II GSK 587/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2516/15 w sprawie ze skargi T. M. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. M. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 12 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2516/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. M. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2015 r. w przedmiocie uchylenia postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że [...] czerwca 2004 r. T. M. złożył w Powiatowym Biurze Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004, w którym zadeklarował działki rolne położone na 66 działkach ewidencyjnych, znajdujących się w województwie [...]. W dniu 4 października 2004 r. w gospodarstwie rolnym skarżącego została przeprowadzona kontrola, podczas której na działkach oznaczonych identyfikatorami A, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, R, S, T, U, W, X, Y, Z, AA, AB, AC, AD, AH, AG, Al, AJ, AM, AN, AO, AP, AR, AS, AT, AU, AW, AX, AY, AZ, BA, BB, BC, BD, BE, BF, BG, BH, BI, BJ, BK, BL, BM, BN, BO, BP, BR, BU stwierdzono brak utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. (kod nieprawidłowości DR 10). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją z [...] kwietnia 2005 r. odmówił skarżącemu przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych) stwierdzając, że powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności wyniosła 0,97 ha, przy 31,49 ha powierzchni deklarowanej. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. skierował gospodarstwo producenta do ponownej kontroli na miejscu. W trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych 23 maja 2005 r. stwierdzono w gospodarstwie skarżącego szereg nieprawidłowości, w tym m.in. brak użytkowania rolniczego na dzień 30 czerwca 2003 r. w odniesieniu do działek rolnych, na których podczas pierwszej kontroli na miejscu stwierdzono kod DR10. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. decyzją z [...] czerwca 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 8 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 564/05 uchylił zaskarżoną decyzję z [...] czerwca 2005 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. Wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją z [...] maja 2008 r. odmówił skarżącemu przyznania płatności, a Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. decyzją z [...] stycznia 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W wyniku rozpatrzenia skargi skarżącego na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 264/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K., wskazując, że przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne nie odbyło się zgodnie ze wskazaniami Sądu, zawartymi w wyroku z 8 marca 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K., decyzją z [...] marca 2011 r., odmówił stronie przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2004 r. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. z [...] czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 4 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 685/11 oddalił skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. z [...] czerwca 2011 r., a NSA wyrokiem z 31 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 505/11 utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji. Pismem z 23 września 2014 r. skarżący złożył do Prezesa ARiMR, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz pkt 5 i § 2 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie dopłat bezpośrednich oraz ONW za 2004 r. zakończonego decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. z [...] czerwca 2011 r. Do wniosku skarżący załączył: opinię kryminalistyczną z 13 września 2014 r. z przeprowadzonych czynności badawczych wraz z przeprowadzonym eksperymentem śledczym po dokonaniu faktycznej wizji lokalnej w terenie, sprawozdanie z 13 września 2014 r. z przeprowadzenia 13 września 2014 r. wizji lokalnej obiektów podlegających instytucji dopłat bezpośrednich oraz ONW za 2004 r. na rzecz skarżącego, eksperyment śledczy przeprowadzony na okoliczność oceny wiarygodności przeprowadzonych czynności kontrolnych 4 października 2004 r. oraz czynności kontroli z 23 maja 2005 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że 29 sierpnia 2014 r. zapoznał się z częścią akt sprawy, będących w aktach w Agencji w K., z których dokonał zdjęć i w tym dniu uzyskał "dowód materialny na fakt popełnienia przestępstwa" polegającego na sfałszowaniu protokołów z kontroli na miejscu oraz poświadczeniu nieprawdy przez A. G. i M. G. podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w 2010 r. Skarżący wskazał ponadto, że ww. zarzut sfałszowania dokumentów i składania fałszywych zeznań przez ww. osoby udokumentowany został po 29 sierpnia 2014 r., po okazaniu mu oryginału dokumentów w siedzibie Agencji w K. oraz po otrzymaniu opinii biegłego z zakresu kryminalistyki mgr inż. M. K. