II GZ 780/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 6402/23 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. Ł. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 17 listopada 2023 r. nr DPS-DPSZPO.4560.29.2023.DB w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia: oddalić zażalenie.

I Postanowieniem z 18 września 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 6402/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę W. Ł. (dalej: skarżący) na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z 17 listopada 2023 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z 28 stycznia 2025 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 3 czerwca 2024 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało skierowane do skarżącego w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy -postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 grudnia 2024 r., sygn. akt VI SPP/Wa 218/24, odmówiono przyznania skarżącemu prawa pomocy w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 11 lutego 2025 r., w związku z powyższym termin do uzupełnienia braków skargi upłynął w dniu 18 lutego 2025 r. Pomimo zakreślonego terminu, skarżący nie uiścił stosownej opłaty sądowej, natomiast pismem z 18 lutego 2025 r. złożył kolejny wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Sąd uznał, że złożenie przez skarżącego kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy, a w szczególności nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Wobec zatem nieuiszczenia wpisu od skargi w zakreślonym terminie, WSA w Warszawie odrzucił skargę. II Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie złożył skarżący, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie można przypisać skarżącemu winy w niezachowaniu terminu ustawowego do wniesienia zażalenia do WSA w Warszawie. We wniosku skarżący powołał okoliczności, z których wynika, że nie ponosi winy w nieuregulowaniu opłaty w terminie. Ponadto skarżący podniósł, że nigdy nie otrzymał faktycznie wezwania do uregulowania opłaty. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowanym postanowieniem z dnia 18 września 2025 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia przez skarżącego wpisu sądowego od skargi w kwocie 795 zł w przepisanym terminie siedmiu dni, pomimo ponownego wezwania. Podstawą prawną orzeczenia Sądu jest art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z akt sprawy, po prawomocnym odmówieniu przyznania prawa pomocy skarżącemu postanowieniem referendarza sądowego z 6 grudnia 2024 r., sygn. akt VI SPP/Wa 218/24, Sąd pierwszej instancji pismem z 5 lutego 2025 r. wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia asesora WSA w Warszawie z 3 czerwca 2024 r. wzywającego do uiszczenia wpisu. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 lutego 2025 r., skarżący nie wykonał ww. wezwania. Brak uiszczenia wpisu sądowego od skargi został potwierdzony informacją z rejestru opłat sądowych z 18 września 2025 r. Skarżący natomiast w dniu 18 lutego 2025 r. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Odwołując się do utrwalonego stanowiska judykatury należy podkreślić, że z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu, oraz nie przerywa biegu siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi ponowne wniesienie przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie SN z 21 kwietnia 1999 r. o sygn. akt I CKN 1461/98, publik. OSNC z 1999 r. z. 11, poz. 96, postanowienie SN z 9 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 144/02; postanowienie NSA z 5 marca 2024 r., sygn. akt II GZ 46/24; postanowienie NSA z 19 listopada 2024 r., sygn. akt II GZ 503/24). Zatem ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony w sytuacji, gdy sąd prawomocnym postanowieniem ocenił, że skarżący nie spełnia przesłanek zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę, ponieważ skarżący nie uiścił w wyznaczonym terminie siedmiu dni należnego wpisu sądowego. Z wymienionych powodów NSA postanowił oddalić zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a.