II GZ 393/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 1623/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi I. C. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia 30 kwietnia 2024 r. znak ZPŚ.642.556.2024.HST w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku poddania szczepieniom ochronnym postanawia: oddalić zażalenie.

I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1623/24, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w sprawie ze skargi I. C. (dalej: skarżący) na postanowienie Ministra Zdrowia z 30 kwietnia 2024 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, odrzucił skargę skarżącego oraz zwrócił uiszczony wpis sądowy od skargi zarejestrowany w rejestrze opłat sądowych w dniu 15 maja 2024 r. pod pozycją [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie z 2 października 2024 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia brakującej części wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Mimo skutecznego doręczenia ww. wezwania w dniu 28 października 2024 r., z rejestru opłat sądowych wynikało, że skarżący nie uzupełnił wpisu od skargi do dnia 4 listopada 2024 r. II Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie złożył skarżący, wskazując, że zapis z zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z 2 października 2024r. wprowadził skarżącego w błąd, gdyż nie informował wprost, że miał wpłacić więcej niż wynikało to z postanowienia Ministra Zdrowia z 30 kwietnia 2024 r. i nie uzasadnił, dlaczego ta opłata się zmieniła. III Odpowiedź na zażalenie złożył Minister Zdrowia wnosząc o jego oddalenie i wskazując, że argumentacja przedstawiona przez skarżącego w przedmiotowym zażaleniu, nie ma uzasadnienia prawnego. Skarżący powołując się na niezrozumienie oraz błędną interpretację wezwania WSA w Warszawie nie wykazał w zażaleniu braku swojej winy. Tym samym brak jest podstaw prawnych do uchylenia postanowienia WSA w Warszawie. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie uiścił w zakreślonym terminie brakującej części wpisu sądowego od skargi, pomimo faktu, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie z 2 października 2024 r. doręczono skutecznie w dniu 28 października 2024 r. Z ww. zarządzenia wynikało, że skarżący został wezwany "do uzupełnienia brakującej części wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 zł" a nie do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 zł. Pismem z 29 października 2024 r. skarżący w związku z wezwaniem o uzupełnienie brakującej części wpisu sądowego przesłał jedynie dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł z 15 maja 2024 r. zwracając się przy tym o zaliczenie tej opłaty na poczet sprawy. Dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł z 15 maja 2024 r. stanowił także załącznik do wniesionej przez skarżącego skargi. Zaznaczyć trzeba, że ta część wpisu została wpisana do rejestru opłat sądowych WSA w Warszawie 15 maja 2024 pod poz. [...], zaś skarżący ww. zarządzeniem został wezwany do jej uzupełnienia. Z uwagi na brak reakcji strony na powyższe wezwanie, siedmiodniowy termin na uiszczenie wpisu upłynął bezskutecznie 4 listopada 2024 r. Okoliczność nieuzupełnienia brakującej części wpisu wynika również z notatki urzędowej pracownika sądu z 4 listopada 2024 r., w której stwierdzono, że należności z tytułu uzupełnienia wpisu od skargi nie zidentyfikowano (karta 37 akt sądowych). Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu skarżącego kwestii błędnego pouczenia przez organ w zakresie wysokości wpisu sądowego wskazać trzeba, że zgodnie z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W niniejszym przepisie jest mowa o zawartym w decyzji błędnym pouczeniu co do prawa, trybu i terminu złożenia przysługujących stronie środków prawnych. Natomiast przepis ten nie podnosi kwestii dotyczącej wysokości wpisu sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że mimo błędnego pouczenia przez organ w postanowieniu odnośnie do wysokości wpisu sądowego, skarżący został wezwany przez WSA w Warszawie do uiszczenia wpisu w prawidłowej wysokości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń oraz na podstawie akt sprawy, zasadnie i zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a. nastąpiło odrzucenie nieopłaconej w pełni skargi. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie zachodzi wyjątek od zasady ponoszenia kosztów sądowych, o którym mowa w art. 199 p.p.s.a., a zatem strona skarżąca nie została zwolniona z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania ani na mocy ustawy, ani w drodze przyznania prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.