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem z [...] grudnia 2014 r., m.in. na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ zauważył, że o zaistnieniu przesłanek, na które skarżący powołał się we wniosku o wznowienie (z 23 września 2014 r.), informował już we wniosku z 23 sierpnia 2013 r. Zatem, w ocenie organu, nie został zachowany termin wynikający z art. 148 k.p.a., zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Poza tym organ stwierdził, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów ani wyroków wydanych przez właściwy sąd bądź organ (nie można było za taki uznać opinii kryminalistycznej wykonanej na zlecenie skarżącego) na potwierdzenie swojego twierdzenia, nadto zgodnie z wiedzą organu, w sprawie naruszenia prawa w trakcie przeprowadzenia kontroli nie toczyło się postępowanie karne przed organami wymiaru sprawiedliwości i organami ścigania, a tylko takie postępowanie uzasadniałoby możliwość powoływania się na naruszenie prawa karnego przy ich przeprowadzaniu. Raporty te były przedmiotem weryfikacji jako materiał dowodowy w postępowaniach sądowoadministracyjnych i nigdy nie zostały przez sądy administracyjne zakwestionowane w zakresie naruszenia przepisów prawa karnego, tym bardziej jako dokumentu, w którym poświadczono nieprawdę, czy który sfałszowano. Prezes ARiMR postanowieniem z [...] marca 2015 r. uchylił postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Prezes ARiMR stwierdził, że wniosek, na który powołał się Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. z 23 sierpnia 2013 r., nie zawierał treści, jakie zostały przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na poparcie stanowiska odmawiającego wznowienie postępowania. Wniosek ten jest wnioskiem skarżącego o przyznanie płatności na rok 2009, co oznacza, że stanowiska organu odnoszącego się do oceny samej przesłanki wznowienia oraz terminu do złożenia wniosku o wznowienie nie można było uznać za prawidłowe, natomiast wniosek skarżącego z 23 września 2014 r. należało traktować jako pierwszy wniosek w sprawie wznowienia postępowania, w którym powołane zostały zarzuty sfałszowania raportów z kontroli na miejscu oraz składania fałszywych zeznań przez A. G. i M. G. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Prezesa ARiMR z [...] marca 2015 r. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że Prezes ARiMR zasadnie uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, uznając, że: "Wniosek na który powołuje się Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. z dnia 23 sierpnia 2013 r. nie zwiera treści jakie przytacza w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ na poparcie stanowiska, uzasadniającego odmowę wznowienia postępowania. Wniosek o którym mowa, datowany na dzień 22 sierpnia 2013 r. (a który wpłynął do organu w dniu 23 sierpnia 2013 r.) jest wnioskiem J. M., działającego we własnej sprawie, zainicjowanej wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2009. Powyższe oznacza, że stanowisko organu odnoszące się do oceny samej przesłanki wznowienia oraz terminu do złożenia wniosku o wznowienie nie można uznać za prawidłowe, natomiast wniosek J. M. działającego w sprawie T. M. z dnia 23 września 2014 r. należy traktować jako pierwszy wniosek w sprawie wznowienia postępowania, w którym powołane zostały zarzuty sfałszowania raportów z kontroli na miejscu oraz składania fałszywych zeznań przez A. G. i M. G.". Jednocześnie Prezes ARiMR uznał, że: "W tych okolicznościach sprawy, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S., ponownie badając sprawę zobowiązany będzie do weryfikacji twierdzeń Skarżącego oraz przedstawienia swojego stanowiska co do kwestii zachowania terminu, które to stanowisko powinien poprzeć stosowną argumentacją zawartą w uzasadnieniu rozstrzygnięcia". Zdaniem Sądu I instancji, organ II Instancji zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z przepisami prawa i doświadczenia życiowego. Zawarte w zaskarżonym postanowieniu ustalenia dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. M., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości trzykrotności stawki określonej według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 15, 71, 75 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i 148 k.p.a. poprzez nieprawidłową kontrolę organu administracji publicznej, który nie zastosował wyszczególnionych przepisów k.