II GZ 479/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. L. F. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II GZ 479/23 w zakresie oddalenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2023 r. sygn. akt. V SPP/Wa 237/22 w zakresie odrzucenia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 listopada 2022 r. sygn. akt V SPP/Wa 237/22 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi I. L. F. i M. Z. K. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 14 lipca 2021 r. nr DMP-VI.4320.1.379.2021.PW w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 2 września 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 1127/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargi I. L. F. oraz M. Z. K. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 14 lipca 2021 r. nr DMP-VI.4320.1.379.2021.PW w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Następnie pismem z dnia 14 września 2022 r. skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy z urzędu w zakresie zwolnienia ich z kosztów sądowych w całości i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zarządzeniem z dnia 18 listopada 2022 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek skarżącego I. L. F. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z powodu niezłożenia – pomimo wezwania - odpowiedniego formularza PPF. Przesyłka pocztowa zawierająca odpis zarządzenia została doręczona wnioskodawcy dnia 14 października 2022 r. W piśmie z dnia 1 grudnia 2022 r., nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego dnia 4 stycznia 2023 r. I. L. F. wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 listopada 2022 r. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wspomniany sprzeciw, jako złożony po terminie określonym w art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej - "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący I. L. F., wnosząc o jego uchylenie i zmianę. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2024 r. sygn. II GZ 479/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie stwierdzając, że odpowiada prawu. Pismem z dnia 24 lutego 2024 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie i zmianę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z przepisem art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.; umorzenie postępowania; wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 p.p.s.a.; odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; odrzucenie skargi kasacyjnej; odrzucenie zażalenia; zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; ukaranie grzywną. Nie ulega wątpliwości - mając na uwadze treść powyższego przepisu oraz jednoznaczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz stanowiska doktryny prawniczej - że zaskarżalne w drodze środków odwoławczych, takich jak skarga kasacyjna oraz zażalenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym są wyłącznie wyroki i postanowienia wydane przez wojewódzkie sądy administracyjne (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 29 listopada 2023 r., sygn. II GZ 134/23, 30 maja 2018 r., sygn. I GPP 10/18, 7 maja 2013 r., sygn. I GZ 44/13, oraz A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 194, a także H. Knysiak-Sudyka [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 194). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2024 r., a zatem środek ten jest oczywiście niedopuszczalny z uwagi na ostateczność i prawomocność tego orzeczenia z chwilą jego wydania. Jak wynika z akt prawy, pouczenie o tym, że orzeczenie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu, skarżący otrzymał wraz z doręczeniem mu odpisu tego postanowienia. W odpowiedzi na żądanie o treści "wnoszę: o zmianę terminu do wniesienia sprzeciwu pismem procesowym z dnia 01.grudnia 2022 r., oraz ustalenie że termin zachowaniu w dniu 04.stycznia 2023 r. do wniesienia sprzeciwu, na skutek odwołania w dniu 01.lipca 2023 roku stanu zagrożenia epidemicznego, a który został wprowadzony USTAWĄ z dnia 2.marca 2020 r., a która to USATAW COVID-19 ograniczała prawa Obywateli" należałoby stwierdzić, że nawet przy potraktowaniu tego żądania, jako wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, nie może być ono uznane za skuteczne albowiem nie spełnia wymogów określonych w odpowiednich przepisach p.p.s.a. Co więcej, ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych weszła w życie dnia 8 marca 2020 r., co w tym kontekście oraz w relacji do treści wymienionego żądania skutkuje nieskutecznością tego wniosku, abstrahując już nawet od tego, że Naczelny Sąd Administracyjny i tak nie mógłby być adresatem tego rodzaju wniosku. W związku z powyższym, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.