II GZ 459/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 941/21 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie skierowanie na badanie lekarskie postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 27 października 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 941/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania decyzji oraz decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z [...] sierpnia 2021 r. w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Sąd I instancji stwierdził, że nie zaistniały przesłanki do zastosowania względem skarżącego ochrony tymczasowej, wynikającej z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W ocenie WSA skarżący nie wskazał na negatywne skutki mogące płynąć z wykonania decyzji, gdyż decyzja w przedmiocie skierowania na badania lekarskie nie powoduje automatycznie pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami, a ma na celu jedynie wyjaśnienie wątpliwości co do rzeczywistego stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy. Nie rodzi więc niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ponieważ decyzja ta samoistnie nie pozbawia skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący odniósł się do zasadności wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności. Zasadnie też WSA wskazał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie pozbawiają strony uprawnień do kierowania pojazdami, gdyż stanowią jedynie o konieczności poddania się badaniom lekarskim celem sprawdzenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wskazać należy, że uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania spoczywa na stronie skarżącej. W związku z tym, że skarżący w istocie nie uzasadnił swojego wniosku, Sąd I instancji został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo wskazanie, że wykonanie powyższych decyzji byłoby rażącym naruszeniem norm prawnych oraz wolności obywatelskich jest niewystarczające do zastosowania ochrony tymczasowej. Ponadto, jak słusznie zauważył WSA, także charakter tychże decyzji nie wskazuje, aby mogły one wywołać negatywne skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niezasadna jest także argumentacja wskazująca na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez wystawienie skarżącego – w związku z koniecznością wykonania badania - na zwiększone ryzyko zarażenia się wirusem SARS-CoV-2, skoro skarżący podkreślał, że jako Prezes Zarządu obowiązany jest do kontaktowania się i utrzymywania relacji z kontrahentami spółki na terenie całego kraju oraz poza jego granicami. Skoro nie ma przeciwskazań do kontaktowania się i utrzymywania relacji z kontrahentami, tym bardziej możliwe jest przeprowadzenie badania w odpowiedniej placówce z zachowaniem przyjętych powszechnie zasad reżimu sanitarnego. Podkreślić także należy, że w postępowaniu o udzielenie ochrony tymczasowej Sąd nie bada prawidłowości postępowania administracyjnego. W związku z nieuzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji trafnie uznał, że skarżący nie wykazał, iż w jego przypadku zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zażalenie nie zasługiwało zatem na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.