II GZ 587/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2635/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. D. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 6 [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2635/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. D. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 6 [...] 2015 r., w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie Sąd I instancji wskazał, że T. D. w ww. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. WSA uzasadniając odmowę uwzględnienia wniosku – na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – wskazał, że w rozpatrywanej sprawie skarżący ograniczył się w istocie do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazując okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie przesłanek określonych w przywołanym przepisie. W ocenie Sądu I instancji tak sformułowany wniosek uniemożliwiał rzeczywistą ocenę sytuacji w jakiej znajduje się skarżący. Zażalenie na postanowienie WSA wniósł T. D., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że postanowienie Sądu I instancji jest bezzasadne. Dalej, wyjaśnił że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się prowadzeniem dwóch hoteli. W ostatnich latach zmuszony był przeprowadzić szereg kosztownych inwestycji remontowych i modernizacyjnych. Środki finansowe uzyskane na ten cel pochodzą z kredytów bankowych, których spłatę zabezpieczają hipoteki na nieruchomościach. W ostatnich latach pogorszyła się sytuacja finansowa skarżącego ze względu na kryzys w na rynku usług hotelarskich w T. Na dowód skarżący przedłożył pismo z banku z dnia 26 [...] 2016 r. oraz z dnia 8 [...] 2016 r. w przedmiocie nieprolongowania umowy o linię kredytową i wezwania do zapewnienia środków na rachunku rozliczeniowym w wysokości umożliwiającej spłatę limitu kredytowego wraz z odsetkami i kosztami wynikającymi z ww. umowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że samo przedstawienie żądania o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek określonych tym przepisem. Tymczasem właśnie taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe było przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji nie został w żaden sposób uzasadniony, a w konsekwencji – wobec wcześniejszych rozważań - nie mógł zostać uwzględniony. Wpływu na rozstrzygnięcie Sądu kasacyjnego nie mogły mieć argumenty przedstawione w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji. Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych okoliczności. Skarżący nie wykazał swojej sytuacji finansowej, a w konsekwencji nie uprawdopodobnił możliwych do wystąpienia w wyniku wykonania decyzji zdarzeń, które mogłyby spowodować wystąpienie przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za skuteczne wykazanie sytuacji majątkowej nie może być uznane przedstawienie dokumentów bankowych dotyczących nieprolongowania umowy o linię kredytową. Tego typu fragmentaryczne dane, podobnie jak nieliczne i gołosłowne twierdzenia zawarte w środku zaskarżenia, są niewystarczające do wnioskowania o sytuacji skarżącego uzasadniającej zastosowanie dobrodziejstwa instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.