II GZ 562/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 288/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 listopada 2024 r., nr KO A/4558/Ru/24 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 7 maja 2025 r., odrzucił skargę M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 listopada 2024 r., w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skargą, zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2025 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu należnego wpisu w wysokości 200 złotych, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została uznana za doręczoną w dniu 5 marca 2025 r. Termin na uiszczenie wpisu od skargi upływał z dniem 12 marca 2025 r. Sąd wskazał, że do dnia 15 kwietnia 2025 strona nie uiściła wpisu co wynikało z informacji z Rejestru Opłat Sądowych. W takim stanie sprawy Sąd na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), skargę odrzucił. M. W., zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji. Mając na uwadze przyczyny ległe u podstaw stwierdzenia przez Sąd I instancji nieuiszczenia należnego w sprawie wpisu od skargi w terminie wynikającym z fikcji doręczenia stronie wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego przywołanej skargi oraz argumentacji podniesionej w motywach zażalenia przez stronę na poparcie twierdzenia braku wiedzy o konieczności uiszczenia rzeczonego wpisu, stwierdzić należy, że istota sprawy sprowadza się do oceny prawidłowości lub wadliwości doręczenia skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu od wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie skargi. Sąd I instancji stwierdził, że zarządzenie wzywające skarżącego do uiszczenia spisu – wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 5 marca 2025 r., zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., wobec dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej wezwanie i jej faktycznego niepodjęcia przez stronę. Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że wezwanie zawierające powołane już zarządzenie z dnia 30 stycznia 2025 r., wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł od wniesionej skargi zostało wysłane do skarżącego w dniu 14 lutego 2025 r. Jak wynika z umieszczonych na kopercie zawierającej wezwanie oraz dołączonego do niej zwrotnego poświadczenia odbioru adnotacji, przesyłka ta nie została doręczona bezpośrednio skarżącemu, w związku z czym została po raz pierwszy awizowana w dniu 19 lutego 2025 r., a następnie awizowano ją w dniu 27 lutego 2025 r. Awizo, co wynika z treści powołanego zwrotnego poświadczenia odbioru, zostało umieszczone w drzwiach adresata (k: 27 i 27 verte). Wobec niepodjęcia korespondencji po powtórnym awizowaniu, wezwanie został zwrócone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 6 marca 2025 r. Taki stan sprawy wskazuje, co słusznie stwierdził Sąd I instancji, że wypełnione zostały warunki związane z próbą doręczenia adresatowi skierowanej do niego przez Sąd korespondencji, o których mowa w art. 73 § 1 – 3 p.p.s.a. W konsekwencji zaś, wobec niepodjęcia przesyłki pomimo powtórnego jej awizowania, zaistniała podstawa do przyjęcia fikcji doręczenia, której mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a. Zasadnie zatem Sąd I instancji stwierdził, że wezwanie do uiszczenia wpisu doręczono zostało skarżącemu w dniu 5 marca 2025 r., wobec pozostawienia w drzwiach adresata pierwszego zawiadomienia o przesyłce w dniu 19 lutego 2025 r. Słusznie również Sąd I instancji stwierdził, że skuteczny upływ do wykonania wezwania – uiszczenia należnego w sprawie wpisu – upływał z dniem 12 marca 2025 r. Wobec stwierdzonego w Rejestrze Opłat Sądowych WSA w Warszawie braku wpisu w sprawie do dnia 9 kwietnia 2025 r. Sąd I instancji zobligowany był do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a., stanowiącego, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Odnosząc się do argumentacji zażalenia, w której wskazano, że w podobnej, zdaniem skarżącego, sprawie Naczelny Sąd Administracyjny przywrócił uchybiony termin do wniesienia skargi, wskazać należy, że w powołanym postanowieniu z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt II GZ 112/25 stan faktyczny istotnie różnił się do stanu faktycznego niniejszej sprawy. W powołanym postanowieniu bowiem strona uprawdopodobniła podnoszone przez siebie twierdzenia odnoszące się do kwestii niedoręczenia jej korespondencji przedkładając złożoną przez siebie reklamację oraz odpowiedź operatora pocztowego. W przedmiotowej sprawie strona poza twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zażalenia nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów lub dokumentów mogących wskazywać, iż w przeszłości "pracownicy poczty Ś. [...] nie doręczali przesyłek" zarówno tych kierowanych do skarżącego jak i innych podmiotów, z którymi skarżący współpracuje, a "do których także nie docierały przesyłki sądowe z UP Ś. [...]". Zauważyć ponadto należy, że w aktach sprawy znajduje się odpowiedź operatora pocztowego na złożoną przez Sąd I instancji reklamację, do której dołączono duplikat potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, na którym to informacje dotyczące podejmowanych prób doręczenia tejże przesyłki pokrywają się z danymi uwidocznionymi na zwróconej Sądowi I instancji przesyłce z wezwaniem do uzupełnienia braku fiskalnego skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.