II GZ 522/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Komendanta Głównego Policji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 383/17 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. Ś. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 marca 20127 r. sygn. akt VI SA/Wa 383/17 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2017 r., w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. I. Ś. (dalej: skarżący) w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. dotyczącą skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jej natychmiastowe wykonanie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody dla niego, jak również dla jego rodziny, a także trudne do odwrócenia skutki. Podkreślił, że jest jedynym żywicielem rodziny i skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej powoduje, że pozostał bez pracy i nie jest w stanie zapewnić niezbędnych środków utrzymania dla siebie i rodziny. Odebranie licencji oznacza dla niego utratę pracy i brak możliwości zatrudnienia na podobnym stanowisku w innej firmie. Dodał, że wszczęte wobec niego postępowanie karne uniemożliwia mu podejmowanie jakichkolwiek decyzji, a ewentualne uniewinnienie nie spowoduje przywrócenia go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Skarżący stwierdził, że będzie zmuszony ponownie uzyskać wpis na listę, zaś do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności karnej, on i jego rodzina będą pozbawieni środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Powołując się na dotychczas prezentowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, iż utrata źródła dochodu związana z utratą uprawnień do wykonywania zawodu, który z uwagi na swój rodzaj uprawnień tych wymaga, spowodować może wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Zdaniem Sądu, powołane przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wypełniają przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd podkreślił, że pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu nie przesądza o końcowym wyniku sprawy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Komendant Główny Policji. Zaskarżając orzeczenie w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i wstrzymanie wykonania decyzji, podczas gdy (w ocenie organu) nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W oparciu o powyższy zarzut organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie WSA w Warszawie do dalszego prowadzenia. Organ podkreślił, że skarżący nie wykazał jaka jest jego sytuacja majątkowa i stan rodziny. Zaznaczył też, że skarżący na potwierdzenie okoliczności podnoszonych we wniosku nie przedstawił żadnych dokumentów. W ocenie organu, skutki decyzji są odwracalne, bowiem w razie uniewinnienia skarżącego od zarzutów, skarżący będzie miał możliwość ponownego wpisania się na listę pracowników ochrony fizycznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza wobec powyższego, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy, dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do WSA skarżący wskazał wprawdzie, że jest jedynym żywicielem rodziny i skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej powoduje, że pozostaje bez pracy i nie jest w stanie zapewnić utrzymania dla siebie i rodziny. Twierdzeń tych jednakże w żaden sposób nie udokumentował. Z wniosku o wstrzymanie i jego uzasadnienia nie wynikają też żadne dane obrazujące sytuację rodzinno-materialną skarżącego, w szczególności z ilu osób składa się jego rodzina, jakie były jego dotychczasowe dochody, czy i jakie posiada oszczędności. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący wprost stwierdził, że sytuacja ta została wskazana w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Otóż analiza akt administracyjnych nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zawierają one dowody lub twierdzenia, z których wynikałaby aktualna sytuacja finansowo-rodzinna skarżącego. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji zawarty w odwołaniu, do którego skarżący powoływał się w skardze, zawiera wyłącznie twierdzenia o niemożności wykonywania pracy zarobkowej, a także to, że: "dotknie mnie rozwiązanie umowy o pracę" oraz że: "wstrzymanie zapobiegnie szkodzie majątkowej i ewentualnym moim roszczeniom wobec Skarbu Państwa". Tego rodzaju argumentacja nie zasługuje na aprobatę i stwierdzenie, że skarżący wykazał zaistnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący nie wykazał też, czy wobec niego istnieją jakiekolwiek przeciwwskazania np. zdrowotne w podjęciu innej formy zarobkowania bądź też takie trudności na rynku pracy, które uniemożliwiają mu uzyskiwanie jakiegokolwiek dochodu. Brak we wniosku o wstrzymanie wskazania jakichkolwiek okoliczności dotyczących sytuacji indywidualnej skarżącego nie pozwala uznać, że wykonanie decyzji wywoła nieodwracalne czy trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji przyznał skarżącemu ochronę tymczasową, mimo że lakoniczne twierdzenia skarżącego nie zostały poparte żadnymi dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Tym samym przyjąć należało, że skarżący na etapie składania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w żaden sposób nie uprawdopodobnił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dla niego skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto istotne jest, że natychmiastowe wykonanie decyzji dotyczy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, natomiast wniosek skarżącego dotyczył decyzji organu odwoławczego (por. str. 2 skargi – k. 3 akt sądowych). W tym kontekście należy zauważyć, że WSA udzielił skarżącemu ochrony tymczasowej, bez zbadania czy decyzja, którą I. Ś. wskazał w swoim wniosku została wykonana, a w związku z tym, czy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji było dopuszczalne. Wskazać należy, że zasadą postępowania zażaleniowego jest merytoryczne rozstrzygnięcie kwestii, której dotyczy zaskarżone postanowienie. Z tych wszystkich przyczyn oraz na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.