie tej decyzji jest faktem i NSA musiał wziąć to pod uwagę. Tym samym nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia bowiem obecnie sprawa przewlekłości została ostatecznie zakończona i rozpatrzenie skargi na przewlekłość stało się niedopuszczalne. Skoro NSA obecnie może wydać tylko rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi, to uchylanie zaskarżonego postanowienia było pozbawione racjonalnego uzasadnienia. Obecnie odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność jest zgodne z prawem. Wskazać należy, że jedna z przesłanek dopuszczalności skargi odnosi się do przedmiotu skargi i obejmuje wymaganie, by – z jednej strony – zaskarżana forma działania administracji należała do katalogu form działania administracji, co do których ustawa przewiduje możliwość ich zaskarżenia do sądu administracyjnego (forma działania administracji musi być przez ustawę objęta właściwością sądu administracyjnego), z drugiej zaś – by zaskarżana forma działania administracji istniała w sensie prawnym (wymóg istnienia przedmiotu zaskarżenia). Oba wymagania muszą być przy tym spełnione łącznie – niespełnienie chociażby jednego z nich jest równoznaczne z niedopuszczalnością skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (jeżeli zaskarżona forma działania administracji nie należy do katalogu form objętych właściwością sądu administracyjnego) lub w rozumieniu przepisu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (jeżeli zaskarżona forma działania administracji w sensie prawnym nie istnieje, tj. jeżeli w momencie wniesienia skargi nie istnieje przedmiot zaskarżenia) i w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi (M. Bogusz, Glosa do uchwały NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, OSP 2021, z. 1, poz. 5). Skoro w obecnej chwili MWINB wydał ostateczną decyzję uchylającą decyzję PINB odnośnie do umorzenia postępowania, którego dotyczy skarga na przewlekłość postępowania to stosownie do uchwały NSA z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 skarga powinna podlegać odrzuceniu jako niedopuszczalna bowiem stan przewlekłości postępowania ustał. Za dzień adekwatny dla oceny dopuszczalności rozpatrzenia skargi, w tym dzień dokonywania oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia, przyjmuje się zatem dzień wniesienia skargi, a nie dzień orzekania przez sąd administracyjny. Przedmiot skargi, określony w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. oraz art. 5 P.p.s.a., determinujący dopuszczalność jej rozpatrzenia, musi więc istnieć w określonym przez ustawodawcę dniu (terminie), z którym ustawodawca związał skutek prawny w postaci dopuszczalności wniesienia tej skargi. Jeżeli przedmiotem skargi jest akt lub czynność organu, dzień dopuszczalności skutecznego jej wniesienia wynika z unormowań zawartych w art. 53 § 1 - 2a i 3 - 4 P.p.s.a. Jeżeli natomiast przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, będące stanem faktycznym, termin dopuszczalnego jej wniesienia jest identyfikowany w ramach wykładni art. 53 § 2b P.p.s.a., który stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Podczas oceny dopuszczalności skargi badaniu sądu podlega więc na wstępie istnienie przedmiotowej przesłanki zaskarżenia (dopuszczalności skargi w zakresie przedmiotowym), tzn. określenia czy na zaskarżoną formę działalności administracji publicznej lub jej zaniechania (bezczynności, przewlekłego prowadzenia postępowania) przysługuje skarga objęta zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 P.p.s.a. Jeżeli bowiem przewlekle prowadzone postępowanie uległo zakończeniu przed wniesieniem skargi, to zachodzi jej niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.), skoro przestaje istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego. W takim przypadku prowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, bo nie ma czego kontrolować (por. T. Woś, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 6, art. 58, Warszawa 2016 s. 528). Ustalenie natomiast przez sąd, że w sprawie zachodzi niedopuszczalność skargi z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, czyni bezprzedmiotowym badanie przez sąd warunków formalnych dopuszczalności wniesienia skargi, tj. ewentualnego faktu wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia - wymogu przewidzianego w art. 52 § 1, czy też w art. 53 § 2b P.p.s.a. (por. postanowienia NSA z: 10 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 136/21, 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1751/19; 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1752/19; wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 973/19). Za niezasadnością skargi kasacyjnej przemawia także okoliczność, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie była przewlekłość postępowania PINB i skoro ten organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie, przy czym nie ma znaczenia jego celowość czy zasadność a nawet legalność, to organ ten nie dopuszczał się już przewlekłości postępowania i wniesienie