II GZ 64/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 534/25 w zakresie odrzucenia skargi J. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 grudnia 2024 r. nr BP.702.3464.2024.E.2060.BKOE.9256 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 lipca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 534/25, odrzucił skargę J. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 grudnia 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu, że zarządzeniem z 29 maja 2025 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie dowodu nadania skargi za pośrednictwem firmy kurierskiej [...] z dokładnie wskazanym dniem, w którym nadano skargę, ponieważ z koperty ta informacja nie wynika. WSA stwierdził, że przesyłka z wezwaniem została odebrana przez skarżącą w dniu 16 czerwca 2025 r. (karta akt sądowych nr 35). Termin do uzupełnienia braku formalnego upłynął zatem w dniu 23 czerwca 2025 r. W związku z brakiem odpowiedzi strony na wezwanie sądu, WSA odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). W terminie otwartym do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie skarżąca wniosła pismo zatytułowane: "Zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2025 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji", w którym zaskarżyła, na podstawie art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2025 r. (VI SA/Wa 534/25), zarzucając naruszenie art. 61 § 3 wspomnianej ustawy, a także wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W zażaleniu spółka podniosła argumentację na okoliczność nieuwzględnienia przez Sąd I instancji jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 3 grudnia 2024 r. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec treści powyższego zażalenia, zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2025 r. Przewodniczący Wydziału VI WSA wezwał skarżącą do wyjaśnienia, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia, jakie postanowienie strona skarży. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 8 września 2025 r. wskazała, że: "złożone zażalenie dotyczy wydanego Odpisu Postanowienia od którego przysługuje zażalenie z dnia 30 lipca 2025 dla sygnatury akt VI SA/Wa 534/25". W związku z treścią wyjaśnień przesłanych przez skarżącą, Przewodniczący Wydziału VI WSA zarządzeniem z dnia 19 września 2025 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, poprzez wskazanie w jakim przedmiocie skarży wydane postanowienie z dnia 30 lipca 2025 r. Jednocześnie poinformowano stronę, że w dniu 30 lipca 2025 r. Sąd wydał postanowienie odrzucające skargę, natomiast z treści zażalenia i jego uzupełnienia wynika, że skarżąca skarży postanowienie o odmowie wstrzymania decyzji, którego w niniejszej sprawie nie wydano. Ponadto poinformowano skarżącą, że zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zawierać uzasadnienie zażalenia odpowiadające treścią wnioskowanym zmianom adekwatnie do skarżonego postanowienia. Wezwanie zostało doręczone spółce w dniu 3 października 2025 r. (karta akt sądowych nr 59), jednakże skarżąca nie udzieliła na nie odpowiedzi. Zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2025 r. Sąd I instancji, mając na uwadze treść pisma skarżącej z dnia 8 września 2025 r., uznał że zażalenie z dnia 12 sierpnia 2025 r. dotyczy postanowienia z dnia 30 lipca 2025 r. o odrzuceniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a oceny tej nie zmieniają zarzut i uzasadnienie zażalenia. W pierwszej kolejności należy wskazać, że merytoryczne rozpoznanie skargi jest poprzedzone badaniem przez sąd spełnienia jej wymogów formalnych. W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a, jednym z takich wymogów, jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga wniesiona po upływie tego terminu podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie zatem wezwał skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie dowodu nadania skargi za pośrednictwem firmy kurierskiej [...] z dokładnie wskazanym dniem, w którym dokonano tej czynności, bowiem z dołączonej koperty nie wynika data nadania przesyłki zawierającej skargę. Ustalenie tej daty miało zasadnicze znaczenie dla stwierdzenia terminowości złożenia środka zaskarżenia w niniejszej sprawie i skutecznego zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym, zmierzającego do poddania kwestionowanej decyzji kontroli sądowej. W konsekwencji ustalenie daty nadania skargi w przewidzianym na dokonanie tej czynności ustawowym terminie umożliwiłoby nadanie skardze dalszego biegu w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Uniemożliwienie Sądowi I instancji ustalenia tej okoliczności wskutek nieuzupełnienia braku formalnego skargi w tym zakresie, musiało zatem skutkować jej odrzuceniem. W rozpoznawanej sprawie przesyłka zawierająca wyżej wymienione wezwanie została doręczona skarżącej w dniu 16 czerwca 2025 r., a zatem siedmiodniowy termin na dokonanie powyższej czynności upłynął w dniu 23 czerwca 2025 r. Spółka nie kwestionuje zaś, że nie wykonała wezwania Sądu I instancji w zakreślonym terminie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym stanie rzeczy WSA trafnie postanowił, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., o odrzuceniu skargi z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braku formalnego. Z tych względów, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.