II GZ 397/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 22 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 49/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok [...] postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 49/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odmówił skarżącemu J. W. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] października 2013 r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012. Sąd i instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu, że skarżący pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. wniósł do WSA w S. skargę na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012. Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. tenże Sąd na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), odrzucił skargę skarżącego z uwagi na nieuiszczenie wpisu. Następnie pismem z [...] lutego 2015 r. skarżący wniósł o wstrzymanie czynności egzekucyjnych i administracyjnych Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z siedzibą w O. oraz Dyrektora Z. Oddziału ARiMR gdyż pomimo zaskarżenia decyzji do tut. Sądu wszczęto postępowanie egzekucyjne przeciwko niemu. Do wniosku skarżący dołączył upomnienie z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] wydane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z siedzibą w O. dotyczące decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. o ustaleniu kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odmawiając wstrzymania zaskarżonej decyzji wskazał, że wniosek skarżącego został złożony po wydaniu przez WSA orzeczenia kończącego postępowanie w I instancji jakim było wskazane na wstępie postanowienie z dnia [...] października 2014 r., tym samym tenże Sąd nie mógł pozytywnie rozpoznać wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd I instancji wskazał ponadto, że z załączonego do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji upomnienia wynika, że wniosek dotyczy innej, niż zaskarżona do Sądu I instancji decyzja. Ponadto skarżący domaga się w istocie rzeczy wstrzymania czynności egzekucyjnych natomiast WSA nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. J. W. wniósł zażalenie na powyższe orzeczenie Sądu I instancji, któremu zarzucił naruszenie art. 61 § 6 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż przepis ten uzasadnia odmowę wstrzymania wykonania decyzji objętej wnioskiem, podczas gdy norma prawna w nim wyrażona dotyczy upadku wstrzymania wykonania aktu lub czynności, tym samym nie dotyczy to etapu inicjowania przedmiotowego wniosku; Oraz naruszenie art. 3 poprzez błędne przyjęcie, iż wniosek skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji znajduje się poza zakresem kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych, podczas gdy z treści wniosku i załączników założenie to należy uznać za nieuzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione. Oznacza to, że skarżący obowiązany jest wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Stosownie zaś do art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, a skuteczność ponownego wniosku jest uzależniona od wykazania przez stronę zmiany okoliczności istotnych z punktu widzenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Oceniając zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji przez pryzmat powołanych wyżej przepisów, treści wniosku skarżącego oraz zażalenia uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma okoliczność, że postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił skargę J. W. na decyzję zaskarżoną skargą Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2013 r. Postanowienie to nie zostało skargą kasacyjną zaskarżone przez skarżącego, tym samym stało się one prawomocne. Na obecnym etapie rozpoznawania skarżący wnosi o wstrzymanie decyzji, która nie została przez skarżącego zaskarżona. Złożona i odrzucona postanowieniem powyższym skarga na decyzję dotyczyła innej decyzji, niż ta o której wstrzymanie obecnie wnosi skarżący J. W.. W rozpoznawanej sprawie istotne jest to, na co w swoim na co w swoim uzasadnieniu zwrócił uwagę Sąd I instancji, że skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych, natomiast jak wskazał Sąd I instancji, Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego bowiem wstrzymania czynności egzekucyjnych może dokonać organ egzekucyjny na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Stosowny wniosek podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami p.p.s.a.. Sądy administracyjne jedynie sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 powołanej ustawy. Z podanych wyżej przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.