II GZ 778/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2025 r. sygn. akt VI SPP/Wa 39/25 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie.

I Postanowieniem z 21 lipca 2025 r., sygn. akt VI SPP/Wa 39/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), odrzucił zażalenie J. A. (dalej: skarżąca) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 maja 2025 r., sygn. akt VI SPP/Wa 39/25, utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 9 kwietnia 2025 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z 9 kwietnia 2025 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej wobec nieuzupełnienia w terminie jego braków. Postanowieniem z 28 maja 2025 r. Sąd, po rozpoznaniu sprzeciwu, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Doręczając powyższe postanowienie pouczono stronę, że nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Skarżąca wniosła na powyższe postanowienie zażalenie, które należało odrzucić, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. WSA w Warszawie wyjaśnił, że w przypadku rozpoznawania sprzeciwu, wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Powyższe przesądza, że od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydanych po rozpoznaniu sprzeciwu, nie przysługują już środki prawne do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje możliwości zaskarżenia takiego orzeczenia. II Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie z 21 lipca 2025 r. złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę poprzez uchylenie zarządzenia. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako oczywiście bezzasadne podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z prawidłowo ustalonego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego wynika, że skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie, które nie podlega zaskarżeniu. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 maja 2025 r., sygn. akt VI SPP/Wa 39/25, utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 9 kwietnia 2025 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało wydane na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a. Zgodnie z art. 260 § 2 zd. 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w tym przypadku jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, co oznacza, że orzeczenie wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu jest równoważne w skutkach orzeczeniu wydanemu w wyniku zażalenia, a zatem – wobec wyczerpania zażaleniowego toku instancji – orzeczenie to z chwilą wydania staje się prawomocne, gdyż nie przysługuje co do niego dalszy środek odwoławczy (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Wobec powyższego zażalenie wniesione od tego rodzaju prawomocnego orzeczenia należy ocenić jako niedopuszczalne prawnie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił kontrolowane postanowienie z WSA w Warszawie z 21 lipca 2025 r., którym na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucono złożone zażalenie jako niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia na prawomocne postanowienie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 197 § 1 p.p.s.a.