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organy nieprawidłowo ustaliły, że sygnalizowane przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa karnego rozpoczynały bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, skarżący nie ma wiedzy specjalnej i jego doniesienia stanowiły przypuszczenia, zaś bieg terminu o którym mowa w art. 148 k.p.a., rozpoczął się dopiero wraz z uzyskaniem opinii podmiotu mającego specjalistyczną wiedzę grafologiczną i z zakresu kryminalistyki i od tego momentu organ administracji winien był liczyć miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Poza tym, autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę, że Sąd nie uwzględnił zarzutów skarżącego, iż do akt sprawy nie zostały przez Prezesa ARiMR dołączone następujące dowody: 1) opinia kryminalistyczna z przeprowadzonych czynności badawczych wraz z przeprowadzonym eksperymentem śledczym po dokonaniu faktycznej wizji lokalnej w terenie, sporządzonym 13 września 2014 r. przez eksperta kryminalistyki nadkom. mgr inż. M. K.; 2) sprawozdanie z przeprowadzenia 13 września 2014 r. wizji lokalnej sporządzone przez eksperta kryminalistyki nadkom. mgr inż. M. K.; 3) wyniki eksperymentu śledczego przeprowadzonego 13 września 2014 r. przez eksperta kryminalistyki nadkom. mgr inż. M. K. W ocenie skarżącego brak tych dokumentów uniemożliwił Sądowi prawidłowe ustalenie czy dowody te mogły mieć wpływ na uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającej je decyzji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie procesowym z 20 listopada 2017 r. wnoszący skargę kasacyjną domagał się zawieszenia postępowania "do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Ministra Rolnictwa (...) oraz przez Prokuratora Krajowego w związku z przestępczymi działaniami funkcjonariuszy ARiMR w okresie od 2004 r. do 2015 r.". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawy, na których oparto skargę kasacyjną, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. W pierwszym rzędzie konieczne jest przypomnienie, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. Ponieważ w rozpoznawanym przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności postępowania przewidziane w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku ogranicza się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane zarzutach postawionych Sądowi I instancji. Ocena zasadności podstaw kasacyjnych w rozpoznawanym przypadku wymaga uwagi, że konsekwencją związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami kasacyjnymi jest konieczność prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach kasacyjnych. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych (art. 174 p.p.s.a.) jest wymóg powołania w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niedochowanie tych wymogów może utrudniać lub wręcz uniemożliwiać odniesienie się do podstaw, na których skargę kasacyjną oparto. Zdaniem składu orzekającego przypomnienie powyższych reguł, rządzących postępowaniem kasacyjnym, jest konieczne z uwagi na sposób sformułowania podstaw kasacyjnych. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty postawione Sądowi I instancji w rozpoznawanej skardze kasacyjnej przedstawionym wymogom nie w pełni mianowicie odpowiadają. Przede wszystkim za wadliwą konstrukcję podstaw skargi kasacyjnej należy uznać sformułowanie zarzutu przez wymienienie szeregu przepisów - regulujących różne kwestie - bez jednoznacznego wskazania na czym uchybienie każdego z tych przepisów polegało. W rozpatrywanym przypadku postawiono zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 15, 71, 75 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i 148 k.p.a. i - jak to wynika ze sposobu sformułowania zarzutu - naruszenia wszystkich tych przepisów strona upatruje w nieprawidłowej kontroli organu administracji publicznej, który nie zastosował wyszczególnionych przepisów k.p.a. Niewątpliwie zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zasadnie przyjmuje się, że istota uprawnień sądu administracyjnego koncentruje się na kontroli zaskarżonego aktu poprzez ocenę tego, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i w sposób prawidłowy je zastosował w rozpatrywanej sprawie. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. jednakże może mieć miejsce tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane - a taki stan rzeczy w sprawie miejsca nie miał. Generalnie przepisowi art. 3 powołanej ustawy przypisuje się charakter ustrojowy. Nie może on zatem stanowić podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normy (por. np. wyroki NSA: z 11 października 2016 r., II GSK 2101/15; z 16 maja 2017 r., II GSK 598/17; z 8 czerwca 2017 r., II GSK 4181/16). Odnośnie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie można nie zauważyć, że nie dookreślono jednostki redakcyjnej przepisu. Powiązanie z wymienionymi przepisami k.p.a. wskazuje jednak, że zarzut dotyczy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c – to znaczy regulacji odnoszącej się do naruszenia przepisów postępowania. Kontrolowane przez Sąd I instancji postanowienie wydano na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. - który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zarzutu