II GZ 633/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "C." Spółki z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 1218/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "C." Spółki z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu powiatu postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 8 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 1218/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. odmówił "C." Spółce z o.o. w G. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z [...] września 2015 r. w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu powiatu w wysokości 34.757,30 zł. Sąd uznał, ze skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie tezy, że niewstrzymanie wykonania decyzji może spowodować następstwa określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Samo powołanie się na przewidywane przez skarżącą następstwa wykonania decyzji, tj. niebezpieczeństwo likwidacji placówki oświatowej i związanej z tym niemożności kontynuowania kształcenia przez słuchaczy, a także groźbę utraty miejsc pracy przez zatrudnioną tam kadrę pedagogiczną i administracyjną, niepoparte dokumentami świadczącymi o sytuacji majątkowej spółki nie mogło stanowić przesłanki udzielenie ochrony tymczasowej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wystąpiły przesłanki uzasadniające jego zastosowanie, a strona uprawdopodobniła swój wniosek. Skarżąca powtórzyła argumenty zawarte we wniosku, a dodatkowo podniosła, że szkoła utrzymywana jest głównie ze środków dotacji oświatowej, której wykorzystanie możliwe jest wyłącznie na cele wskazane w art. 90 ust. 3d u.s.o. Ponadto, spółka stwierdziła, że powiat S. prowadzi obecnie kilka postępowań o zwrot dotacji, których suma przekracza 400.000 zł. Do zażalenia dołączono jednostronny rachunek zysków i strat, bilans oraz informację o zaległościach wobec ZUS. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera uzasadnionych zarzutów, więc podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W ocenie NSA Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżąca we wniosku nie wykazała takich okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem ochrony tymczasowej. Gołosłowne stwierdzenia spółki o konieczności zakończenia prowadzenia szkoły z uwagi na brak środków na jej prowadzenie w razie wykonania decyzji nie mogły bowiem spowodować zastosowania instytucji, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W celu uzyskania ochrony tymczasowej skarżąca powinna była we wniosku przedstawić swoją sytuację finansową, tak żeby umożliwić Sądowi ocenę, czy wykonanie decyzji rzeczywiście może spowodować opisane przez nią skutki. Wobec tego zaniechania WSA nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku strony. Oceny tej nie mogą zmienić dołączone do zażalenia dokumenty. Naczelny Sąd Administracyjny nie bada bowiem wniosku na nowo, lecz kontroluje legalność zaskarżonego postanowienia. Skoro więc Sąd I instancji nie mógł dokonać analizy powyższych dokumentów, to nie mogą one zmienić rozstrzygnięcia tego Sądu. Na marginesie NSA stwierdza, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 P.p.s.a.). W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.