II GZ 570/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 431/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 431/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił [...] wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wraz ze skargą na powyższą decyzję [...] wniósł o jej wstrzymanie wykonania. W uzasadnieniu podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje bez wątpienia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody dla niego i jego rodziny. Podkreślił, że odebranie uprawnień oznacza dla niego utratę zatrudnienia i brak środków dla utrzymania rodziny. Wskazał, że aktualnie na rynku panuje trudna sytuacja i nie jest łatwo znaleźć nową pracę, tym bardziej, jeżeli wymaga to przekwalifikowania pracownika. Według Sądu I instancji skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji, na mocy której skreślono skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, może doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych lub spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. WSA stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącego, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Skarżący nie powiązał bowiem skutków jej wykonania z konkretnymi zmianami w sferze majątkowej. Nie podał żadnych przykładowo danych obrazujących jego aktualną sytuację finansową (np. stanu pozostających do jego dyspozycji zasobów pieniężnych) przy jednoczesnym wskazaniu, jak zmieniłaby się ona po wykonaniu decyzji. Nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Tymczasem ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do realizacji wskazanych przez stronę przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skoro skarżący nie wskazał żadnych danych dotyczących jego sytuacji majątkowej oraz posiadanych zasobów finansowych, nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący domagał się jego zmiany i uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1) naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie normy zawartej w tym przepisie w sytuacji, gdy skarżący jako osoba zatrudniona w ochronie mienia został skreślony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, co w konsekwencji rzutuje na jego kwalifikacje w tym zakresie i związaną z tym wysokość wynagrodzenia za pracę, 2) sprzeczność istotnych ustaleń Sądu w kontekście niebudzących wątpliwości zdarzeń faktycznych i prawnych związanych z wszczęciem postępowania karnego i zarzutami stawianymi skarżącemu polegająca na przyjęciu, że nie została uprawdopodobniona okoliczność, iż wykonanie przedmiotowej decyzji może "doprowadzić do nieodwracalnych skutków pranych lub spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody". W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że został skreślony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony w związku z wszczętym postępowaniem karnym. Spowodowało to zmianę warunków jego zatrudnienia – doszło do obniżenia jego wynagrodzenia za pracę do kwoty 2.150 zł brutto miesięcznie, z uwagi na niemożność posługiwania się przy ochronie bronią palną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Sąd I instancji nie uznał zasadności złożonego wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej ze względu na brak wykazania okoliczności obrazujących sytuację majątkową oraz posiadanych zasobów finansowych skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, bowiem skarżący w uzasadnieniu zażalenia nie podważał prawidłowości przyjęcia, że tylko konkretne dane przedstawione we wniosku mogłyby dać Sądowi I instancji możliwość dokonania oceny wniosku i ewentualnie wtedy dopiero uznać go za skuteczny. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy, dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku ograniczył się do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje bez wątpienia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody dla niego i jego rodziny. Podkreślił, że odebranie uprawnień oznacza dla niego utratę zatrudnienia i brak środków dla utrzymania rodziny. Wskazał, że aktualnie na rynku panuje trudna sytuacja i nie jest łatwo znaleźć nową pracę, tym bardziej, jeżeli wymaga to przekwalifikowania pracownika. W tym stanie rzeczy Sądowi I instancji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle przedstawionej wyżej wykładni tego przepisu brak wykazania okoliczności obrazujących sytuację skarżącego stanowi przeszkodę dla jego uwzględnienia. Odnosząc się do natomiast do wyjaśnień skarżącego zawartych w zażaleniu trzeba stwierdzić, że sam fakt utraty w wyniku skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej części dotychczasowych dochodów nie jest równoznaczny z wystąpieniem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak też NSA w postanowieniach z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 399/17 oraz z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GZ 755/16). Nie tylko we wniosku, ale także w zażaleniu skarżący nie wykazał, jaka jest jego kondycja finansowa i czy rzeczywiście brak zastosowania ochrony tymczasowej w tym postępowaniu skutkowałby wystąpieniem konsekwencji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie Sądu I instancji nie zostało przez skarżącego skutecznie zakwestionowane. Jednocześnie należy zauważyć, że sąd ma prawną możliwość zmiany bądź uchylenia w każdym czasie postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.