II GZ 741/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 3507/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia 7 października 2024 r. nr DT-WLRRT.0204.10.2024 w przedmiocie usunięcia przedsiębiorcy turystycznego z listy przedsiębiorców turystycznych oraz organizacji pożytku publicznego mających prawo do przyjmowania płatności dokonywanych za pomocą bonu postanawia: oddalić zażalenie.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 marca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3507/24, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę J. S. (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z 7 października 2024 r. w przedmiocie usunięcia przedsiębiorcy turystycznego z listy przedsiębiorców turystycznych oraz organizacji pożytku publicznego mających prawo do przyjmowania płatności dokonywanych za pomocą bonu. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący został skutecznie wezwany do podpisania skargi oraz do nadesłania swojego numeru PESEL. Wezwanie prawidłowo doręczono 21 stycznia 2025 r., w związku z tym ostatnim dniem na uzupełnienie braków formalnych był 28 stycznia 2025 r. Skarżący jednak pomimo otrzymania prawidłowego pouczenia o konieczności uzupełnienia tych braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi, usunął braki dopiero 4 lutego 2025 r. Wobec tego przesłanie podpisanej skargi i nadesłanie numeru PESEL po terminie do tego wyznaczonym, obligował Sąd pierwszej instancji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. II Skarżący od powyższego postanowienia WSA w Warszawie złożył zażalenie, zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 86 p.p.s.a. poprzez nieprzyjęcie do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Wobec tego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżący załączył do zażalenia oświadczenie syna o odebraniu przesyłki z WSA w Warszawie 21 stycznia 2025 r. i przekazaniu jej skarżącemu 4 lutego 2025 r. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wymagania związane z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego zostały wskazane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy wyjaśnić, że w sytuacji złożenia pisma stanowiącego skargę bez zachowania ustawowych wymogów, strona skarżąca zostaje wezwana przez przewodniczącego do usunięcia zidentyfikowanych braków, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Tym samym sąd odrzuca skargę, na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a., gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie, wobec braków formalnych skargi nie można było nadać jej prawidłowego biegu, co skutkowało wezwaniem strony – na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. – do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej podpisanie i wskazanie numeru PESEL w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie prawidłowo doręczono 21 stycznia 2025 r., w związku z tym ostatnim dniem na uzupełnienie braków formalnych był 28 stycznia 2025 r. Skarżący nie przekazał podpisanej skargi, ani nie podał numeru PESEL w zakreślonym przez Sąd terminie. Braki formalne skarżący uzupełnił dopiero 4 lutego 2025 r. Nie ma znaczenia przedstawiony przez skarżącego argument, że uzupełnienia braków formalnych skarżący dokonał 4 lutego 2025 r., ponieważ dopiero tego dnia otrzymał od syna korespondencję zawierającą wezwanie, a syn nie pamiętał kiedy dokładnie przesyłkę sądową odebrał. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że zawinione przez skarżącego błędy organizacyjne przy odbiorze przesyłki sądowej skutkowały niedotrzymaniem ustawowego terminu. W niniejszej sprawie niewątpliwie zaistniał brak należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy. Zaniedbania syna, na jakie wskazuje skarżący wpływają bezpośrednio na uprawnienia samego skarżącego i nie mogły stanowić przyczyny wskazującej na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. Niewykonanie tego wezwania w wyznaczonym terminie, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skutkowało zatem odrzuceniem skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu zażalenia.