II GZ 497/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 8192/22 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 14 września 2022 r. nr EA-b-1399/1255/22 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich postanawia: oddalić zażalenie.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 5 lipca 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 8192/22 odmówił wstrzymania wykonania decyzji w sprawie Komendanta Głównego Policji z dnia 14 września 2022 r. nr EA-b-1399/1255/22 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Wraz z wnioskiem nie zostały przedstawione żadne argumenty ani dowody na jego poparcie. Nie znając sytuacji skarżącego nie ma możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji ani czy skutki tej decyzji byłyby rzeczywiście trudne do odwrócenia. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zaskarżając je w całości, wnosząc o uchylenie postanowienia oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że obawia się o prawidłowe przechowywanie złożonej broni do depozytu. Oświadczył nadto, że broń ma wartość sentymentalną i muzealną. Ponadto złożył wniosek o wypłatę odszkodowania w kwocie 1.500,000 zł (słownie: jeden milion pięćset tysięcy złotych) za utracone przychody z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego, oraz wypłatę odszkodowania za straty moralne jakie ponieśli moja żona i dzieci, w kwocie 3.000.000 zł (słownie: trzy miliony złotych), po jednym milionie dla każdego, z wyjątkiem mnie, członka naszej rodziny. Wniosek uzasadnił bezczynnością Policji, 3 letnim izolowaniem od rodziny, w tym od nieletniej córki, że wszczęcie niniejszego postępowania bez faktycznych przyczyn, a wręcz na skutek wieloletnich zaniedbań w ściganiu faktycznego sprawcy przestępstwa, który zagraża innym ludziom. W odpowiedzi na zażalenie Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie przedmiotowego zażalenia oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. Odnosząc się do sformułowanego na str. 8 zażalenia wniosku Skarżącego o wypłatę przez Policję " odszkodowania w kwocie 1.500.000 zł wniósł o pominięcie (lub oddalenie) tego wniosku jako bezpodstawnego i bezzasadnego, niezwiązanego z kwestią wydanego w sprawie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w nim zarzuty i ich motywy, pomieszczone w uzasadnieniu, nie podważają prawidłowości oceny wniosku skarżącego, jakiej dokonał Sąd I instancji. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej ich brak, nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Ponadto, analiza skargi, tak w zakresie zarzutów jak i jej uzasadnienia, nie zawiera jakichkolwiek motywów, które przy ocenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłyby zostać wzięte choćby pomocniczo pod rozwagę w aspekcie art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczności, które autor podniósł dopiero w uzasadnieniu zażalenia na stronach 2 i 3, dotyczących wartości sentymentalnej czy kolekcjonerskiej broni, której dotyczyło cofnięte pozwolenie oraz możliwości nieprawidłowego przechowywania broni nie są wystarczające do podważenia rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. Szczegółowe zasady deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie reguluje wydane z delegacji art. 24 ustawy o broni i amunicji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 roku (Dz.U. Nr 152, poz. 1609). Zgodnie z przepisami rozporządzenia, z czynności przyjęcia do depozytu broni i amunicji jednostka deponująca sporządza protokół, do którego dołącza opinię dotyczącą stanu technicznego broni sporządzoną przez specjalistę z zakresu rusznikarstwa (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). Broń i amunicję przyjętą do depozytu jednostka deponująca przechowuje w odpowiednio przystosowanym do tego celu pomieszczeniu, na zasadach określonych w przepisach dotyczących szczegółowych zasad i warunków przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (§ 3 rozporządzenia) Ponadto jednostka deponująca jest obowiązana do konserwacji broni i przechowywania jej w sposób zapobiegający pogorszeniu jej stanu technicznego (§ 5 rozporządzenia), a nad wykonaniem tego obowiązku czuwa specjalnie do tego powoływana komisja, o której pracach właściciel broni jest powiadamiany i w których może uczestniczyć (§ 6 rozporządzenia). Kolejnym zabezpieczeniem interesów właściciela broni jest możliwość dostępu do broni czy to w celu okazania osobom zainteresowanym jej nabyciem czy też w celu oceny stanu broni (§ 8 rozporządzenia). W świetle cytowanych wyżej przepisów nie można obaw skarżącego uznać za uzasadnione. Podkreślić wypada, że zarówno dysponowanie bronią jak i jej złożenie do depozytu przez poszczególne podmioty może potencjalnie mieć wpływ także na bezpieczeństwo samych dysponentów, jak i osób trzecich. Z tego względu, wstrzymanie wykonania czynności złożenia broni do depozytu powinno być uzasadnione okolicznościami szczególnymi. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel instytucji złożenia broni. Takowe zaś nie zostały w niniejszej sprawie wykazane. Na marginesie tylko należy zaznaczyć, że sprawy o wypłatę odszkodowania nie należą do kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji