II GZ 854/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 171/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. D. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie opinii dotyczącej wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 14 kwietnia 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 171/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA), działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę B. D. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie opinii dotyczącej wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. WSA wskazał, że Przewodniczący Wydziału III WSA w Gdańsku zarządzeniem z 28 lutego 2017 r. wydanym m.in. na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. zobowiązał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca to wezwanie była - stosownie do art. 73 p.p.s.a. - dwukrotnie awizowana (7 i 15 marca 2017 r.). Wezwanie do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem nie zostało przez skarżącą podjęte. Termin na uiszczenie wpisu upłynął w dniu 28 marca 2017 r. Pomimo upływu terminu, skarżąca nie uiściła wpisu sądowego. Wobec tego WSA uznał, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie WSA, wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w jej skrzynce pocztowej nie zostało umieszczone żadne awizo dotyczące przesyłki z zarządzeniem wzywającym do uiszczenia wpisu. Z uwagi na niedopełnienie przez pracowników poczty obowiązków wymienionych w art. 73 p.ps.a.. (brak zawiadomienia o przesyłce), nie można uznać, że doręczenia dokonano skutecznie, a więc że skarżąca została skutecznie zawiadomiona o konieczności uiszczenia wpisu. W takiej sytuacji nie było podstaw do odrzucenia skargi. Skarżąca stwierdziła, że sytuacja z niedostarczaniem awiza miała miejsce już wcześniej. Dodała, że regularnie (minimum raz w tygodniu) odwiedza urząd pocztowy i sprawdza, czy nie ma dla niej jakichś przesyłek poleconych. Oświadczyła, że była na poczcie z pewnością 10, 17 i 24 marca 2017 r. i za każdym razem prosiła pracownicę o informację, czy nie ma dla niej jeszcze jakiejś przesyłki do odebrania i czy nie było jakichś zwrotów. Mimo że przesyłka w tym czasie leżała na poczcie i skarżąca mogła ją odebrać, odpowiedź pracownicy była negatywna. Skarżąca dodała, że w związku z zaistniałą sytuacją napisała skargę do Poczty Polskiej na zaniedbania pracowników, lecz do dnia złożenia zażalenia nie otrzymała odpowiedzi na tę skargę. W piśmie z 13 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącej (adwokat), ustanowiony w ramach przyznanego jej prawa pomocy, poparł w całości zażalenie skarżącej. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zasądzenie kosztów pomocy udzielonej skarżącej z urzędu. Zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 73 § 1, 2 i 3 oraz 4 p.p.s.a. przez uznanie wezwania za doręczone, pomimo że wobec braku zawiadomienia skarżącej o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, domniemanie określone w § 4 nie powinno mieć zastosowania, 2) art. 220 § 3 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi pomimo braku prawidłowego wezwania do uiszczenia należnego wpisu, a tym samym brak podstaw do przyjęcia fikcji doręczenia wezwania oraz brak upływu terminu do dokonania wpisu, co nie mogło powodować odrzucenia skargi. W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie nie doszło do skutecznego doręczenia korespondencji kierowanej do skarżącej. Skarżąca - w związku z brakiem zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki na poczcie - złożyła stosowną reklamację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z 28 lutego 2017 r. Przewodniczący Wydziału III WSA w Gdańsku wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca nie odebrała przesyłki zawierającej to wezwanie i w przewidzianym prawem terminie nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Wobec tego WSA odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., "skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd". Dyspozycja tego przepisu (tj. odrzucenie skargi) znajdzie zastosowanie w danej sprawie jeśli: 1) strona wnosząca skargę została skutecznie wezwana do uiszczenia należnego wpisu oraz 2) strona ta nie zastosowała się do wspomnianego wezwania, tzn. nie uiściła w terminie wpisu sądowego we wskazanej w wezwaniu wysokości. W zażaleniu i późniejszym piśmie procesowym skarżąca kwestionuje skuteczność domniemania doręczenia jej przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, twierdząc że przesyłka ta nie była awizowana zgodnie z wymaganiem określonym w art. 73 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko skarżącej - w świetle akt sprawy - nie jest uzasadnione. Z art. 73 § 1 p.p.s.a. wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie stosownego zawiadomienia. Zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie takie (czyli tzw. awizo) umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynność zawodowe. Z art. 73 § 3 p.p.s.a. wynika, że jeżeli adresat nie podejmie pisma w terminie siedmiu dni od pozostawienia zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Z kolei w art. 73 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określił, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 73 § 1. Z koperty zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz adnotacji na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 18 akt sądowych) wynika, że: 1) przesyłka została 3 marca 2017 r. wysłana na adres skarżącej wskazany w skardze, 2) w związku z niezastaniem adresata pozostawiono 7 marca 2017 r. awizo o możliwości odebrania przesyłki w placówce pocztowej, 3) w dniu 15 marca 2017 r. dokonano powtórnego awizowania przesyłki, 4) w związku z niepodjęciem przesyłki z placówki pocztowej, przesyłkę tę w dniu 23 marca 2017 r. zwrócono do WSA, gdzie wpłynęła w dniu 28 marca 2017 r. Wszystkie wspomniane zdarzenia zostały opatrzone stosownymi adnotacjami, pieczęciami i podpisami przez pracowników Poczty Polskiej S.A. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do podważenia wiarygodności tych informacji, a zatem zasadne było przyjęcie w niniejszej sprawie domniemania wynikającego z art. 73 § 4 p.p.s.a., że zawiadomienie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi należało uznać za doręczone skarżącej w dniu 21 marca 2017 r. Domniemania tego nie podważa skutecznie gołosłowne twierdzenie skarżącej, że w jej skrzynce pocztowej nie pozostawiono żadnego awiza o możliwości odebrania wspomnianej przesyłki w placówce pocztowej. Skarżąca – poza załączeniem skargi na działania pracowników Poczty Polskiej S.A. (opatrzonej datą 26 kwietnia 2017 r.) – nie przedstawiła żadnych dowodów, które uwiarygodniałyby jej twierdzenie o braku pozostawienia awiza, co - jak wskazano w zażaleniu - miało się już wcześniej zdarzać. Takimi dowodami mogłyby być oświadczenia sąsiadów skarżącej o ewentualnych nieprawidłowościach przy doręczaniu wcześniejszych przesyłek przez Pocztę Polską S.A., ewentualne oświadczenia listonoszy w tym zakresie, czy zawiadomienia do właściwych instytucji o niszczeniu skrzynek pocztowych w budynku zamieszkałym przez skarżącą lub o kradzieżach przesyłek znajdujących się tych skrzynkach. W tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, że skutecznie podważono domniemanie z art. 73 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA prawidłowo stwierdził, iż skarżąca w ustawowym terminie (który w niniejszej sprawie upływał 28 marca 2017 r.) nie uiściła wpisu sądowego od skargi, mimo prawidłowego wezwania, trafnie uznanego za skutecznie doręczone. W takiej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w zażaleniu został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Do wniosku tego odnosi się część argumentacji podnoszonej w zażaleniu, jak np. brak poinformowania skarżącej - podczas jej wizyt w placówce pocztowej w okresie biegu terminu na odebranie awizowanej przesyłki - przez pracownika Poczty Polskiej S.A. o przedmiotowej przesyłce, zalegającej wówczas w placówce pocztowej. Wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego będzie podlegał rozpoznaniu przez WSA. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie. PG