II GZ 549/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 280/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi K. M. na uchwałę Rady Miasta Sanoka z dnia 29 października 2024 r. nr XIV/77/24 w przedmiocie pozbawienia kategorii drogi gminnej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 280/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił K.M. wstrzymania wykonania uchwały Rady Miasta Sanoka z dnia 29 października 2024 r. nr XIV/77/24 w przedmiocie pozbawienia kategorii drogi gminnej. Sąd I instancji podał w uzasadnieniu, że K.M. (dalej: strona, skarżący) w skardze na ww. uchwałę Rady Miasta Sanoka zawarł wniosek o jej wstrzymanie wykonania. Argumentując wniosek podał, że wykonanie uchwały spowoduje trudne, właściwie niemożliwe do odwrócenia skutki. Z chwilą bowiem sprzedaży nieruchomości, która będzie stanowiła drogę publiczną nie będzie możliwe przywrócenie drogi do użytkowania. Planowane przeznaczenie drogi do sprzedaży wynika zaś z uzasadnienia do projektu uchwały. Zdaniem WSA art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) wyłącza możliwość wstrzymania wykonania aktu prawa miejscowego, który wszedł w życie, niezależnie od zarzutów podnoszonych w odniesieniu do tego aktu i argumentów zawartych we wniosku o wstrzymanie jego wykonania. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Zaskarżona uchwała należy do aktów prawa miejscowego i weszła w życie z dniem 1 stycznia 2025 r., o czym stanowi § 3 zaskarżonej uchwały. Niezależnie od argumentacji podniesionej w skardze dla uzasadnienia wniosku nie może podlegać zatem wstrzymaniu. Wbrew twierdzeniu skarżącego niezgodność zapisu o dacie wejścia w życie z art. 10 ust. 3 zd. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.; dalej ustawa o drogach publicznych), nie skutkuje formalną dopuszczalnością wstrzymania. Sąd nie jest władny do dokonywania oceny skuteczności tego zapisu na obecnym etapie postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione w realiach niniejszej sprawy odmówienie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały wobec zaistnienia w rzeczywistości ku temu ważnych przesłanek; 2) art. 10 ust. 3 zd. 2 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie, że zaskarżona uchwała skutecznie weszła w życie, w sytuacji gdy zawiera błędne oznaczenie co do daty wejścia w życia, a co za tym idzie jest nieważna i nie weszła skutecznie w życie od 1 stycznia 2025 r. W uzasadnieniu autor zażalenia wskazał, że sprzeczny z prawem jest § 3 zaskarżonej uchwały, zgodnie z którym uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2025 r. Tymczasem zgodnie z art. 10 ust. 3 zd. 2 ustawy o drogach publicznych, pozbawienie zaliczenia drogi publicznej nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego. Uchwała z dnia 29 października 2024 r. podjęta została później niż do końca trzeciego kwartału 2024 r., zatem nie mogła wejść w życie z dniem 1 stycznia 2025 r. Najwcześniejszym terminem, w którym uchwała mogłaby wejść w życie, jest dzień 1 stycznia 2026 r. WSA w Rzeszowie błędnie zatem przyjął, że uchwała skutecznie weszła w życie i z tego powodu nie może być wstrzymane jej wykonanie. Błąd w określeniu wejścia w życie uchwały prowadzi przy tym do jej bezwzględnej nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak słusznie wyjaśnił Sąd I instancji, zaskarżona uchwała weszła w życie z dniem 1 stycznia 2025 r., o czym stanowi § 3 tej uchwały. Zatem stosowanie do cyt. art. 61 § 3 p.p.s.a., nie może podlegać wstrzymaniu. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyłącza możliwość wstrzymania wykonania aktu prawa miejscowego, który wszedł w życie, niezależnie od zarzutów podnoszonych w odniesieniu do tego aktu i argumentów zawartych we wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Wbrew oczekiwaniom autora zażalenia, kwestia, czy § 3 zaskarżonej uchwały, który wskazuje datę jej wejścia w życie, jest zgody z zarzucanymi w zażaleniu przepisami art. 10 ust. 3 zd. 2 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych w zw. z art. 2 Konstytucji RP – nie mogła zostać objęta merytoryczną oceną Sądu w niniejszym postępowaniu. Należy wskazać, że jak wynika z treści skargi, strona zaskarżyła w całości uchwałę Rady Miasta Sanoka z dnia 29 października 2024 r. nr XIV/77/24, zarzucając jej naruszenie art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, poprzez m.in. pozbawienie drogi kategorii drogi gminnej z dniem 1 stycznia 2025 r., pomimo, że uchwała podjęta została później niż przed końcem trzeciego kwartału roku 2024. Tożsamy zarzut stawiany jest w rozpoznawanym zażaleniu. Zatem autor zażalenia w istocie domaga się przesądzenia - w postępowaniu wpadkowym - przed wydaniem w sprawie wyroku - o zgodności § 3 zaskarżonej uchwały z prawem, co jest niedopuszczalne. Wymaga podkreślenia, że na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżanego aktu sąd nie jest uprawniony do badania jego merytorycznej zasadności. Zatem podnoszone przez autora zażalenia zarzuty dotyczące niegodności § 3 zaskarżonej uchwały z wymienianymi w zażaleniu przepisami – nie mogły podlegać ocenie w ramach niniejszego postępowania. W ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały - sąd nie ocenia jej prawidłowości w aspekcie zgodności z prawem. Wobec tego należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zasadnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.