skargi utraciło swój przedmiot stając się skargą niedopuszczalną. Bowiem PINB wydał decyzję o umorzeniu postępowania 9 października 2023 r. tj. przed wniesieniem skargi do sądu w dniu 5 grudnia 2023 r., to ewidentnie nastąpił brak przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia. Powstała przewlekłość nie dającą się już usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie administracyjne. Nie jest już bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi, którym jest rozstrzygnięcie sprawy, skoro organ dokonał już takiego rozstrzygnięcia. Jeżeli sąd ustali brak przedmiotu zaskarżenia w postaci ustania przewlekłości postępowania administracyjnego wskutek wydania rozstrzygnięcia przez organ administracji, to sąd nie może już dokonywać oceny spełnienia kolejnych warunków dopuszczalności wniesienia skargi, skoro sama skarga jest niedopuszczalna z powodu braku przedmiotu zaskarżenia. Przewlekłość postępowania administracyjnego, jako stan faktyczny, nie jest stanem ciągłym, lecz ma swój kres w chwili rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Po rozstrzygnięciu sprawy przez organ, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, przewlekłość postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, skoro organ wydał już takie rozstrzygnięcie. Za rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji należy przy tym uznać nie tyle samo wydanie aktu administracyjnego, ale jego uzewnętrznienie wobec stron postępowania w postaci jego doręczenia stronom ze skutkiem prawnym ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego. Samo wydanie aktu przez organ jest bowiem czynnością techniczną, która nabiera doniosłości prawnej w postaci rozstrzygnięcia sprawy dopiero w chwili, gdy zostanie skutecznie oświadczona stronom postępowania, jako kończąca tok postępowania. Aby skarga na przewlekłość była dopuszczalna w chwili dokonywania przez sąd oceny zaistnienia przewlekłości w prowadzeniu postępowania przez organ administracji, tj. w chwili wyrokowania, nadal powinien istnieć skutek tej przewlekłości w postaci braku rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym, nadal musi istnieć stan przewlekłości. W okolicznościach sprawy stan przewlekłości minął bowiem organ wydał rozstrzygnięcie najpierw nieostateczne ale w między czasie zapadła decyzja ostateczna. Wobec powyższego Sąd I instancji nie naruszył art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucając skargę skarżącej albowiem prowadzenie postępowania sądowego ze skargi skarżącej na przewlekłość postępowania PINB w przedmiocie budowy sieci odwodnienia wobec wydania przez organ decyzji o umorzeniu postępowania z 9 października 2023 r. a następnie ostatecznej decyzji MWINB z 26 stycznia 2024 r. prowadziła do uznania, że rozpatrywanie tego rodzaju skargi było niedopuszczalne i podlegała odrzuceniu właśnie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Skoro w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania ze skargi na przewlekłość czy bezczynność postępowania organu gdy po wniesieniu skargi a przed wydaniem orzeczenia przez Sąd organ ostatecznie rozpatrzy sprawę, to wydanie decyzji o umorzeniu postępowania również należy uznać za rozstrzygnięcie sprawy i podstawę do odrzucenia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania. Oczywiście umorzenie postępowania nie jest merytorycznym załatwieniem wniosku (pisma z 30 grudnia 2011 r.) nie rozstrzyga kwestii robót budowlanych dotyczących budowy odwodnienia terenu na ww. nieruchomości, która jak wskazuje organ w odpowiedzi na skargę była już wielokrotnie przedmiotem jego rozstrzygnięć jak i wyroków sądowych. Nie można jednak zaprzeczyć, że decyzja o umorzeniu jest rozstrzygnięciem sprawy przez organ i kończy okres jego bezczynności lub zamyka podlegający ocenie sądu okres przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania. Taka decyzja również podlegać będzie merytorycznej ocenie zachowania przesłanek umorzenia postępowania i podlega zaskarżeniu odwołaniem a następnie skargą do sądu. Zatem możliwe będzie skontrolowanie zasadności takiej decyzji i jej zgodności z prawem w wyniku wniesienia odrębnych środków zaskarżenia. Zdaniem NSA, okoliczność wskazywana przez pełnomocnika w skardze kasacyjnej, że w wyniku odwołania skarżącej decyzja o umorzeniu postępowania z 9 października 2023 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z 26 stycznia 2024 r. nr 82/24 (znak: WOP.7721.1031.2023.ND), którą uchylono tę decyzję, jak słusznie zauważył Sąd I instancji nie miała znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi. Istotne było to, że PINB wydał rozstrzygnięcie w postępowaniu zaskarżonym jako prowadzone przewlekle. Uchylenie decyzji PINB dowodzi braku podstaw do umorzenia tego postępowania ale nie wpływa na fakt, że organ sprawę rozstrzygnął w sposób przewidziany prawem choć uczynił to wadliwie w ocenie organu odwoławczego. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. było prawidłowe i skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a.