II GZ 426/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 lipca 2026 r. sygn. akt III SA/Łd 405/26 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 3 kwietnia 2026 r. nr SKO.4181.5.26 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy postanawia: 1. oddalić zażalenie; 2. zwrócić [...] ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nienależnie uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (sto) złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 16 lipca 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 405/26, odrzucił skargę [...] (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 3 kwietnia 2026 r., nr SKO.4181.5.26, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Zaskarżone postanowienie wydano w następującym stanie sprawy. Pismem z 11 maja 2026 r., z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na powyższą decyzję. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącej Wydziału III WSA w Łodzi z 12 czerwca 2026 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: wskazanie nr. PESEL skarżącego, złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed WSA lub sądami administracyjnymi (wraz z dowodem uiszczenia należnej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa) oraz podanie adresu elektronicznego ePUAP, jak również do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania doręczono 25 czerwca 2026 r. pełnomocnikowi pocztowemu pełnomocnika skarżącego. Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), WSA w Łodzi stwierdził, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi ani nie uiścił od niej wpisu w przepisanym terminie, który upłynął 2 lipca 2026 r. Pełnomocnik skarżącego wniósł w jego imieniu zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również o przeprowadzenie dowodu z załączonych do zażalenia zwolnienia lekarskiego pełnomocnika oraz zaświadczenia o jego hospitalizacji, wydanego przez szpital na potrzeby innego postępowania, którego termin wypadał w okresie, gdy pełnomocnik przebywał w szpitalu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, co miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie, że 25 czerwca 2026 r. nastąpiło skuteczne doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, w sytuacji gdy pełnomocnik skarżącego w okresie od 27 maja do 1 lipca 2026 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, a to na skutek poważnych problemów zdrowotnych, gdyż 26 maja 2026 r. był po raz pierwszy na SOR, aby następnie 27 maja 2026 r. ponownie pojawić się na tym samym SOR i zostać przyjętym na oddział udarowy. Najpewniej już 26 maja 2026 r. pełnomocnik przeszedł udar i był hospitalizowany aż do 3 czerwca 2026 r. na oddziale udarowym, następnie został wypisany ze szpitala i korzystał ze zwolnienia lekarskiego aż do 1 lipca 2026 r. Zatem pomimo że kancelaria odebrała 25 czerwca 2026 r. wezwanie w tej sprawie, to nie można uznać go za skuteczne, gdyż pełnomocnik przebywał wówczas na tzw. L4, a dodatkowo jeszcze na chwilę obecną odczuwa skutki przebytego udaru, co w znacznym stopniu ogranicza jego zawodowe funkcjonowanie lub mu je utrudnia. Sąd nie posiadał wiedzy o tym zdarzeniu medycznym, co dla pełnomocnika jest zrozumiałe, dlatego pewnie zastosował następstwa braku odpowiedzi, tak jakby w tym czasie pełnomocnik mógł podejmować czynności zawodowe. Tymczasem w dniu doręczenia nie był obecny w pracy, termin nie mógł zacząć biec, a on po odebraniu zaskarżonego postanowienia złożył zażalenie i uzupełnił braki; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, co miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji błędne odrzucenie skargi, pomimo iż doręczenie wezwania 25 czerwca 2026 r. nie mogło zostać uznane za skuteczne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako oczywiście bezzasadne podlegało oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za jednoznacznie niewadliwe zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Sądu I instancji, który prawidłowo ustalił relewantny stan faktyczny, jak również poprawnie wyłożył i zastosował mające znaczenie w sprawie przepisy prawa. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu, należy wyjaśnić, że z włączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 36) wynika, iż wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia od niej wpisu zostały przesłane na wskazany przez pełnomocnika w skardze adres kancelarii i – po awizacji – odebrane 25 czerwca 2026 r. w urzędzie pocztowym przez pełnomocnika pocztowego – a zatem na zasadzie określonej w art. 37 ust. 2 pkt 2 lit. b) ustawy z 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (ob.: t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 558). Tym samym nie ma racji autor zażalenia, twierdząc, jakoby doręczenie nie mogło zostać uznane za skuteczne. Wskazywane przez pełnomocnika skarżącego okoliczności, tj. problemy zdrowotne w okresie doręczania wezwań, uniemożliwiające mu funkcjonowanie zawodowe nie mogły wywrzeć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia, ponieważ środkiem procesowym służącym do zakwestionowania winy w uchybieniu terminu jest wniosek o przywrócenie terminu, a którego – co wyraźnie podkreślił pełnomocnik w zażaleniu na str. 3 – zdecydował się w niniejszej sprawie nie złożyć. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił o oddaleniu zażalenia. Końcowo należy zauważyć, że Sąd I instancji bezpodstawnie wezwał pełnomocnika skarżącego zarządzeniem z 30 lipca 2026 r. do uiszczenia wpisu od zażalenia pod rygorem jego odrzucenia, ponieważ stosownie do treści art. 220 § 4 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, jest od niego wolne. Wobec powyższego, na podstawie art. 225 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił o zwrocie nienależnie uiszczonego wpisu od zażalenia. ----------------------- 2