I GZ 25/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 223/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Kujawsko - Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej dla producentów rolnych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z 30 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 223/16, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę J. L. na decyzję Dyrektora Kujawsko - Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie pomocy finansowej dla producentów rolnych. W uzasadnieniu sąd I instancji wskazał, że skarżąca złożyła skargę na ww. decyzję Dyrektora Kujawsko - Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z [...] grudnia 2015 r. Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 15 grudnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy), natomiast skarga została nadana w jej imieniu u operatora pocztowego 15 stycznia 2016 r. Wobec tego termin na złożenie skargi upłynął 14 stycznia 2016 r. Zatem skarżąca wniosła skargę z naruszeniem ustawowego terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie uchybiła terminowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, ponieważ została ona wniesiona po terminie wynikającym z art. 53 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli zaś skarga została złożona po tym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Wobec tego, że przepisy jasno i kategorycznie określają w jakim terminie wnosi się skargę do sądu i jakie są konsekwencje przekroczenia tego terminu, sąd nie ma w tym względzie żadnego pola do własnej oceny, czy wydania decyzji uznaniowej, gdyż związany jest stanowczym brzmieniem przepisów prawa (por. postanowienie NSA z 6 września 2017 r., sygn. akt II GZ 638/17). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja została skarżącej prawidłowo doręczona w dniu 15 grudnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Zatem termin na złożenie skargi rozpoczął swój bieg w dniu 16 grudnia 2015 r. i upłynął w dniu 14 stycznia 2016 r. Tymczasem skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 15 stycznia 2016 r. (koperta k. 8 akt sądowych), a więc z jednodniowym przekroczeniem terminu ustawowego. Zatem stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. WSA prawidłowo odrzucił skargę, jako spóźnioną. Naczelny Sąd Administracyjny nie może natomiast prowadzić rozważań co do przyczyn uchybienia terminu i orzekać w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe kwestie, wychodzą poza zakres niniejszego postępowania zażaleniowego, a co za tym idzie pozostają poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II GZ 86/15). Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.