II GZ 603/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 1229/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. N. na czynności Dyrektora Zarządu Zieleni Miejskiej w Krakowie w przedmiocie wydania zezwolenia na handel z mobilnego punktu rowerowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 7 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 1229/24, odrzucił skargę M. N. na czynność Dyrektora Zarządu Zieleni Miejskiej w Krakowie w przedmiocie wydania zezwolenia na handel z mobilnego punktu rowerowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 28 czerwca 2024 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na "czynności Dyrektora Zarządu Zieleni Miejskiej w Krakowie obejmujące faktyczne uniemożliwienie skarżącemu prowadzenia na obszarze Parku Lotników Polskich w Krakowie, a także innych parków miejskich w Krakowie działalności gospodarczej (...)". Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z dnia 2 sierpnia 2024 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL skarżącego, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie po dwukrotnym awizowaniu w dniach 7 i 15 listopada 2024 r. powróciła adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie (k. 101). Na podstawie art. 73 p.p.s.a. należało pismo uznać za doręczone w dniu 21 listopada 2024 r. Tym samym termin do uiszczenia wpisu upływał 28 listopada 2024 r. (czwartek). Pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków skargi w wyznaczonym terminie. W związku z tym WSA zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę i zarządził zwrotu uiszczonego wpisu od skargi, stosownie do przepisów art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 73 § 1 w zw. z § 2 i § 4 p.p.s.a. poprzez uznanie pisma sądowego wzywającego do uzupełnienia braku skargi za doręczone, pomimo braku zawiadomienia adresata o doręczeniu przesyłki (z uwagi na brak awizo, jaki wystąpił wskutek błędu pracownika Poczty Polskiej), - a w konsekwencji naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie terminu na uzupełnienie braków za niedochowany, pomimo braku doręczenia wezwania do jego uzupełnienia i odrzucenie pisma bez możliwości uzupełnienia braków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnienia wymaga, że stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo strony, jeżeli jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go, nie mając takiego obowiązku. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jej odrzuceniem. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, skierowane do strony skarżącej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało awizowane w dniu 7 listopada 2024 r., o czym pozostawiono informację w oddawczej skrzynce pocztowej. Powtórnie zostało awizowane w dniu 15 listopada r. Dlatego uznano je za doręczone z dniem 21 listopada 2024 r. Zastosowany w sprawie tryb doręczenia z art. 73 P.p.s.a. rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało skutecznie doręczone adresatowi. Ustanowienie przez ustawodawcę tego rodzaju doręczenia podyktowane jest potrzebą ochrony biegu postępowania sądowego przed jego zatamowaniem wskutek nieodebrania pisma sądowego przez stronę. Domniemanie w zakresie skutecznego doręczenia przesyłki może zostać obalone, gdy adresat wykaże, że mimo zastosowania tej formy doręczenia pismo nie zostało doręczone z przyczyn od niego niezależnych (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowski. Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011, str. 384-385 i powołane tam orzeczenia NSA). Do obalenia domniemania doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a. nie jest wystarczające samo twierdzenie strony, że nie zostało jej doręczone ani pismo sądowe, ani awizo. W tym celu przede wszystkim należało zainicjować postępowanie reklamacyjne u operatora pocztowego (por. postanowienie NSA z dnia 15 października 2024 r., sygn. II OZ 545/24). Co prawda skarżący przedstawił kopię informacji o zgłoszeniu reklamacji spornej przesyłki do Poczty Polskiej, jednakże brak w aktach informacji zwrotnej od operatora o rozpatrzeniu tej reklamacji. Tym samym w sprawie brak wystarczającego dowodu do obalenia tzw. fikcji doręczenia. W rozpoznawanej sprawie, ponownie awizowaną przesyłkę, wobec niepodjęcia jej przez adresata, zwrócono do nadawcy w dniu 25 listopada 2024 r. Powyższe wskazuje na spełnienie warunków, od których ustawa uzależnia skuteczność doręczenia zastępczego. W świetle powyższego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że przesyłkę zawierającą wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi, po jej dwukrotnym awizowaniu, należało uznać za doręczoną w dniu 21 listopada 2024 r., co w konsekwencji nakładało na skarżącego obowiązek uzupełnienia braku do 28 listopada 2024 r. Bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu w konsekwencji rodził konieczność odrzucenia skargi, o czym zasadnie orzekł Sąd I instancji. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.