II GZ 659/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 6103/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r., nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 października 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 6103/22, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę A.M. (dalej: skarżąca) na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r., w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 9 maja 2024 r. oraz pismem z dnia 22 maja 2024 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków skargi poprzez odpowiednio uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł oraz nadesłanie trzech odpisów podpisanej skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej 5 czerwca 2024 r. (k. 21 akt sądowych). W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej uzupełnił brak fiskalny skargi, jednak nie nadesłał wymaganych odpisów podpisanej skargi. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd I instancji odrzucił skargę skarżącej. Pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi pomimo tego, że braki, których dotyczyło wezwanie, zostały uzupełnione w terminie, a do uzupełnienia innych braków organ nie wzywał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie zaś do art. 47 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, sąd odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy skarżąca złożyła skargę załączając do niej jej jeden odpis. W postępowaniu wszczętym skargą brało zaś udział czterech uczestników postępowania. Stosownie do wymogu wynikającego z art. 47 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a. koniecznym było więc dołączenie do skargi jej odpisów w ilości odpowiadającej liczbie stron postępowania. Zasadnie zatem Sąd I instancji wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci nadesłania trzech odpisów podpisanej skargi. Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, należy wskazać, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 21 akt sądowych) wynika, iż skarżącej została nadana przesyłka zawierająca zgodnie z rubryką "rodzaj przesyłki" wezwanie: o 3 odpisy skargi, ePUAP, wpis oraz odpis odpowiedzi na skargę. Przesyłka ta została odebrana przez pełnomocnika skarżącej w dniu 5 czerwca 2024 r. Podkreślić w tym miejscu należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm.) (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. II FSK 3421/14, postanowienie SN z dnia 22 marca 2019 r., sygn. I CZ 118/17, postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. II OZ 500/19, postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. I OZ 9/24), przez co podlega ono domniemaniu prawdziwości. Do obalenia wskazanego domniemania nie jest wystarczające samo oświadczenie, że wewnątrz koperty brak było wezwania do uzupełnienia braku formalnego pisma. Odbierający korespondencję powinien sprawdzić, czy zawiera ona wszystkie wskazane na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru dokumenty, a w sytuacji, gdyby przesyłka nie zawierała części dokumentów, albo w razie jakichkolwiek innych wątpliwości co do zgodności treści opisu zwrotki z zawartością przesyłki, postępując racjonalnie i z należytą starannością, winien zawiadomić Sąd o tym fakcie po jej otrzymaniu. W sytuacji, gdy odbierający przesyłkę tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia stronie przesyłki. Zawartą w zażaleniu argumentację skarżącej dotyczącą nieotrzymania wezwania do usunięcia braków formalnych skargi tj. nadesłania trzech odpisów podpisanej skargi, należało więc uznać za nietrafną i niewystarczającą do obalenia domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w wyznaczonym w piśmie z dnia 22 maja 2024 r. terminie. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że doszło do skutecznego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, a w konsekwencji ich nieuzupełnienia, zasadnie odrzucono skargę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.