II GZ 476/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1785/20 o umorzeniu postępowania zażaleniowego w sprawie zażalenia spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2021 r. oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 30 kwietnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1785/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek A. Sp. z o.o. w Z. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Wyrokiem z 12 maja 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1785/20 Sąd oddalił skargę skarżącej spółki na decyzję, która była przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. W dniu 13 maja 2021 r. skarżąca spółka wniosła zażalenie na postanowienie z 30 kwietnia 2021 r. Postanowieniem z 19 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 195 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), umorzył postępowanie zażaleniowe, z uwagi na to, że wydanie wyroku z 12 maja 2021 r. spowodowało, że Sąd I instancji nie ma już uprawnienia do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, a w konsekwencji postępowanie wszczęte zażaleniem na postanowienie z dnia 30 kwietnia 2021 r. stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu. Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie z 19 maja 2021 r. zaskarżając je w całości jako wydane z naruszeniem: 1. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie, skutkujące umorzeniem postępowania zażaleniowego, pomimo skutecznego złożenia zażalenia oraz umorzenia postępowania w sytuacji gdy strona zachowuje prawo do złożenia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie; 2. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie, skutkujące umorzeniem postępowania zażaleniowego podczas gdy Sąd zobowiązany był do rozpoznania zażalenia w pierwszej kolejności, przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy, tym bardziej wobec faktu, że strona nie została zawiadomiona o terminie posiedzenia niejawnego zaplanowanego na dzień 12 maja 2021 r. oraz wobec niewypełnienia warunków formalnych postępowania poprzez niedoręczenie pełnomocnikowi spółki odpowiedzi na skargę złożonej przez organ, co miało wpływ na wynik sprawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem I instancji wskutek wydania wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku (por. postanowienie NSA z 3 października 2018 r., sygn. akt II GZ 325/18, z 26 listopada 2020 r., sygn. akt II GZ 348/20). Oznacza to, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, tj. w niniejszej sprawie wyroku z dnia 12 maja 2021 r., sąd ten utracił kompetencje do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie wszczęte zażaleniem podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA z: 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 770/18; 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 363/18; 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1514/17, 13 listopada 2019 r., sygn. akt II GZ 261/19). W przypadku bowiem zasadności takiego zażalenia Sąd pierwszej instancji nie miałby podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku strony skarżącej (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FZ 461/19). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.