naruszenia tego przepisu (w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) nie postawiono. Nie ulega jednak kwestii, że wobec podważenia stanowiska organu I instancji co do przekroczenia terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy - w tym co do zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania wskazanych we wniosku - ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Odnośnie do objętych podstawami kasacyjnymi przepisów artykułów 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. trzeba wyjaśnić, że niewątpliwie to na organach spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak i obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, przy czym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, zaś ocena na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, musi się mieścić w granicach prawem przewidzianej swobody. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzut nieprawidłowej kontroli organu administracji publicznej, co do zastosowania wyżej wymienionych przepisów k.p.a., wnoszący skargę kasacyjną wiąże z tym, że Sąd I instancji - w jego ocenie - orzekał nie mając pełnego obrazu stanu faktycznego sprawy. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Poza sporem bowiem powodem odmowy wznowienia postępowania było - jak już wskazano - stwierdzenie przekroczenia terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Kontrolowanym przez WSA postanowieniem uchylono zaś powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji wobec ustalenia - na podstawie akt sprawy - że wadliwie przy ocenie zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania oparto się na treści wniosku z 23 sierpnia 2013 r. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji - zasadnie podzielając to stanowisko, co zresztą kwestionowane nie jest - miał uzasadnione podstawy by uznać, że akta sprawy (zgromadzony w nich materiał dowodowy) wystarczały do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W skardze kasacyjnej nie przedstawiono przy tym żadnych argumentów, które miałyby potwierdzać zarzut, że stwierdzenie przez organ II instancji wadliwej oceny terminowego złożenia wniosku nastąpiło z naruszeniem granic prawem przewidzianej swobody (art. 80 k.p.a.). Odnośnie do zarzutu naruszenia artykułów 8, 15, 71 k.p.a. w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego brak jakiegokolwiek wyjaśnienia, co wyklucza odniesienie się do tak sformułowanej podstaw kasacyjnej. Nie wskazano mianowicie z jakich powodów, zdaniem strony, doszło do naruszenia zawartej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w czym przejawia się uchybienie zasadzie dwuinstancyjnego postępowania (art. 15) ani też w jaki sposób naruszono art. 71 k.p.a., który stanowi, że skreśleń i poprawek w protokole należy tak dokonywać, aby wyrazy skreślone i poprawione były czytelne, a skreślenia i poprawki powinny być stwierdzone w protokole przed jego podpisaniem. Całkowicie niezrozumiały jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i 148 k.p.a. Sąd I instancji oddalając skargę na postanowienie organu odwoławczego - uchylającego rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania - jednocześnie podzielił bowiem pogląd tego organu, że ocena zasadności wniosku o wznowienie na podstawie wskazanych podstaw, a tym samym zasadność zastosowania tych przepisów, będzie dopiero przedmiotem rozważań przez organ I instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dotychczasowe wywody - wskazujące na zasadność przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji kontrolowanego przez Sąd I instancji postanowienia - jednocześnie świadczą o braku podstaw do uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania, zawartego w piśmie procesowym z 20 listopada 2017 r. Zgodnie z art. 125 § 1 p.p.s.a. sąd może bowiem zawiesić postępowanie z urzędu m.in. jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (pkt 1); a także jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej (pkt 2). Nie ulega kwestii, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania – wymienionego w przytoczonym art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto, w ocenie składu orzekającego, dla rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy, istota której sprowadza się do kontroli stanowiska Sądu I instancji oceniającego legalność postanowienia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. okoliczności podniesione w zgłoszonym przez skarżącego kasacyjnie wniosku na obecnym etapie postępowania nie mają znaczenia. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów (pkt 2) wydano na art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). Koszty obejmowały wynagrodzenie radcy prawnego, który sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną i stawił się na rozprawie przed NSA (180 zł).