II GZ 536/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Ciechomska – Florek po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 480/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Ż. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 5 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 480/17 sprawie ze skargi J. Ż. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 5 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że pismem z 20 stycznia 2017 r. J. Ż. (dalej: skarżący) wniósł skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji z 5 stycznia 2017 r., w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący argumentował wniosek tym, że jest jedynym żywicielem rodziny i skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej spowoduje, że pozostanie bez pracy, w konsekwencji czego nie będzie w stanie zapewnić niezbędnych środków utrzymania dla siebie i rodziny. W ocenie Sąd pierwszej instancji, wymieniony w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a obowiązek ich wykazania leży po stronie skarżącego. Uzasadnienie wniosku powinno zawierać konkretne okoliczności, wskazujące, na zasadność wstrzymania zaskarżonego aktu. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżący powołując się na okoliczność utraty źródła utrzymania nie przedstawił żadnych dokumentów, które wskazywałyby, że jego sytuacja finansowa wymaga zastosowania rzeczonego środka. W ocenie Sądu pierwszej instancji, ryzyko utraty dotychczasowej pracy nie stanowi czynnika przesądzającego o konieczności zastosowania przewidzianej przez ustawodawcę instytucji. Skarżący może podjąć inne zatrudnienie, tym bardziej, że nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających brak możliwości podjęcia innego zatrudnienia. Zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji złożył skarżący zaskarżające je w całości. Zaskarżonemu zażaleniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie normy zawartej w tym przepisie w sytuacji, gdy będąc osobą zatrudnioną w ochronie mienia został skreślony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, co w konsekwencji rzutuje na jego kwalifikacje i związaną z tym wysokość wynagrodzenia za pracę. Skarżący zarzucił też sprzeczność ustaleń Sądu pierwszej instancji w kontekście niebudzących wątpliwości zdarzeń faktycznych i prawnych związanych z wszczęciem postępowania karnego i zarzutami stawianymi skarżącemu polegającą na przyjęciu, że nie została uprawdopodobniona okoliczność, iż wykonanie przedmiotowej decyzji może "doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych lub spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza wobec powyższego, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy, dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w uzasadnieniu zażalenia nie podważał prawidłowości przyjęcia, że tylko konkretne dane przedstawione we wniosku mogłyby dać Sądowi pierwszej instancji możliwość dokonania oceny wniosku i ewentualnie wtedy dopiero uznać go za skuteczny. Zdaniem skarżącego, jego twierdzenia odnośnie utraty uprawnień związanych z dostępem do broni, a w konsekwencji zmniejszeniem kompetencji zdecydowanie negatywnie wpłynie na wysokość zarobków, co w istocie wyczerpie obowiązek wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje nadto, że skarżący we wniosku ograniczył się do sformułowania żądania - nie uzasadniając go, ogólnie wskazując w czym upatruje możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle przedstawionej wyżej wykładni tego przepisu brak merytorycznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stanowi przeszkodę dla jego uwzględnienia. Odnosząc się do natomiast do wyjaśnień skarżącego zawartych w zażaleniu trzeba stwierdzić, że sam fakt utraty w wyniku skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej części dotychczasowych dochodów nie jest równoznaczny z wystąpieniem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak też NSA w postanowieniu z dnia 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GZ 755/16). Nie tylko we wniosku, ale także w zażaleniu skarżący nie wykazał, jaka jest jego kondycja finansowa i czy rzeczywiście brak zastosowania ochrony tymczasowej w tym postępowaniu skutkowałby wystąpieniem konsekwencji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W zażaleniu nie wskazał też jakichkolwiek okoliczności dotyczących jego indywidualnej sytuacji, które pozwalałyby uznać, że wykonanie decyzji wywoła nieodwracalne, czy trudne do odwrócenia skutki. Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji nie zostało przez skarżącego skutecznie zakwestionowane. Jednocześnie należy zauważyć, że sąd ma prawną możliwość zmiany bądź uchylenia w każdym czasie postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.