II GZ 933/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2582/14 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 [...] 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu do utworzenia kancelarii komorniczej postanawia: oddalić zażalenie

Zarządzeniem z dnia 13 sierpnia 2014 r. wydanym w sprawie o sygn.akt VI SA/Wa 2582/14, Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wezwał J. G. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości z 3 [...] 2014 r., w przedmiocie odmowy przedłużenia terminu do utworzenia kancelarii komorniczej przy Sądzie Rejonowym w R. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepis § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W zażaleniu na powyższe zarządzenie J. G. wniósł o jego uchylenie i nadanie biegu skardze. Podniósł, że na podstawie art. 239 pkt 1 lit. d) p.p.s.a., jest zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie kwestionuje w zażaleniu prawidłowości ustalenia wysokości wpisu sądowego, podnosi natomiast, że zgodnie z przepisem art. 239 pkt 1 lit. d) p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Skarżący wskazuje, iż sprawa której przedmiotem jest weryfikacja postanowienia Ministra Sprawiedliwości o odmowie przedłużenia terminu do utworzenia kancelarii komorniczej należy do kategorii spraw wynikających ze stosunku pracy lub stosunku służbowego, bądź też których podstawą jest stosunek pracy lub stosunek służbowy i w związku z tym zwolniona jest z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Przedstawione stanowisko jest jednak chybione. Rozpoznawana sprawa nie jest sprawą z zakresu stosunku pracy. Komornik jest działającym przy sądzie rejonowym funkcjonariuszem publicznym, podlegającym nadzorowi judykacyjnemu prezesa tego sądu, nie jest jednak jego pracownikiem. Taki status komornika wynika z obowiązującej od 1 stycznia 2002 r. ustawy z 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 130, poz. 1452). Z datą wejścia w życie wskazanych zmian ustawowych ustał stosunek pracy między komornikiem sądowym a sądem rejonowym. Komornik stał się organem samodzielnym i samofinansującym. Zawarte w art. 11 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji sformułowanie "komornika powołuje Minister Sprawiedliwości", nie oznacza nawiązania stosunku pracy w drodze powołania w rozumieniu art. 68 Kodeksu pracy, gdyż mimo zbieżności terminologicznej jest to tylko powierzenie danej osobie funkcji organu egzekucyjnego. W związku z tym, również odwołanie skarżącego ze stanowiska komornika nie oznacza rozwiązania stosunku pracy w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy. W sprawie, prawidłowo zatem wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł; trafnie powołano też w tym zakresie, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia, przepis § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Niewątpliwie bowiem sprawa w przedmiocie odwołania ze stanowiska komornika jest sprawą dotyczącą uprawnień do wykonywania zawodu, czynności lub zajęć, o jakiej mowa w § 2 ust. 4 powołanego rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 198 w zw. z art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.