VI SA/Wa 5308/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) Protokolant starszy referent Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 30 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń oddala skargę

J. K. (dalej: "skarżący" lub "strona") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Wojewódzkiego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej także jako: "KGP" lub "organ") z 30 czerwca 2023 r., nr [...] (dalej także: "zaskarżona decyzja"), który utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji (dalej także: "organ I instancji") z 13 kwietnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. Podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji były art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2516 ze zm.; dalej: "ustawa o broni i amunicji"). Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym. W dniu 8 września 2022 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Stołecznej Policji wpłynęła informacja z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości (dalej: "KRK"), z której wynikało, że skarżący jest osobą skazaną za umyślne przestępstwo skarbowe. Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2022 roku (sygn. akt [...]), Sąd Rejonowy dla W. uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 77 § 2 w zw. z art. 6 § 2 ustawy z 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (dalej: "k.k.s."), i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 130 zł. Przedmiotowy wyrok uprawomocnił się w dniu 22 lutego 2022 r. Skarżący nie wykonał kary grzywny i nie uiścił kosztów sądowych. W dniu 13 września 2022 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej, w związku z uzyskaniem informacji o skazaniu skarżącego prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie umyślnego przestępstwa skarbowego. Komendant Stołeczny Policji decyzją z 13 kwietnia 2023 r. cofną skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. W uzasadnieniu decyzji wskazał m.in., że w oparciu o otrzymaną informację o skarżącym z KRK, Komendant Stołeczny Policji wykonując dyspozycję z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji – uznał, że skarżący należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 6 lit. a) tej ustawy, tj. osób, stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Organ I instancji podkreślił, że fakt prawomocnego skazania strony za popełnienie umyślnego przestępstwa – wiąże organy Policji, które są zobligowane do cofnięcia pozwolenia na broń w drodze decyzji administracyjnej. Dodatkowo wyjaśnił, że cofnięcie stronie pozwolenia na broń palną nie jest dodatkową karą za popełnione przez nią przestępstwo, ale administracyjnoprawnym skutkiem utraty wiarygodności co do zgodnego z prawem posiadania i używania przez nią broni palnej wywołanym faktem naruszenia prawa. Od decyzji organu I instancji, pełnomocnik strony skarżącej wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Komendant Główny Policji decyzją z 30 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji KGP wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W ocenie organu, w niniejszej sprawie zastosowanie ma pkt 6 lit. a) tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. KGP wyjaśnił, że w sytuacji gdy osoba została skazana za przestępstwo umyślne, a przedmiotowe skazanie nie uległo jeszcze zatarciu, ani w żaden inny sposób nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, to ustawodawca sam rozstrzygnął, że w takim przypadku spełnione zostały przesłanki zagrożenia ze strony takich osób. Dlatego osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie można, a wydane należy cofnąć w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Organ wyjaśnił, że w takich przypadkach organy Policji nie mają możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, bowiem przyznano tu bezwzględnie pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem obywatela. Wobec powyższego ustalenie, że skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Ponadto, organ podkreślił, że przedmiotowe skazanie nie uległo jeszcze zatarciu, co wynika z faktu, iż strona nie uiściła orzeczonej kary grzywny. Pismem z 17 sierpnia 2023 r. pełnomocnik strony złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji zaskarżając ją w całości. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 8 § 1, art. 10 i art. 73 § 2 k.p.a. polegającą na prowadzeniu postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, w szczególności poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sposób przedwczesny, pomimo iż skarżący skargą z dnia 22 czerwca 2023 roku zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 12 maja 2023 roku, znak [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalność zażalenia, wobec czego organ był zobligowany do wstrzymania się z wydaniem zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia wywiedzionego zażalenia, a także poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo odmowy sporządzenia i doręczenia pełnomocnikowi odwołującego kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy; 2) art. 10 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu w każdym jego stadium oraz wypowiedzenia się skarżącego co do zebranego materiału dowodowego, poprzez bezzasadną odmowę sporządzenia i doręczenia pełnomocnikowi odwołującego kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy; 3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania administracyjnego, pomimo iż rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji uzależnione było od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Okręgowy dla W. w W. w sprawie o sygn. akt [...], oraz przez Sąd Apelacyjny w W. w sprawie o sygn. akt [...] z uwagi na złożenie przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania karnego zakończonego Wyrokiem Nakazowym Sądu Rejonowego dla W. w W. o sygn. akt [...], który stał się podstawą wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego; 4) art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wnikliwego i wszechstronnego zebrania materiału dowodowego polegającego na wydaniu zaskarżonej decyzji pomimo, iż odwołujący złożył wniosek o wznowienie postępowania karnego zakończonego wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego dla W. w W. o sygn. akt [...], który stał się podstawą wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego, przy czym organ w dniu 13 kwietnia 2023 roku wydał zaskarżoną decyzję nie czekając na wynik postępowania dot. wznowienia ww. postępowania karnego; 5) art. 7 k.p.a., i art. 8 § 1 k.p.a. polegającą na prowadzeniu postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, w szczególności poprzez brak zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego, pomimo iż rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji uzależnione było od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Okręgowy dla W. w W. w sprawie o sygn. akt [...], oraz przez Sąd Apelacyjny w W. w sprawie o sygn. akt [...] z uwagi na złożenie przez odwołującego wniosku o wznowienie postępowania karnego zakończonego wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego dla W. w W. o sygn. akt [...], zaś organ był zobligowany do wstrzymania się z wydaniem zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia wznowienia ww. postępowania karnego; 6) art 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja organu I instancji jako nieodpowiadająca prawu powinna zostać uchylona w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Mając na względnie powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. Ponadto wniosła o wstrzymanie przez organ wykonania zaskarżonej decyzji, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o wydanie przez Sąd postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania w całości zaskarżonej decyzji z uwagi na ryzyko spowodowania trudnych do odwrócenia skutków względem skarżącego. Dodatkowo strona wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1615) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Nie ocenia natomiast decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2023 r. poz. 1705; dalej także "p.p.s.a."). