II GZ 492/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. R. [...] Spółki z o.o. w Rz. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 975/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. R. [...] Spółki z o.o. w Rz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odmówił G. R. [...] Spółce z o.o. w Rz. wstrzymania wykonania objętej skargą tej spółki decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu, że skarżąca spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, iż jej wykonanie może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Konieczność zapłaty kary może w znaczący sposób nadwyrężyć kondycję finansową spółki a nawet narazić ją na utratę płynności finansowej. Strona wskazał, że za ubiegły rok odnotowała ujemny bilans finansowy, co spowodowało wstrzymanie wymagalnych zobowiązań wobec kontrahentów. Na pogorszenie kondycji finansowej spółki miała również wpływ okoliczność wszczęcia postępowań egzekucyjnych w związku z decyzjami o karach finansowych, gdzie zobowiązania z tego tytułu wynoszą łącznie 194.000 zł. Sąd opierając się o analizę przedstawionego przez spółkę bilansu, wyciągu z rachunku bankowego oraz rachunku zysków i strat, stwierdził, że informacje w nich zawarte nie dają podstaw do uznania, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło realnie zagrozić utratą płynności spółki, wobec czego nie było przesłanek do zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej. Z wyciągu z rachunku bankowego skarżącej wynikało bowiem, że spółka na bieżąco reguluje płatności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Saldo w żadnym momencie nie wykazywało wartości ujemnej, zaś dokonywane przez prezesa i jedynego udziałowca, wpłaty wynikały z charakteru prowadzonej działalności – wpłaty z bieżącej działalności. Przepływy na rachunku bankowym skarżącej nie wskazywały na grożące jej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do podnoszonej kwestii wszczętych w stosunku do skarżącej postępowań egzekucyjnych Sąd wskazała, że od dnia 17 grudnia 2015 r. na rachunku bankowym spółki nie pojawiły się żadne wpłaty zaś saldo zmalało do wielkości 0 zł, co nie wskazuje, aby podjęte czynności egzekucyjne w stosunku do wierzytelności na rachunku bankowym wywołały jakieś skutki. Sąd I instancji zauważył również, że z dokumentów przedłożonych przez stronę w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wynikało, iż przychody skarżącej w 2014 r. wyniosły ponad 237.796,39 zł, a zysk 2.936,77 zł. Stwierdził również, że poza wymienionymi dokumentami skarżąca nie przedstawiła żadnych innych dokumentów obrazujących w sposób bardziej szczegółowy jej aktualny bilans zysków i strat, co nie pozwalało na ewentualne ustalenie wystąpienia okoliczności skutkujących utratą płynności finansowej. W podstawie prawnej postanowienia, Sąd I instancji podał art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). G. R. [...] Spółka z o.o. w Rz. zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a. gdyż po stronie skarżącej w sposób jednoznaczny wynikało, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci powstania znacznych strat finansowych w prowadzonej działalności handlowej, a nawet konieczność jej zakończenia przez skarżącego. Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie postanowienia oraz przekazanie sprawy WSA w L. do ponownego rozpoznania ewentualnie o zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając na uwadze treść wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji oraz zgromadzone w aktach sprawy dokumenty na podstawie, których można było ustalić kondycję finansową spółki, za zasadną należy uznać ocenę wniosku, jakiej dokonał Sąd I instancji. Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. stwierdził, że najbardziej wartościowymi dla oceny możliwości wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. były wyciągi z rachunku bankowego strony, które zostały złożone wraz z jej wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Zauważyć bowiem należy, że sam wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej poza ogólną argumentacją co do ewentualnego wpływu decyzji na jej działalność, narażenie na utratę płynności, nie zawierał żadnych konkretnych informacji na podstawie, których w porównaniu z wysokością nałożonej kary możliwym byłaby ocena potencjalnie negatywnego wpływu tejże kary na sferę finansową spółki. Do samego wniosku nie dołączono również żadnego, poza bilansem za 2014 r., innego dokumentu mogącego wskazywać na zaistnienie takiej okoliczności. Wzięte pod uwagę przez Sąd I instancji wyciągi z rachunku bankowego strony, załączone w związku z żądaniem przyznania prawa pomocy, wskazywały, co również trafnie stwierdził Sąd, na regularne obroty spółki. Analiza wszystkich znajdujących się w aktach niniejszej sprawy wyciągów bankowych, potwierdzała bowiem, że strona regulowała swoje zobowiązania jak również dokonywane były przez prezesa spółki wpłaty umożliwiające swobodny obrót finansowy. Fakt, na który także trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, braku wpłat i "wyzerowania" salda rachunku bankowego od dnia 17 grudnia 2015 r., również nie wskazywał na bezpośredni związek z podjętymi czynnościami egzekucyjnymi. Z załączonych do pisma strony z dnia 1 marca 2016 r. zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego, skierowanych przez Dyrektora Izby Celnej w P., wynikało, iż zawiadomienia te bank, w którym skarżąca ma rachunek, otrzymał na początku stycznia 2016 r. Zerowy stan konta jeszcze przed faktyczną realizacją tytułów wykonawczych, przedłożonych przez stronę, nie pozwalał na klarowne i jednoznaczne powiązanie wpływu postępowania egzekucyjnego z realnym obniżeniem czy całkowitym wyłączeniem płynności finansowej spółki – przepływu środków na rachunku bankowym. Przedłożony bilans, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w niewielkim stopniu wskazywała na rzeczywistą kondycje finansową skarżącej. Nie pozwalał na ustalenie rzeczywistych rozmiarów działalności spółki lub struktury jej przepływów finansowych. Ponadto, zauważyć należy, że bilans jak i sprawozdanie finansowe dotyczył 2014 r., wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji natomiast został przez stronę sformułowany i skierowany do Sądu w sierpniu 2015 r. Strona mogła wobec tego przedłożyć wraz z wnioskiem dokumenty obrazujące jej sytuację finansową obejmującą pierwsze półrocze 2015 r. Oceny tej nie zmienia podnoszona w uzasadnieniu zażalenia okoliczność przedstawienia aktualnej sytuacji spółki w piśmie z dnia 1 marca 2016 r., a której to Sąd I instancji, zdaniem autora zażalenia nie wiązł pod uwagę przy orzekaniu. Przywołany, tak bilans jak i sprawozdanie oraz wyciągi z rachunku bankowego, jak już wskazano w znacznej części dotyczyły roku poprzedzającego złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Strona, mając na uwadze datę wniosku, miała możliwość uzupełnienia materiału dowodowego o jak najbardziej aktualny, co uczyniła wyłącznie w odniesieniu do wyciągów z rachunków bankowych, te zaś zostały wzięte pod rozwagę przez Sąd I instancji. Wyciągi bankowe skarżącej załączone do pisma strony z dnia 1 marca 2016 r. stały się bowiem kluczową podstawą ustaleń, w tym ustania aktywności na koncie skarżącej spółki. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.