II GZ 758/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 437/14 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 437/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie J. J. – dalej: skarżący - na postanowienie tego Sądu z 23 lipca 2014 r. w przedmiocie prawa pomocy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podał, że odpis wspomnianego wyżej postanowienia z dnia 23 lipca 2014 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia zażalenia został doręczony skarżącemu w dniu 4 [...] 2014 r., (k. 58 akt sądowych). Zażalenie na powyższe postanowienie skarżący złożył osobiście w dniu 12 [...] 2014 r. Nie został, zatem zachowany określony w art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2102 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia, liczony od dnia doręczenia postanowienia. Zażalenie wniesione z uchybieniem terminu podlegało, zatem odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. J. wniósł o jego uchylenie oraz jego ponowne rozpatrzenie. Podał, że nie mieszka już w P. Jego nowy adres to ul. R. [...], [...] G. Wskazał, że ww. informację podawał już tut. Sądowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 70 § 1 p.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba, że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu (art. 70 § 2 ustawy). Zawiadomienie o takiej treści otrzymał skarżący przy piśmie Sądu I instancji z 28 [...] 2014 r. (k. 6 akt sądowych) Z przepisu art. 70 p.p.s.a. wynika obowiązek zawiadamiania o zmianie adresu ciąży na stronie (lub jego przedstawicielu) od momentu doręczenia pouczenia zgodnie z art. 70 § 2 p.p.s.a. Obowiązek ten istnieje w czasie trwania postępowania, do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie. Z analizy akt sprawy wynika, że Sąd I instancji postanowieniem z dnia 18 czerwca 2014 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Od tego postanowienia skarżący złożył w dniu 14 [...] 2014 r., sprzeciw. Co istotne dla dalszych rozważań w piśmie tym wskazał adres do doręczeń: ul. R. [...]. [...] G. (k. 31 akt sądowych). Tymczasem postanowienie Sądu I instancji wydane na skutek rozpatrzenia ww. sprzeciwu zostało skierowane do skarżącego na adres ul. M. [...], [...] P. (k. 55 akt sądowych). W kolejnym piśmie z 12 [...] 2014 r., skarżący również wskazał jako swój adres ul. R. [...]. [...] G. (k. 59 akt sądowych). Uwadze Sądu I instancji umknął fakt, że skarżący w piśmie z 11 [...] 2014 r., zatytułowane "sprzeciw" wskazał adres do doręczeń: [...] G., ul. R. [...]. Z powyższego wynika, że to na ten adres WSA winien był kierować dalszą korespondencję adresowaną do skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd I instancji winien dokonywać pism pod rzeczywistym adresem, o którym dowie się w jakikolwiek sposób. Jeśli więc WSA dowiedział się o nowym adresie z pisma skarżącego z 11 [...] 2014 r., (k. 31 akt sądowych), to winien go uwzględnić przy dokonywaniu następnych doręczeń. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania, że skarżący nie dochował należytej staranności nie poinformowania Sądu I instancji o zmianie swojego adresu. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania za skuteczne doręczenia skarżącemu korespondencji sądowej - od czasu wskazania przez niego nowego adresu - na adres ujawniony w skardze (ul. M. [...], [...] P.). Skarżący, bowiem należycie zawiadomił Sąd I instancji o zmianie adresu. W dniu 11 [...] 2014 r. złożył (osobiście – k. 31) pismo procesowe, w którym podał nowy adres ul. R. [...], [...] G. Jak wynika z akt sprawy Sąd I instancji dalszą korespondencję wysyłał na "stary" adres podany przez skarżącego tj. M. [...], [...] P. Również dalsze pisma procesowe składane przez skarżącego zwierały nowy adres, tj. ul. R. [...], [...] G. (k. 59 oraz k. 73 akt sądowych). Przedstawione wyżej okoliczności prowadzą do wniosku, że skarżący skutecznie zawiadomił Sąd I instancji o zmianie swojego adresu, spełnił, więc obowiązek wynikający z art. 70 § 1 p.p.s.a. Dlatego wysłanie korespondencji sądowej na adres przy ul. M. [...], [...] P. nie mogło być skuteczne w świetle przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o doręczeniach. Wszak nowy adres był Sądowi znany. Zaznaczyć tu trzeba, że ani ze stanowiska judykatury ani też z innych przepisów dotyczących sposobu zawiadamiania sądu o zmianie adresu lub informowania o innych okolicznościach nie wynika obowiązek dokonania tego w określonej formie, np. w formie pisemnej bądź w sposób sygnalizujący z góry treść pisma (np. "zawiadomienie o zmianie adresu"). Strona czyni, więc zadość wymienionemu obowiązkowi, gdy zawiadamia o zmianie adresu zarówno na piśmie, jak i ustnie (wyrok SN z dnia 18 grudnia 2003 r., I PK 117/03, LEX nr 108206). Nie sposób, zatem przyjąć, że wskazywanie w kilku kolejnych pismach procesowych nowego adresu nie stanowiło skutecznej informacji dla Sądu I instancji o zmianie adresu. W tej sytuacji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie o odrzuceniu zażalenia wydane zostało przedwcześnie i należało je uchylić. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w związku z art. 197 i art. 198 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.