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej jest zaskarżona skargą decyzja Komendanta Głównego Policji z 30 czerwca 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z 13 kwietnia 2023 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celów ochrony osobistej. W ocenie Sądu, zaskarżona w sprawie decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, odpowiadają prawu, nie było więc podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Podstawą prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, w myśl którego właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z tego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, że ustawodawca sam z góry rozstrzygnął, iż osoba skazana za przestępstwo umyślne nie może posiadać pozwolenia na broń. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca takie pozwolenie jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia przesłanki określone w art. 107 § 3 k.p.a. zarówno co do uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego decyzji. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował reguł postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 15 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia faktyczne wynikają z dostatecznie zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń. Prawidłowo także została zastosowana podstawa prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. W rozpoznawanej sprawie przyczyną do cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej skarżącemu był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla W. z 13 stycznia 2022 roku (sygn. akt [...]) uznający skarżącego winnym popełnienia umyślnego przestępstwa z art. 77 § 2 w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Skoro w sprawie bezspornym jest, że skarżący został prawomocnie skazany za czyn ze wskazanych wyżej przepisów k.k.s., a przestępstwo to ma charakter umyślny, to została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż skarżący stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) powołanej ustawy. Wyrok przed rozprawą nie został zatarty. Podkreślić należy, że każda z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji może stanowić oddzielną i samodzielną przyczynę cofnięcia pozwolenia na broń. Obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W sprawach cofnięcia pozwolenia na broń organ nie ma swobody decyzyjnej. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nakłada bowiem na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ww. ustawy, bez jakichkolwiek wyjątków. Sąd podziela utrwalone w tego rodzaju sprawach stanowisko orzecznictwa, m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 781/16, który stwierdził, że prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń za popełnienie umyślnego przestępstwa ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń. W związku z powyższym, decyduje przesłanka skazania za przestępstwo umyślne i organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma charakter zamknięty. W sprawie bezspornym jest, że skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo karne skarbowe, które ma charakter umyślny. Zdaniem Sądu, organ słusznie zatem wskazał, że do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń (lub o nie się ubiegająca) jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Decyzja wydawana w tym przedmiocie nie ma charakteru środka karnego, lecz ma charakter środka administracyjnoprawnego. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy – powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane zgodnie z wykładnią językową. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Organy Policji nie posiadają kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego czy karnoskarbowego oraz badania ich prawidłowości. Nie rozstrzygają zatem czy zasadnie postawiono posiadaczowi pozwolenia na broń zarzut popełnienia przestępstwa oraz czy też zastosowano kwalifikację prawną czynu, bowiem takie uprawnienia mają tylko organy ścigania i niezawisły sąd, przed którym toczyło się postępowanie karne skarbowe. Podsumowując kwestię ewentualnych naruszeń prawa procesowego, w ocenie Sądu, organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Organ w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Przede wszystkim przed wydaniem decyzji umożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ powiadomił skarżącego o postępowania administracyjnego, wskazał przesłanki swojego postępowania oraz pouczył stronę o jej prawach i obowiązkach. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona zgłosiła wniosek o zapoznanie się z aktami sprawy, zapoznała się z materiałem dowodowym w sprawie i dokonała fotokopii akt. Należy wyjaśnić, że organ nie miał obowiązku sporządzania i doręczenia pełnomocnikowi strony kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Czynności te są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu (art. 73 § 1a k. p. a.). Przepis ten wyraża zasadę dostępu strony do akt sprawy w każdym stadium postępowania i nakłada na organ administracji obowiązek umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów. Sąd w składzie rozpatrującym sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2005 r. (sygn. akt GSK 898/04), zgodnie z którym przepisy art. 73 § 1 k.p.a. nie oznaczają, że strona postępowania może żądać aby kserokopie wykonał i dostarczył sam organ, gdyż sporządzanie notatek czy odpisów z akt postępowania ustawodawca pozostawił stronie. Zdaniem Sądu organ nie był zobowiązany do wykonania kserokopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i przesłania ich skarżącemu. W ocenie Sądu zarzut skarżącego dotyczący przedwczesnego wydania zaskarżonej decyzji w związku ze złożonym zażaleniem na postanowienie organu z 12 maja 2023 r. nr [...], jest bezzasadny. Organ słusznie wskazał, że nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Jak już wspomniano powyżej, podstawą cofnięcia pozwolenia na broń skarżącemu był fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zawieszenia postępowanie administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przyczyną cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej było zakwalifikowanie skarżącego do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, w związku z prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla W. w W. z 13 stycznia 2022 r. (sygn. akt [...]) uznającym skarżącego za winnego zarzucanego mu czynu z art. 77 § 2 w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Zatem rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej nie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Sąd stoi na stanowisku, że organ dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Nie dopatrzył się też naruszenia przez organ art. 80 k.p.a. oraz w konsekwencji przepisów art. 6, art. 8, art. 75 § 1 i art. 78 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Ocena dowodów oraz stanu faktycznego sprawy znalazła swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji, sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu przytoczono obowiązujące przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie wystarczającego i prawidłowo zebranego materiału dowodowego. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji