II GZ 923/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W Z na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 1368/15 w zakresie umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W Z na decyzję Ministra Finansów z dnia [..] lutego 2015 r. nr [..] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 17 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie lub Sąd I instancji) umorzył postanowienie w sprawie przyznania prawa pomocy, w sprawie ze skargi W Z (dalej: skarżący) na postanowienie Ministra Finansów (dalej: Minister) z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Sąd I instancji podał w uzasadnieniu, że postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. WSA w Warszawie po raz trzeci odmówił zmiany postanowienia własnego z dnia 18 czerwca 2015 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Jednocześnie, postanowieniem wydanym w tym samym dniu – 10 maja 2017 r. – WSA w Warszawie odrzucił skargę. W dniu 14 sierpnia 2017 r. skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że jego postanowienie z dnia 10 maja 2017 r. o odrzuceniu skargi, stało się prawomocne od dnia 6 czerwca 2017 r. W wyniku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r. umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na jego złożenie po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 12 września 2017 r. skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia. WSA w Warszawie umarzając postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy wskazał, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało zakończone postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. o odrzuceniu skargi, które stało się prawomocne od dnia 6 czerwca 2017 r. Natomiast wniosek o prawo pomocy skarżący zawarł w piśmie z dnia 14 sierpnia 2017 r., które złożył za pośrednictwem poczty w dniu 16 sierpnia 2017 r., zatem już po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego. Wobec tego, że prawo pomocy nie może być udzielone po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego, postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy podlegało umorzeniu. W Z zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.W uzasadnieniu zobrazował swoją sytuacje majątkową. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 243 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie do treści art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy umarza się, jeśli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne. Z analizy akt sprawy wynika, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało zakończone postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. o odrzuceniu skargi, które stało się prawomocne od dnia 6 czerwca 2017 r. Po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego skarżący złożył kolejny wniosek o prawo pomocy (14 sierpnia 2017 r.). Wobec powyższego NSA uznał, że Sąd I instancji zasadnie umorzył postępowanie w sprawie wniosku z dnia 14 sierpnia 2017 r. na podstawie art. 249a p.p.s.a., ponieważ orzekanie w przedmiocie prawa pomocy było zbędne. Skoro postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało prawomocnie zakończone, to skarżący nie miał już obowiązku ponoszenia jakichkolwiek opłat związanych z tym postępowaniem. Twierdzenia skarżącego zawarte w zażaleniu nie podważają stanowiska Sądu I instancji zawartego w zaskarżonym postanowieniu, a odnoszą się jedynie do sytuacji materialnej skarżącego, która w jego ocenie uzasadnia pozytywne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.