II GZ 381/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 12 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 lipca 2024 r., sygn. akt II SPP/Ol 87/23 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 16 sierpnia 2022 r. nr SKO.521.9.2022 w sprawie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 10 lipca 2024 r., sygn. II SPP/Ol 87/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił zażalenie R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2024 r. w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że przepisy p.p.s.a. nie uprawniają do wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, które wydano w wyniku złożenia sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego w zakresie prawa pomocy, co wynika z przepisów art. 194 § 1 oraz art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a. Z tego względu Sąd I instancji odrzucił zażalenie, którego wniesienie jest niedopuszczalne. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. P., wnosząc o jego uchylenie w całości i wyłączenie autora zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że został bezprawnie pozbawiony prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie, w którym postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W powyższych sprawach sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. Tym samym sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 w związku z 197 § 2 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w całości lub w części jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. Z kolei zaskarżenie ww. postanowienia będzie skutkowało odrzuceniem zażalenia z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia (por. np. postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. II FZ 684/18, postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. III FZ 305/23). W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 lutego 2024 r., sygn. II SPP/Ol 87/23 o utrzymaniu w mocy postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 15 stycznia 2024 r. w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Zatem Sąd I instancji prawidłowo je odrzucił jako niedopuszczalne, albowiem wydając postanowienie z dnia 20 lutego 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie działał jako Sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 p.p.s.a.). W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia