II GZ 482/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] Sp. z o.o. w organizacji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Po 1907/14 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w organizacji na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 roku, sygn. akt III SA/Po 1907/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie A.Sp. z o.o.w organizacji na postanowienie tego Sądu z dnia 26 sierpnia 2015 r. o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w organizacji. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2015 roku o sygn. akt III SA/Po 1907/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Strona skarżąca skorzystała z prawa do złożenia zażalenia. Po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy (postanowienia NSA: z dnia 02 marca 2016 roku o sygn. akt II GZ 149/16, oraz z dnia 31 stycznia 2017 roku o sygn. akt II GZ 44/17,) oraz po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty sądowej od powyższego zażalenia (postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2017 roku o sygn. akt II GZ 43/17, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 08 marca 2017 roku, pismem z dnia 09 marca 2017 roku, strona skarżąca została zobowiązana do wykonania prawomocnego zarządzenia o wysokości ustalenia wpisu od zażalenia poprzez uiszczenie opłaty w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 20 marca 2017 roku. Skarżący nie uiścił wpisu w wyznaczonym terminie. W dniu 3 kwietnia 2017 r. występujący za stronę skarżącą R. P. złożył ,,zażalenie" na wezwanie z dnia 9 marca 2017 r. podnosząc w nim, że uiszczenie opłaty nie jest możliwe z uwagi na pogorszenie się jego sytuacji majątkowej, o czym świadczą w szczególności "bezdomność, wzrost zadłużenia, ciężka choroba i inne". W piśmie zawarte zostało żądanie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy (punkt czwarty). Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm. dalej: p.p.s.a.). odrzucił zażalenie wskazując jednocześnie, że żądanie dotyczące przyznania prawa pomocy pochodzące od A. Sp. z o.o. w organizacji zostało już dwukrotnie prawomocnie rozpoznane. Postępowania wpadkowe wszczynane w przedmiocie przyznania prawa pomocy na rzecz strony skarżącej kończyło się odmową przyznania prawa pomocy. Sąd I instancji wskazał przy tym, iż nie znalazł podstaw do zmiany postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy na podstawie art. 165 p.p.s.a. Okoliczności wskazane w treści pisma, które złożono w Biurze Podawczym WSA w Poznaniu w dniu 03 kwietnia 2017 roku dotyczą sytuacji majątkowej R. P. i nie mogą mieć istotnego znaczenia z punktu widzenia sytuacji majątkowej strony skarżącej. Sąd I instancji wskazał przy tym, że wskazane powyżej pismo wpłynęło do Sądu po upływie terminu na uiszczenie opłaty, a więc nie przerwało biegu terminu do uiszczenia opłaty od zażalenia. Dodatkowo WSA podkreślił, że wniosek o przyznanie prawa pomocy może być złożony w każdym czasie w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Z kolei przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Strona skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Takimi pismami są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W takim przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Zasadą jest zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku określają przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 i następne p.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnoszący zażalenie nie jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, czy to na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też na podstawie orzeczenia sądu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a argumentacja strony przedstawiona w zażaleniu nie podważa tej oceny. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.