II GZ 377/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 12 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2307/22 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 maja 2022 r. nr KOC/1077/Dr/22 w sprawie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2023 r., sygn. VI SA/Wa 2307/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. Sp. z o.o. w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 maja 2022 r. nr KOC/1077/Dr/22 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżąca spółka nie uzasadniła wniosku oraz nie wskazała jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki mogłyby nastąpić w związku z wykonaniem decyzji. Sąd podniósł, że całość uzasadnienia skargi, w której wniosek zawarto, odnosi się do wadliwości samej decyzji, co w żadnym razie nie może stanowić uzasadnienia dla wstrzymania jej wykonania. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać ewentualna wadliwość decyzji, zarówno pod względem merytorycznym, jak i formalnym. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości i zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że brak uzasadnienia wniosku powinien być potraktowany przez Sąd za brak formalny, do uzupełnienia którego powinna być wezwana. Skarżąca podniosła, że nie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 marca 2024 r., sygn. I GZ 321/24; 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338/07; 10 maja 2011 r., sygn. II FZ 106/11; 28 września 2011 r., sygn. I FZ 219/11). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wniosku dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w celu wykazania zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., niezbędne jest podniesienie konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jednocześnie podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, 9 września 2011 r., sygn. II OZ 751/11, 26 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 2910/11). Sąd I instancji prawidłowo uznał, że złożony wniosek nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wspomniano, wnioskodawca jest zobowiązany uprawdopodobnić, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie skutkował niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie skarżący tego nie uprawdopodobnił, gdyż nie uzasadnił wniosku, co nie tworzy podstaw do jego merytorycznego rozpoznania. Sąd I instancji prawidłowo również uznał, że zarzucana wadliwość zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki jej wstrzymania, ponieważ na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie jego wykonania sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny skargi (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 9 czerwca 2011 r., sygn. II GZ 306/11, 21 grudnia 2011 r., sygn. II FZ 749/11, 11 stycznia 2013 r., sygn. II OSK 2895/12). W odpowiedzi natomiast na podnoszony w zażaleniu zarzut braku wezwania skarżącej spółki do uzupełnienia wniosku należy podnieść, że z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wykaże okoliczności uzasadniających wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku, lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 2 października 2013 r., sygn. I OZ 848/13, 14 stycznia 2015 r., sygn. II OZ 1399/14, 29 kwietnia 2014 r., sygn. I FZ 110/14, 8 maja 2014 r., sygn. II OZ 425/14, 8 lipca 2014 r., sygn. I OZ 537/14). Z tego powodu Sąd I instancji nie był zobowiązany do wezwania skarżącej spółki, aby uzasadniła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W świetle przedstawionych argumentów, nie było podstaw aby zaskarżone postanowienie Sądu I instancji uznać za nieprawidłowe. Wyjaśnienia wymaga również, że nieuwzględnienie żądania strony o wstrzymanie wykonania w całości lub w części aktu lub czynności nie uniemożliwia złożenia ponownie takiego wniosku i udzielenia ochrony tymczasowej, o ile zaktualizują się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. do wykazania których zobowiązany jest wnioskodawca. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.