II GZ 53/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3718/24 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3718/24 w sprawie skargi P. Sp. z o.o. w B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 24 września 2024 r., nr 424/12/2024/Ub w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 2 września 2025 r., odrzucił wniesioną przez P. Sp. z o.o. w B. skargę kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3718/24 wydanego w sprawie skargi P. Sp. z o.o. w B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 24 września 2024 r., w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Sąd I instancji wskazał, że w związku ze stwierdzonym brakiem formalnym skargi strona wezwana została do jego uzupełnienia poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, wraz z odpisem dla organu. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 28 lipca 2025 r., w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd wskazał, że przesyłkę zawierającą wezwanie, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi pozostawiono placówce pocztowej, o czym w dniu 14 lipca 2025 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W związku z niepodjęciem pisma w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, w dniu 22 lipca 2025 r. pozostawiono powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma. Mimo powtórnego zawiadomienia, w ustawowym terminie, przesyłka nie została podjęta, w związku z czym, w dniu 29 lipca 2025 r. nastąpił jej zwrot. W takim stanie sprawy Sąd I instancji przyjął, że doręczenie wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej nastąpiło w dniu 28 lipca 2025 r. Termin do uzupełnienia braku upływał w dniu 4 sierpnia 2025 r. (poniedziałek). W ustawowym terminie brak formalny skargi kasacyjnej nie został uzupełniony w związku z czym Sąd I instancji wniesioną w sprawie skargę kasacyjną odrzucił. P. Sp. z o.o. w B., zażaleniem zaskarżyło w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenia art 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż strona ze swojej winy nie uzupełniła braków formalnych skargi kasacyjnej w terminie podczas gdy prawidłowa analiza akt sprawy winna prowadzić do uznania, iż pełnomocnik strony nie otrzymał przesyłki z wezwaniem do uzupełnienia braków skargi bez swojej winy. Podnosząc ten zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie sprawie biegu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Analiza akt sprawy wskazuje, że w dniu wydania zaskarżonego postanowienia istniały podstawy do zastosowania przez Sąd I instancji powołanej regulacji z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego wniesionej przez pełnomocnika skarżącej kasacyjnie spółki w postaci złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, wraz z odpisem dla organu. Jak bowiem słusznie ustalił Sąd I instancji na podstawie informacji zawartych na kopercie zaadresowanej do pełnomocnika spółki, zawierającej wezwanie do uzupełnienia powołanego braku formalnego skargi kasacyjnej, przedmiotowa korespondencja była dwukrotnie awizowana przez operatora pocztowego, a następnie zwrócona do WSA w Warszawie, w dniu 29 lipca 2025 r. jako nie podjęta w terminie. Pierwsze awizowanie przesyłki, co wynika z naniesionych na kopercie korespondencji informacji, nastąpiło w dniu 14 lipca 2025 r. Powtórne awizowanie przesyłki nastąpiło w dniu 22 lipca 2025 r. Zgodnie z art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 - § 1. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe - § 2. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy - § 3. Stosownie zaś do § 4 powołanego przepisu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W opisanym stanie faktycznym sprawy, wobec zwrotu przez operatora pocztowego rzeczonej przesyłki do Sądu I instancji, miał on podstawy do zastosowania fikcji doręczenia, o której mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., a w konsekwencji do uznania, że przesyłkę zawierającą wezwanie doręczono pełnomocnikowi spółki w dniu 28 lipca 2025 r. Wobec zaś nieuzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej do dnia 4 sierpnia 2025 r., w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, podlegała ona odrzuceniu na podstawie powołanego art. 178 p.p.s.a., co też Sąd I instancji zasadnie uczynił zaskarżonym postanowieniem. Mają powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdzając wadliwości zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Na marginesie wskazania wymaga, że podniesiona w zażaleniu argumentacja wraz z załączonymi na jej poparcie dokumentami oraz odpowiedzią operatora pocztowego za pośrednictwem, którego doręczone miało zostać sporne wezwanie, stanowi w swojej istocie uzasadnienie pomieszczonego w zażaleniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej, który to wniosek zostanie rozpoznany przez Sąd I instancji w ramach odrębnego postępowania wpadkowego.