II GZ 622/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 223/16 w zakresie odrzucenia sprzeciwu od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 października 2016 r. w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej dla producentów postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 223/16 odrzucił sprzeciw J. L. od postanowienia tegoż Sądu z dnia 27 października 2016 r. w przedmiocie utrzymania w mocy zarządzenia referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przypomniał, iż wobec bezskutecznego upływu zakreślonego terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 3 sierpnia 2016 r. pozostawił wniosek J. L. (dalej: skarżącej) bez rozpoznania. Na skutek wniesionego przez skarżącą sprzeciwu, postanowieniem z dnia 27 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie podnosząc, że w zakreślonym terminie skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Skarżąca nie zgodziła się z powyższym postanowieniem i wniosła sprzeciw od tego orzeczenia (k. 64 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w tym stanie sprawy powołanym na wstępie postanowieniem wniesiony przez skarżącego środek zaskarżenia nazwany "sprzeciwem" odrzucił, stwierdzając , że od wydanego w dniu 27 października 2016 r. postanowienia Sądu żaden środek nie przysługuje (k. 72). Skarżąca wniosła zażalenie z dnia 9 stycznia 2017 r. na postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 6 grudnia 2016 r. W uzasadnieniu podniosła, iż przesyłka z wezwaniem do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu została niewłaściwie uznana za prawidłowo doręczoną. Jej zdaniem operator pocztowy nie pozostawił awiza pod wskazanym przez skarżącą adresem, a następnie zwrócił ją do Sądu. Zdaniem skarżącej, jej sprawa winna zostać rozpoznania na posiedzeniu jawnym, bowiem to nie ona zawiniła, lecz placówka pocztowa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej: p.p.s.a.) - w nowym brzemieniu - rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy. Z kolei z art. 260 § 2 zdanie drugie (w nowym brzemieniu) wynika, że sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Tej treści regulacja przy uwzględnieniu art. 194 § 1 p.p.s.a. - także w brzemieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. oznacza, że na postanowienie WSA wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., nie przysługuje zażalenie do NSA (por. R. Hauser, M. Wierzbowski "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" 3 wydanie Wyd. C.H. Beck Warszawa 2015, str. 1066). Oznacza to, że z przyjętego rozwiązania systemowego wynika, zgodnie z art. 260 § 2 p.p.s.a., że od postanowienia WSA utrzymującego w mocy zarządzenie referendarza sądowego nie przysługuje ani sprzeciw ani też zażalenie, czyli nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Nie ulega też wątpliwości, że skoro skarga w rozpatrywanej sprawie została wniesiona 15 stycznia 2016 r. (k. 11 akt sądowych), to w odniesieniu do wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy znajdują zastosowanie przepisy znowelizowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązującej od dnia 15 sierpnia 2015 r. Wobec powyższego, skoro od postanowienia WSA w Bydgoszczy z 27 października 2016 r. nie przysługuje środek odwoławczy, sprzeciw skarżącej jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu, na podstawie art. 178 p.p.s.a. Oznacza to, że WSA w Bydgoszczy zgodnie z powołanymi wyżej przepisami postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r. odrzucił sprzeciw skarżącej, gdyż został on złożony od prawomocnego orzeczenia. Z wymienionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.