II GZ 863/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Po 56/16 w zakresie utrzymania w mocy zarządzenia w sprawie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w P. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Po 56/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 13 maja 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w P. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r., w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Zażalenie na to postanowienie wniósł W. C. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w art. 194 § 1 pkt 1-10 ppsa. Oznacza to, że zażalenie przysługuje stronie tylko na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, a ponadto zażalenie jest dopuszczalne tylko, kiedy ustawa jednoznacznie stanowi o możliwości jego wniesienia. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie nowelizacja ppsa, wprowadzona ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658; dalej: ustawa nowelizująca), mocą której został zmieniony m. in. art. 260 ppsa. Na podstawie art. 1 pkt 73 ustawy nowelizującej, art. 260 ppsa otrzymał w § 1 następujące brzmienie: "Rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy". W § 2 przyjęto natomiast, że "W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" a w § 3, że "Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym". Postępowanie zostaje wszczęte z dniem złożenia skargi. W niniejszej sprawie skargę wniesiono w dniu 16 grudnia 2015 r., a więc już w dacie obowiązywania zmian wynikających z ustawy nowelizującej. Zastosowanie miał zatem art. 260 ppsa w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, z którego wynika obecnie, że Sąd I instancji rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro więc Sąd I instancji, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako Sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to od wydanego przez ten Sąd postanowienia, na podstawie art. 260 ppsa, nie służy już żaden środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. Wobec powyższego, skoro od postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2016 r. nie przysługiwał środek odwoławczy, zażalenie z dnia 19 lipca 2016 r. jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu. Sąd kasacyjny miał na uwadze, że zażalenie na ww. postanowienie WSA zostało podpisane przez W. C., który zaznaczył, że składa je "w imieniu własnym". Jednak fakt niedopuszczalności złożonego zażalenia miał w ocenie NSA pierwszorzędne znaczenie w niniejszym postępowaniu w stosunku do badania legitymacji podmiotu, który to zażalenie wniósł. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa.